Koncert beethovenowski na tydzie\u0144 przed Festiwalem Beethovenowskim – tak jako\u015b wysz\u0142o. W\u0142a\u015bciwie czemu nie, zw\u0142aszcza \u017ce pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y dzie\u0142a bardzo rzadko grywane, a w drugiej wyst\u0105pi\u0142 Rafa\u0142 Blechacz, zawsze tu oczekiwany i przyjmowany ciep\u0142o. Dzi\u015b zreszt\u0105 te\u017c.<\/p>\n
Na pocz\u0105tek jednak – Opferlied<\/em> op. 121b, czyli Beethoven p\u00f3\u017any (pi\u0119\u0107 lat przed \u015bmierci\u0105): modlitwa m\u0142odzie\u0144ca, kt\u00f3ry sk\u0142ada ofiar\u0119 Zeusowi („…udziel mi, gdym m\u0142odzie\u0144cem, i gdym starcem, w ojcowskiej swej dobroci, o Zeusie, i dobra \u0142ask, i pi\u0119kna” – Friedrich von Matthisson). Prosty, chora\u0142owy, troch\u0119 bliski w stylistyce niekt\u00f3rym fragmentom z Missa solemnis<\/em>. Szuka\u0142am jakiego\u015b nagrania i bardzo o nie ci\u0119\u017cko, znalaz\u0142am tylko takie bardzo amatorskie<\/a>, z fortepianem zamiast orkiestry (o kameralnym sk\u0142adzie) i do\u015b\u0107 kiepskaw\u0105 solistk\u0105, ale jaki\u015b tam obrazek to daje, co to jest. Wyobra\u017cam sobie to wykonane nie kanciasto, jak s\u0142yszymy tutaj i jak w pewnym sensie by\u0142o w filharmonii, i nie z Urszul\u0105 Kryger, kt\u00f3r\u0105 uwielbiam, ale w zupe\u0142nie innych gatunkach – tu przyda\u0142by si\u0119 g\u0142os l\u017cejszy, z minimaln\u0105 wibracj\u0105, bli\u017cszy w\u0142a\u015bnie g\u0142osowi m\u0142odzie\u0144ca.<\/p>\n Potem by\u0142a rzecz ci\u0119\u017cka do zniesienia, d\u0142uga i napuszona, co zreszt\u0105 mo\u017cna wybaczy\u0107 dwudziestolatkowi – Kantata na \u015bmier\u0107 cesarza J\u00f3zefa II<\/em> (tutaj<\/a> mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 okruszk\u00f3w – zaskoczy\u0142o mnie w\u015br\u00f3d wykonawc\u00f3w tej p\u0142yty polskie nazwisko Maciej Rakowski; nie wykluczam, \u017ce to dawny kolega z mojego liceum). Mo\u017cna by\u0142oby to za\u015bpiewa\u0107 jako kantat\u0119 na \u015bmier\u0107 Stalina („Umar\u0142! Szloch rozbrzmiewa po\u015br\u00f3d nocy i echem odbija si\u0119 od ska\u0142! Tak\u017ce wy, morskie fale, wykrzyczcie to z g\u0142\u0119biny: Wielki J\u00f3zef nie \u017cyje! J\u00f3zef, ojciec czyn\u00f3w nie\u015bmiertelnych, nie \u017cyje, ach, nie \u017cyje!”). Nie by\u0142o przy tym to dzie\u0142o najlepiej wykonane (fa\u0142szuj\u0105ca sopranistka), wi\u0119c tylko patrzy\u0142o si\u0119 ko\u0144ca.<\/p>\n No i g\u0142\u00f3wny dla wi\u0119kszo\u015bci obecnych punkt programu: IV Koncert fortepianowy<\/em> z Rafa\u0142em Blechaczem. Czyli wreszcie jaki\u015b inny utw\u00f3r w jego wykonaniu. No i c\u00f3\u017c – jak zawsze, to bardzo staranne granie, \u015bwietna technika palcowa, sam d\u017awi\u0119k pere\u0142kowaty. W pewnym sensie to ujmuj\u0105ce, ten – jak ju\u017c wielokrotnie m\u00f3wi\u0142am – szacunek dla tekstu napisanego przez kompozytora. Ale… czego\u015b brak. Poezji, \u015bpiewno\u015bci, tak potrzebnej w tym „skowronkowym” koncercie? Kolor\u00f3w! Wszystko jakby na jednej p\u0142aszczy\u017anie. Cho\u0107 w finale by\u0142o i troch\u0119 zabawy, kociego skradania si\u0119, ale bardzo dyskretnego. Potem trzy bisy i zn\u00f3w ta w\u0105sko\u015b\u0107 repertuaru: Preludium e-moll<\/em> Chopina, Scherzo<\/em> z Sonaty op. 2 nr 2<\/em> Beethovena (tej samej, co na p\u0142ycie) i ukochany bis Horowitza<\/a> – Etincelles<\/em> Moszkowskiego. No, og\u00f3lnie mi\u0142e to by\u0142o, wychodzi\u0142o si\u0119 z koncertu z przyjemnymi odczuciami,\u00a0jednak\u00a0bez wielkiego wzruszenia. Ale wielkie wzruszenia cz\u0119sto si\u0119 nie zdarzaj\u0105. Mo\u017ce i dobrze, bo nie zauwa\u017cyliby\u015bmy r\u00f3\u017cnicy?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Koncert beethovenowski na tydzie\u0144 przed Festiwalem Beethovenowskim – tak jako\u015b wysz\u0142o. W\u0142a\u015bciwie czemu nie, zw\u0142aszcza \u017ce pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y dzie\u0142a bardzo rzadko grywane, a w drugiej wyst\u0105pi\u0142 Rafa\u0142 Blechacz, zawsze tu oczekiwany i przyjmowany ciep\u0142o. Dzi\u015b zreszt\u0105 te\u017c. Na pocz\u0105tek jednak – Opferlied op. 121b, czyli Beethoven p\u00f3\u017any (pi\u0119\u0107 lat przed \u015bmierci\u0105): modlitwa m\u0142odzie\u0144ca, kt\u00f3ry […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/310"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=310"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/310\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=310"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=310"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=310"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}