To by\u0142 pomys\u0142 Filipa Berkowicza, by w tym roku w Wieliczce Ensemble Peregrina i La Morra, czyli dwie szwajcarsko-mi\u0119dzynarodowe formacje prowadzone przez Polak\u00f3w\u00a0– pierwsza przez Agnieszk\u0119 Budzi\u0144sk\u0105-Bennett, druga przez Micha\u0142a Gondko (z \u017con\u0105 Corin\u0105 Marti) wyst\u0105pi\u0142y razem. Pocz\u0105tkowo zespo\u0142y nie odnios\u0142y si\u0119 do projektu bardzo entuzjastycznie, ale ostatecznie wychodz\u0105c sobie naprzeciw stworzy\u0142y naprawd\u0119 pi\u0119kny program.<\/p>\n
<\/p>\n
Po\u015bwi\u0119cony zosta\u0142 on w wi\u0119kszo\u015bci muzyce angielskiej od XII do XIV w., inkrustowanej muzyk\u0105 franko-cypryjsk\u0105, czyli pochodz\u0105c\u0105 z dworu cypryjskiego, znajduj\u0105cego si\u0119 pod wp\u0142ywem kultury francuskiej. La Morra k\u0142adzie nacisk na muzyk\u0119 instrumentaln\u0105 – tym razem wyst\u0105pi\u0142a w trzyosobowym sk\u0142adzie: oczywi\u015bcie Corina i Micha\u0142 oraz Elizabeth Rumsey (viella). Trzy dziewczyny za\u015bpiewa\u0142y te\u017c w Peregrinie – poza Agnieszk\u0105 Kelly Landerkin i Hanna Jarvelainen; ten zesp\u00f3\u0142 z kolei, jak wiadomo, jest g\u0142\u00f3wnie wokalny, lecz czasem u\u017cywa te\u017c harfy roma\u0144skiej, na kt\u00f3rej Agnieszka gra\u0142a i dzi\u015b.<\/p>\n
Z jednej strony wi\u0119c\u00a0cz\u0119\u015b\u0107 utwor\u00f3w wykonana by\u0142a przez ka\u017cdy z zespo\u0142\u00f3w osobno – La Morra zadba\u0142a o przerywniki instrumentalne, w kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 zw\u0142aszcza Corina graj\u0105ca na fletach albo na malutkim klawicymbale. Kiedy \u015bpiewa\u0142a Peregrina, wkracza\u0142a duchowo\u015b\u0107. Z drugiej strony ca\u0142kiem niema\u0142o kompozycji zabrzmia\u0142o w wykonaniu przedstawicieli obu zespo\u0142\u00f3w, np. jednej z cz\u0142onki\u0144 Peregriny z towarzyszeniem muzyk\u00f3w z La Morry. Tylko w \u015brodku programu by\u0142 jeden utw\u00f3r ca\u0142kowicie solowy: Agnieszka za\u015bpiewa\u0142a anonimow\u0105 pie\u015b\u0144 Ar ne kuth ich sorghe non<\/em> (Wcze\u015bniej nie zna\u0142em \u017cadnej troski)\u00a0z 1270 r. By\u0142o to po prostu przepi\u0119kne, a\u00a0pami\u0119taj\u0105cym kreacje Bena Bagby przywodzi\u0142o go na my\u015bl, co po koncercie, w rozmowie potwierdzi\u0142a sama \u015bpiewaczka („takie bagbizmy”, powiedzia\u0142a z humorem).<\/p>\n Wiosenna zima, kt\u00f3r\u0105 mamy za oknem, ju\u017c na kolejnym festiwalu inspiruje pr\u00f3by zaklinania pogody. Tydzie\u0144 temu Julian Rachlin z Itamarem Golanem na Festiwalu Beethovenowskim zagrali na bis pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Wiosennej<\/em> Beethovena (na zewn\u0105trz by\u0142 mr\u00f3z) i nic to nie pomog\u0142o… Dzi\u015b zespo\u0142y po\u015bwi\u0119ci\u0142y ostatni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu, z\u0142o\u017con\u0105 z trzech po\u0142\u0105czonych utwor\u00f3w, powrotowi lata. Co prawda s\u0142ynny kanon Sumer is icumen in<\/em> zosta\u0142 wykonany w religijnej \u0142aci\u0144skiej wersji po\u015bwi\u0119conej Zmartwychwstaniu (Perspice christicola<\/em>), ale na zako\u0144czenie w pie\u015bni Mirie it is<\/em> (Weso\u0142o jest) mowa jest wr\u0119cz o tym, \u017ce lato trwa, ale ju\u017c zbli\u017ca si\u0119 mocny wiatr i ostra pogoda. Mo\u017ce uda si\u0119 tym razem tak zakl\u0105\u0107 na odwr\u00f3t? Chyba \u017ce to b\u0119dzie jak w Dniu \u015awistaka: obudzimy si\u0119, a radio zawyje: I love you, babe<\/em>…<\/p>\n Ale co\u015bmy si\u0119 dzi\u015b nas\u0142uchali pi\u0119kno\u015bci, to nasze. W Dw\u00f3jce te\u017c b\u0119dzie to odtworzone, wi\u0119c warto zapolowa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 pomys\u0142 Filipa Berkowicza, by w tym roku w Wieliczce Ensemble Peregrina i La Morra, czyli dwie szwajcarsko-mi\u0119dzynarodowe formacje prowadzone przez Polak\u00f3w\u00a0– pierwsza przez Agnieszk\u0119 Budzi\u0144sk\u0105-Bennett, druga przez Micha\u0142a Gondko (z \u017con\u0105 Corin\u0105 Marti) wyst\u0105pi\u0142y razem. Pocz\u0105tkowo zespo\u0142y nie odnios\u0142y si\u0119 do projektu bardzo entuzjastycznie, ale ostatecznie wychodz\u0105c sobie naprzeciw stworzy\u0142y naprawd\u0119 pi\u0119kny program.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3132"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3132"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3132\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3137,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3132\/revisions\/3137"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3132"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3132"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3132"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}