Jak to jest z tym Zornem? Skandalista czy nie skandalista? Geniusz czy szarlatan? Na pewno niezwykle silna osobowo\u015b\u0107. I nie skandalista, bynajmniej. Mimo \u017ce kto\u015b w kt\u00f3rej\u015b z gazet straszy\u0142, \u017ce mo\u017ce nas (wczoraj) spotka\u0107 kolejny skandal – nic takiego si\u0119 nie zdarzy\u0142o. Bo wystarczy\u0142o po prostu og\u0142osi\u0107, \u017ce \u017cadnych zdj\u0119\u0107 podczas koncertu absolutnie robi\u0107 nie wolno – on po prostu ma na tym tle obsesj\u0119 (acz zrozumia\u0142\u0105, wyobra\u017acie sobie, jak takie b\u0142y\u015bni\u0119cia i ha\u0142asy mog\u0105 przeszkadza\u0107) – i by\u0142 spok\u00f3j.
\nNo i pytanie. Czy to jest chytry marketing? Bo te\u017c i z p\u0142ytami Tzadika jest tak: \u017cadnej reklamy, \u017cadnych promocji, egzemplarzy recenzyjnych. Jak chcesz s\u0142ucha\u0107, to p\u0142a\u0107, cz\u0142owieku, i to s\u0142ono. Kupisz, napiszesz – twoja sprawa. W\u0142a\u015bnie m\u00f3wili\u015bmy o tym z kolegami, czy to mo\u017ce \u015bwiadome tworzenie snobizmu?<\/p>\n
\nTrudno powiedzie\u0107. My\u015bl\u0119, \u017ce Zorn jest po prostu sob\u0105. Ogl\u0105da\u0142am tu niezmiernie ciekawy film dokumentalny Claudii Heuermann „A Bookshelf on Top of the Sky: 12 Stories about John Zorn”. Ot\u00f3\u017c jest to film o tym, jak autorka nie mog\u0142a zrobi\u0107 filmu o Zornie, i jak go w ko\u0144cu zrobi\u0142a. To znaczy: artysta by\u0142 do niej nastawiony \u017cyczliwie jak rzadko, pozwala\u0142 jej filmowa\u0107 pr\u00f3by i koncerty r\u00f3\u017cnych jego formacji, nagrywa\u0107 strz\u0119pki rozm\u00f3w i sytuacji. Ale wci\u0105\u017c nie mogli si\u0119 um\u00f3wi\u0107 na Wielki Wywiad, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 podstaw\u0105 tego filmu. A to muzyk znik\u0142, a to zn\u00f3w si\u0119 pojawia\u0142 i obiecywa\u0142, \u017ce b\u0119dzie mog\u0142a filmowa\u0107 u niego w domu, \u017ce ju\u017c-ju\u017c si\u0119 na ten wywiad um\u00f3wi\u0105. (A ja si\u0119 ca\u0142y czas zastanawia\u0142am: o co chodzi, przecie\u017c dosta\u0142a ju\u017c tyle materia\u0142\u00f3w?) No i Wywiad si\u0119 ostatecznie nie odby\u0142. Ale wtedy Claudia zrozumia\u0142a, \u017ce ma ju\u017c film gotowy (bardzo ciekawy jest monta\u017c). I okaza\u0142o si\u0119 te\u017c, \u017ce jest to film i o tym, jak postawa Zorna wp\u0142yn\u0119\u0142a na jej w\u0142asn\u0105.
\nA ta postawa jest – jak ze strz\u0119pk\u00f3w jego wypowiedzi wynika – taka: trzeba robi\u0107 swoje, nie przejmowa\u0107 si\u0119 odbiorc\u0105, tylko by\u0107 szczerym do b\u00f3lu. Oparcie mo\u017cna tu znale\u017a\u0107 tylko w sobie i w przyjacio\u0142ach-muzykach. I to wszystko. Ponadto Zorn podkre\u015bla, \u017ce zajmuje si\u0119 uk\u0142adaniem moment\u00f3w-segment\u00f3w (powo\u0142uje si\u0119 tu na Strawi\u0144skiego i Stockhausena), a nie konstruowaniem formy. Twierdzi, \u017ce do tego sposobu kszta\u0142towania muzyki zainspirowa\u0142a go muzyka do animacji (zw\u0142aszcza Carla Spallinga) – muzyka „niegotowa”. Inspiruje go te\u017c wielo\u015b\u0107 rzeczywisto\u015bci muzycznych pokazywanych r\u00f3wnolegle, jak u Charlesa Ivesa.
\nMy\u015blenie momentami sprawia, \u017ce moment wa\u017cny jest w danej chwili, p\u00f3\u017aniej przestaje. Zorn nie s\u0142ucha swoich starych utwor\u00f3w, z chwil\u0105 uko\u0144czenia przestaj\u0105 dla niego istnie\u0107. Mo\u017ce z takiej postawy wynika r\u00f3wnie\u017c polityka „antymarketingowa” Tzadika? Z tego wynika te\u017c jego niech\u0119\u0107 do wywiad\u00f3w: on nie chce by\u0107 przyszpilony, przygwo\u017cd\u017cony w danym momencie, bo ludzie b\u0119d\u0105 my\u015ble\u0107, \u017ce jest w\u0142a\u015bnie taki, jaki by\u0142 w tej chwili, a przecie\u017c on ju\u017c jest inny, poszed\u0142 naprz\u00f3d, zmieni\u0142 si\u0119.
\nTo jedna strona jego osobowo\u015bci. Inna – to charyzma. Zorn na scenie dyktuje wszystko, zachowuje si\u0119 jak Tadeusz Kantor – nawet jak kolega ma sol\u00f3wk\u0119, to on te\u017c mu pokazuje r\u0119k\u0105, czy i\u015b\u0107 w g\u00f3r\u0119, czy w d\u00f3\u0142. Jego magnetyzm sprawia, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 zespo\u0142\u00f3w nagrywaj\u0105cych dla Tzadika „gra Zornem” albo co najmniej gra tematy Zorna. To nie jest dobre, moim zdaniem – niepotrzebnie zag\u0142uszaj\u0105 w\u0142asne osobowo\u015bci. Ale o tym wi\u0119cej napisz\u0119 na papierze.
\nTu napisz\u0119 tylko jeszcze, \u017ce sk\u0142ad, kt\u00f3ry w Poznaniu zagra\u0142, by\u0142 fantastyczny, zw\u0142aszcza Dave Douglas i Uri Caine – tu niestety mankamentem by\u0142 fakt, \u017ce Zorn zadecydowa\u0142 gra\u0107 bez nag\u0142o\u015bnienia, wi\u0119c fortepian gorzej by\u0142o s\u0142ycha\u0107, a ja tak Caine’a uwielbiam \ud83d\ude41
\nSkandalu wi\u0119c nie by\u0142o. Za to by\u0142a histeria publiczno\u015bci, wdzieranie si\u0119 bez bilet\u00f3w, wrzaski i owacje – a ze strony sceny porz\u0105dne granie i wspania\u0142a przyjacielska atmosfera. Muzycy cz\u0119sto klepali si\u0119 i \u015bciskali, wida\u0107 by\u0142o, \u017ce dobrze si\u0119 czuj\u0105 ze sob\u0105. I nam dobrze by\u0142o z nimi.
\nEmTeSi\u00f3demecko i inni ciekawi, zrobi\u0142am troszeczk\u0119 zdj\u0119\u0107 (nie Zorna oczywi\u015bcie \ud83d\ude09 ), ale wrzuc\u0119 dopiero w Warszawie, bo zapomnia\u0142am kabelka dokomputrowego \ud83d\ude42 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jak to jest z tym Zornem? Skandalista czy nie skandalista? Geniusz czy szarlatan? Na pewno niezwykle silna osobowo\u015b\u0107. I nie skandalista, bynajmniej. Mimo \u017ce kto\u015b w kt\u00f3rej\u015b z gazet straszy\u0142, \u017ce mo\u017ce nas (wczoraj) spotka\u0107 kolejny skandal – nic takiego si\u0119 nie zdarzy\u0142o. Bo wystarczy\u0142o po prostu og\u0142osi\u0107, \u017ce \u017cadnych zdj\u0119\u0107 podczas koncertu absolutnie robi\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}