Marc Minkowski zawsze przywozi nam co\u015b, co b\u0119dzie nas zachwyca\u0107, ale te\u017c b\u0119dzie nas pobudza\u0107 do dyskusji. Czasem nawet do\u015b\u0107 za\u017cartych, jak pami\u0119tamy. Ale raczej nie w tym roku – chyba nie ma si\u0119 o co spiera\u0107, by\u0142o po prostu pi\u0119knie.<\/p>\n
<\/p>\n
Bardzo mnie ucieszy\u0142y dwie wczesne kantaty Bacha wykonane w pierwszej cz\u0119\u015bci\u00a0koncertu: Der Himmel lacht! Die Erde jubileret<\/em> BWV 31 i Christ lag in Todes Banden<\/em> BWV 4. Ta druga, zapewne najstarsza ze znanych nam bachowskich kantat, opiera si\u0119 na znanym chorale Lutra, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej zostanie przez kompozytora wykorzystany jeszcze w znanym preludium chora\u0142owym. Tu temat Lutra przewija si\u0119 przez wszystkie cz\u0119\u015bci, co nadaje dzie\u0142u\u00a0posmaku archaizuj\u0105cego, dla mnie bardzo atrakcyjnego, gdy\u017c ogromnie lubi\u0119 wczesny barok niemiecki; p\u00f3\u017ane kantaty Bacha bywaj\u0105 ju\u017c dla mnie troch\u0119 zbyt s\u0142odkie, zbyt doskona\u0142e. Charakterystyczne dla kantat weimarskich jest rozpoczynanie ich od cz\u0119\u015bci orkiestrowej – w przypadku pierwszej z wykonanych kantat, chronologicznie p\u00f3\u017aniejszej, pocz\u0105tkowa Sonata<\/em> jest czyst\u0105 rado\u015bci\u0105 wyra\u017con\u0105 g\u0142\u00f3wnie na tr\u0105bkach i kot\u0142ach. Minkowski jak zawsze przywi\u00f3z\u0142 interesuj\u0105cych solist\u00f3w. W pierwszej z kantat wyst\u0105pi\u0142a du\u0144ska sopranistka Ditte Andersen, tenor kanadyjski Colin Balzer i niemiecki\u00a0bas Norman Patzke; w drugiej – sopranistka portugalska Ana Quintans, alcista hiszpa\u0144ski\u00a0Carlos Mena, polski, lecz kszta\u0142cony w\u00a0Austrii tenor Jan Petryka i bas belgijski Charles Dekeyser. Ten drugi zw\u0142aszcza zestaw by\u0142 \u0142adnie wyr\u00f3wnany.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci, w Wielkiej mszy c-moll<\/em> Mozarta, dosz\u0142o jeszcze paru innych solist\u00f3w, m.in. francuski sopran Marianne Crebasse. Przepi\u0119knie za\u015bpiewa\u0142a Ditte Andersen Et incarnatus est<\/em>, muzyk\u0119 radosn\u0105 i \u0142agodn\u0105. Niesamowity by\u0142 sam pocz\u0105tek mszy: ciche, lecz pe\u0142ne napi\u0119cia wej\u015bcie smyczk\u00f3w, potem dope\u0142nienie ch\u00f3rem. Troch\u0119 zaskakuj\u0105cy by\u0142 niepok\u00f3j w Laudamus Te<\/em>, w za\u0142o\u017ceniu przecie\u017c pogodnym, lecz wszelkie w\u0105tpliwo\u015bci rozwia\u0142y si\u0119 w kolejnych cz\u0119\u015bciach. Niestety w pewnym momencie przydarzy\u0142 si\u0119 przykry wypadek z organami, trzeba by\u0142o zawo\u0142a\u0107 fachowca („droselklapa by\u0142a tandetnie zablindowana i ryksztosowa\u0142a”). Minkowski t\u0142umaczy\u0142, \u017ce jest tak pedantyczny z powodu radiowego nagrania, kt\u00f3re si\u0119 w tym czasie dokonywa\u0142o (dla cel\u00f3w odtworzenia w Dw\u00f3jce) – uzna\u0142, \u017ce je\u015bli rzecz jest nagrywana, to wszystko musi by\u0107 na tip top. S\u0142usznie.<\/p>\n Przed koncertem wiceprezydent miasta Magdalena Sroka wr\u0119czy\u0142a dyrygentowi, podobnie jak wcze\u015bniej Savallowi, klucz do miasta. Ten odpowiedzia\u0142, \u017ce po\u015bwi\u0119ca go swemu kuzynowi, a raczej przodkowi, kt\u00f3ry studiowa\u0142 w krakowskiej ASP na pocz\u0105tku XX w. Tutaj<\/a> troch\u0119 o owym Maurycym Minkowskim, a tutaj<\/a> wi\u0119cej jego obraz\u00f3w. Utalentowana rodzina, trzeba powiedzie\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Marc Minkowski zawsze przywozi nam co\u015b, co b\u0119dzie nas zachwyca\u0107, ale te\u017c b\u0119dzie nas pobudza\u0107 do dyskusji. Czasem nawet do\u015b\u0107 za\u017cartych, jak pami\u0119tamy. Ale raczej nie w tym roku – chyba nie ma si\u0119 o co spiera\u0107, by\u0142o po prostu pi\u0119knie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3126"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3126"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3126\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3144,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3126\/revisions\/3144"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3126"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3126"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3126"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}