{"id":3063,"date":"2013-03-10T19:21:50","date_gmt":"2013-03-10T18:21:50","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3063"},"modified":"2013-03-10T19:21:50","modified_gmt":"2013-03-10T18:21:50","slug":"grammy-gramy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/03\/10\/grammy-gramy\/","title":{"rendered":"Grammy gramy"},"content":{"rendered":"

Jak ju\u017c wspomina\u0142am, dotar\u0142a w ko\u0144cu do mnie p\u0142yta Filharmonii Narodowej pod dyr. Witem z muzyk\u0105 Pendereckiego (Naxos), kt\u00f3ra otrzyma\u0142a Grammy. Do przesy\u0142ki do\u0142\u0105czono jeszcze jedn\u0105 nowo\u015b\u0107: VIII Symfoni\u0119 „Kwiaty polskie”<\/em> Mieczys\u0142awa Weinberga, r\u00f3wnie\u017c nagran\u0105 przez ten zesp\u00f3\u0142 pod tym dyrygentem dla Naxosu w ramach cyklu symfonii tego kompozytora (ka\u017cd\u0105 firma wydaje w innym wykonaniu).<\/p>\n

<\/p>\n

Zaczn\u0119 jednak od Pendereckiego, bo to w tej chwili pilniejsze. Poza satysfakcj\u0105, \u017ce nasi g\u00f3r\u0105, i gratulacjami, trzeba przecie\u017c si\u0119 wreszcie przekona\u0107, za co to Grammy. No, za repertuar przede wszystkim – tak mi si\u0119 wydaje; nie tylko z powodu obchodzonego w tym roku 80-lecia kompozytora (przy\u0107mionego jeszcze teraz troch\u0119 przez obchody Roku Lutos\u0142awskiego; pod koniec roku, bli\u017cej okr\u0105g\u0142ej rocznicy, zapewne proporcje troch\u0119 si\u0119 zmieni\u0105), ale tak\u017ce z powodu dobranych na t\u0119 p\u0142yt\u0119 utwor\u00f3w.<\/p>\n

Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich bowiem nale\u017cy do wczesnego okresu tw\u00f3rczo\u015bci Pendereckiego – dawna awangarda dzi\u015b triumfalnie powraca i na nowo elektryzuje. Co wi\u0119cej, o ile kilka wys\u0142uchanych pod rz\u0105d sztandarowych utwor\u00f3w z lat 60. mo\u017ce nu\u017cy\u0107, to s\u0105 one tu prze\u0142amywane troch\u0119 p\u00f3\u017aniejszymi utworami, wi\u0119c wszystko gra.<\/p>\n

Po sonorystycznym utworze na flet i orkiestr\u0119 Fonogrammi<\/em> (1961) – uwaga, je\u015bli kto\u015b b\u0119dzie zapuszcza\u0142 t\u0119 p\u0142yt\u0119, na pocz\u0105tku jest wielkie bum – mamy wi\u0119c Przebudzenie Jakuba<\/em> z 1974 r., czyli ju\u017c z czas\u00f3w Jutrzni<\/em>. Lata 70. wyprzedzone w ko\u0144cu lat 60. Pasj\u0105<\/em> wnosz\u0105 ju\u017c bardziej pog\u0142\u0119bion\u0105 wypowied\u017a. Potem zn\u00f3w powr\u00f3t do dziarskich lat 60. – Anaklasis<\/em> i De natura sonoris I<\/em>, ten ostatni to istny fajerwerk wynalazczo\u015bci brzmieniowej w orkiestrze. I z powrotem\u00a0skok do lat 70. – Partita<\/em> na klawesyn i orkiestr\u0119 (1971). Utw\u00f3r napisany dla starszej pani, Felicji Blumental, kt\u00f3ra kiedy\u015b by\u0142a \u015bwietna, w tym czasie ju\u017c nie, ale\u00a0chcia\u0142a znale\u017a\u0107 si\u0119 w kr\u0119gu awangardowym, a partia solowa jest napisana tak, \u017ce w\u0142a\u015bciwie du\u017co wi\u0119cej poza brz\u0119czeniem nie s\u0142ycha\u0107 – no, ale to te\u017c sonoryzm, my\u015blenie kategoriami brzmienia li tylko. Szkoda tu troch\u0119 kunsztu El\u017cbiety Stefa\u0144skiej, ale w sumie jest OK; sam utw\u00f3r jest zreszt\u0105 fajny i dobrze, \u017ce zosta\u0142 przypomniany.<\/p>\n

I na koniec skok najdalszy – do Pendereckiego niemal ju\u017c aktualnego: Koncert waltorniowy „Winterreise”<\/em> (2008), kt\u00f3ry zamiast tytu\u0142owego Schuberta bardziej przywodzi mi na my\u015bl Brucknera. Nie jestem wi\u0119c, jak nietrudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, wielbicielk\u0105 tego utworu, ale atutem tego wykonania jest naprawd\u0119 znakomita waltornistka Jennifer Montone. A orkiestra bardzo w porz\u0105dku. \u017be do nagrania si\u0119 mobilizuje, to oczywista oczywisto\u015b\u0107, ale to dobrze. Chcia\u0142oby si\u0119 te\u017c jednak wysokiego poziomu na co dzie\u0144…<\/p>\n

Teraz par\u0119 s\u0142\u00f3w o Kwiatach polskich<\/em> – na p\u0142ycie jest adnotacja, \u017ce to pierwsze \u015bwiatowe nagranie. Wykonanie oczywi\u015bcie nie, poniewa\u017c wiele lat temu dyrygowa\u0142 ni\u0105 w FN Gabriel Chmura; ostatnio zreszt\u0105 prezentowa\u0142 to dzie\u0142o r\u00f3wnie\u017c w Poznaniu i zdaje si\u0119, \u017ce tam te\u017c by\u0142a jaka\u015b rejestracja. Ale to by\u0142o w zesz\u0142ym roku; FN pod Antonim Witem zrealizowali nagranie w 2011 r. Udzia\u0142 bierze te\u017c ch\u00f3r FN oraz soli\u015bci: sopranistka Magdalena Dobrowolska, alt Ewa Marciniec oraz tenor Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski (troch\u0119 jest nie OK, \u017ce na frontowej ok\u0142adce tylko ten ostatni jest wymieniony, ale z solist\u00f3w ma do \u015bpiewania najwi\u0119cej). C\u00f3\u017c, bardzo ceni\u0119 Weinberga i podziwiam ambitny zamiar umuzycznienia fragment\u00f3w s\u0142ynnego poematu Tuwima, ale troch\u0119 mieszane mam uczucia wobec tego utworu. Pochodz\u0105cy z 1964 roku (pomy\u015ble\u0107, co wypisywa\u0142 Penderecki w tym czasie…), zosta\u0142 napisany w stylistyce w wi\u0119kszo\u015bci szostakowiczowskiej, ale jest bardziej „zimny”, ogo\u0142ocony. Troch\u0119 ten Szostakowicz to Tuwima \u015brednio pasuje, zw\u0142aszcza w cz\u0119\u015bci Ba\u0142uckie dzieci<\/em>; lepiej, gdy jest mniej podobie\u0144stw – w tych momentach wida\u0107 ju\u017c zapowied\u017a Pasa\u017cerki<\/em>. S\u0105 te\u017c polskie nawi\u0105zania – taki koloryt ma motyw rozpoczynaj\u0105cy symfoni\u0119 i powracaj\u0105cy na ko\u0144cu, a cz\u0119\u015b\u0107 Lekcja<\/em> jest napisana w rytmie z\u0142owrogiego mazura. Przedostatnia cz\u0119\u015b\u0107 Sprawiedliwo\u015b\u0107<\/em> (ze s\u0142ymmy passusem Niech prawo zawsze prawo znaczy<\/em>…) jest jakby manifestem na ch\u00f3r a cappella. W sumie dobrze, \u017ce ten utw\u00f3r zosta\u0142 nagrany – my\u015bl\u0119, \u017ce Naxos wyszed\u0142 ze s\u0142usznego\u00a0za\u0142o\u017cenia, \u017ce najlepiej, by utw\u00f3r z polskim tekstem wykonali Polacy. Trzeba tu pochwali\u0107 wi\u0119c ch\u00f3r i solist\u00f3w. Cho\u0107 nie zawsze tekst daje si\u0119 zrozumie\u0107, ale obawiam si\u0119, \u017ce to jest tak napisane.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak ju\u017c wspomina\u0142am, dotar\u0142a w ko\u0144cu do mnie p\u0142yta Filharmonii Narodowej pod dyr. Witem z muzyk\u0105 Pendereckiego (Naxos), kt\u00f3ra otrzyma\u0142a Grammy. Do przesy\u0142ki do\u0142\u0105czono jeszcze jedn\u0105 nowo\u015b\u0107: VIII Symfoni\u0119 „Kwiaty polskie” Mieczys\u0142awa Weinberga, r\u00f3wnie\u017c nagran\u0105 przez ten zesp\u00f3\u0142 pod tym dyrygentem dla Naxosu w ramach cyklu symfonii tego kompozytora (ka\u017cd\u0105 firma wydaje w innym wykonaniu).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3063"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3063"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3063\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3065,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3063\/revisions\/3065"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3063"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3063"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3063"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}