{"id":3158,"date":"2013-04-08T00:01:59","date_gmt":"2013-04-07T22:01:59","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3158"},"modified":"2013-04-08T00:01:59","modified_gmt":"2013-04-07T22:01:59","slug":"wegierska-japonia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/04\/08\/wegierska-japonia\/","title":{"rendered":"W\u0119gierska Japonia"},"content":{"rendered":"

I rzeczywi\u015bcie Lady Sarashina<\/em> Petera E\u00f6tv\u00f6sa, wystawiona w koprodukcji z parysk\u0105 Op\u00e9ra-Comique, jest wydarzeniem. Jeszcze par\u0119 spektakli, je\u015bli kto\u015b tylko mo\u017ce – bardzo warto! 80 minut bez przerwy, ale te\u017c niepodzielnie absorbuj\u0105cych.<\/p>\n

<\/p>\n

Przede wszystkim ujmuj\u0105ce jest, \u017ce przy ca\u0142ej japo\u0144sko\u015bci – libretto na podstawie dziennik\u00f3w Sarashina Nikki<\/em>, realizatorzy (poza niemiecko-w\u0119gierskim dyrygentem, mi\u0119dzynarodowym kwartetem solist\u00f3w i naszym kameralnym zespo\u0142em orkiestrowym) wy\u0142\u0105cznie japo\u0144scy, japo\u0144ska z ducha scenografia, niesamowite wielowarstwowe stroje i ruch sceniczny rodem z ta\u0144ca butoh, kt\u00f3rym zajmuje si\u0119 re\u017cyser spektaklu Ushio Amagatsu – nie ma w tej muzyce cienia japo\u0144skiej cepelii. Jest to bardzo w\u0142asne spojrzenie E\u00f6tv\u00f6sa na Japoni\u0119, tak – jak powiedzia\u0142 – jakby europejski malarz zabiera\u0142 si\u0119 do malowania japo\u0144skiego krajobrazu. Tutaj<\/a> malutka pr\u00f3bka (ale z inn\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 solistk\u0105, o czym za chwil\u0119). A wi\u0119c nawi\u0105zanie w\u0142a\u015bciwie przez bardzo istotn\u0105 rol\u0119 perkusji (ale ca\u0142kowicie europejskie lub elektroniczne – w og\u00f3le du\u017co tu elektroniki) i przez typ melancholii, wynikaj\u0105cej zreszt\u0105 \u015bci\u015ble z tekstu. Ale w samej materii muzycznej wi\u0119cej jest np. z Kurt\u00e1ga (czy nawet, w samym zako\u0144czeniu, z Messiaena) ni\u017c z muzyki japo\u0144skiej – i jakim\u015b cudem ta zbitka z japo\u0144sko\u015bci\u0105 ca\u0142ej reszty wcale nie razi.<\/p>\n

Wspaniali byli soli\u015bci z Anu Komsi na czele – ta wybitna sopranistka fi\u0144ska, znana z szerokiego repertuaru XX i XXI-wiecznego,\u00a0znakomita wykonawczyni m.in. Le Grande Macabre<\/a><\/em> Ligetiego, \u00a0Chantefleurs et Chantefables<\/a> <\/em>Lutos\u0142awskiego, a tak\u017ce Kurt\u00e1ga, kt\u00f3rego \u015bpiewa\u0142a na zesz\u0142orocznej Warszawskiej Jesieni<\/a>, wykona\u0142a tu parti\u0119 Lady Sarashiny po raz pierwszy i\u00a0podczas przygotowa\u0144 tak zachwyci\u0142a kompozytora, \u017ce dopisa\u0142 jej w pewnym miejscu jeszcze par\u0119 nutek do g\u00f3ry – a\u017c do f<\/em> trzykre\u015blnego (i to \u015bpiewanego delikatnie, piano). Ale znakomita by\u0142a te\u017c drobna i szczuplutka belgijska sopranistka Ilse Eerens, znana nam z ChiJE (w 2010 r. \u015bpiewa\u0142a parti\u0119 solow\u0105 w IV Symfonii<\/em> Mahlera pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka, w 2011 r. – parti\u0119 sopranow\u0105 w Ein Deutsches\u00a0Requiem<\/em> Brahmsa z Herreweghem), tu zwracaj\u0105ca uwag\u0119 zw\u0142aszcza jako ma\u0142a ksi\u0119\u017cniczka w jednej ze scen. Tak\u017ce pozostali byli \u015bwietni, a jedyny pan, baryton Peter Bording, mia\u0142 do wykonania dodatkowo jeszcze ma\u0142\u0105 rol\u0119 koci\u0105 – g\u0142\u00f3wnie mimiczno-gestow\u0105.<\/p>\n

Spektakl robi wra\u017cenie jako doskona\u0142a ca\u0142o\u015b\u0107. Zdumiewaj\u0105ce, \u017ce E\u00f6tv\u00f6s potrafi by\u0107 r\u00f3wnolegle tak dobrym kompozytorem i dyrygentem zarazem. Tutaj<\/a> powiedzia\u0142 mi par\u0119 s\u0142\u00f3w\u00a0o tym, jak stara si\u0119 godzi\u0107 te dwie dziedziny. Niestety nie mia\u0142am jeszcze wtedy (w maju) potwierdzenia dzisiejszej premiery, bo zagadn\u0119\u0142abym go te\u017c przy okazji o Lady Sarashin\u0119<\/em>. Ale przy okazji jego obecnego pobytu Aleksander Laskowski zrobi\u0142 z nim podobno ciekaw\u0105 rozmow\u0119 dla radiowej Dw\u00f3jki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

I rzeczywi\u015bcie Lady Sarashina Petera E\u00f6tv\u00f6sa, wystawiona w koprodukcji z parysk\u0105 Op\u00e9ra-Comique, jest wydarzeniem. Jeszcze par\u0119 spektakli, je\u015bli kto\u015b tylko mo\u017ce – bardzo warto! 80 minut bez przerwy, ale te\u017c niepodzielnie absorbuj\u0105cych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3158"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3158"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3158\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3161,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3158\/revisions\/3161"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3158"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3158"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3158"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}