Dobrze, \u017ce wspominaj\u0105c pod poprzednim wpisem o dzisiejszym koncercie w Filharmonii Narodowej nie napisa\u0142am, \u017ce solistk\u0105 ma by\u0107 Sandrine Piau – bo nie by\u0142a. Zast\u0105pi\u0142a j\u0105 Amerykanka Andrea Lauren Brown, i to wcale niezgorzej. Ale ona by\u0142a tylko wsp\u00f3\u0142bohaterk\u0105 tego wieczoru.<\/p>\n
<\/p>\n
Sw\u00f3j warszawski wyst\u0119p (chyba pierwszy, o ile mnie pami\u0119\u0107 nie myli) zesp\u00f3\u0142 Anima Eterna Brugge dzia\u0142aj\u0105cy pod kierownictwem Josa van Immerseela po\u015bwi\u0119ci\u0142 wy\u0142\u0105cznie Mozartowi. Ja ju\u017c s\u0142ysza\u0142am na \u017cywo t\u0119 orkiestr\u0119 – ale w du\u017cym sk\u0142adzie –\u00a0w Nantes, w Symfonii fantastycznej<\/em> Berlioza (fascynuj\u0105cy zreszt\u0105 by\u0142 to koncert); rozrzut repertuarowy zespo\u0142u jest szeroki. Przy tym AEB sprawia wra\u017cenie skromnego i bezpretensjonalnego; przez to mo\u017ce czasem mniej efektownie wypada, co nieraz ju\u017c mo\u017cna by\u0142o zaobserwowa\u0107 w Trybuna\u0142ach Dw\u00f3jki. Ja ich lubi\u0119 w\u0142a\u015bnie za t\u0119 bezpretensjonalno\u015b\u0107. Cho\u0107 efekty wynikaj\u0105 st\u0105d r\u00f3\u017cne. W wykonanej na pocz\u0105tek Symfonii A-dur<\/em> KV 201, jednej z moich ulubionych,\u00a0pi\u0119kne brzmienie smyczk\u00f3w (wspania\u0142e zw\u0142aszcza piana!) kontrastowa\u0142y z bardziej topornym – d\u0119tych, zw\u0142aszcza rog\u00f3w (rozumiem, \u017ce na rogu naturalnym nie jest \u0142atwo gra\u0107, ale par\u0119 nut mo\u017cna by jednak zagra\u0107 czysto…). Og\u00f3lnie jednak wra\u017cenie by\u0142o raczej pozytywne. Zesp\u00f3\u0142 van Immerseela ma co\u015b podobnego do Orkiestry XVIII Wieku – te\u017c jest taki ludzki, pozbawiony karno\u015bci. Jak co\u015b wypadnie nier\u00f3wno, nie ma nieszcz\u0119\u015bcia.<\/p>\n Skromna by\u0142a te\u017c solistka-zast\u0119pczyni. Tak\u017ce z wygl\u0105du: w czarnym stroju, przy ko\u015bci, z d\u0142ugimi prostymi w\u0142osami i nie\u015bmia\u0142ym u\u015bmiechem. Ta nie\u015bmia\u0142o\u015b\u0107 troch\u0119 przeszkadza\u0142a jej w rozwini\u0119ciu skrzyde\u0142, cho\u0107 g\u0142os pani Andrea ma \u015bliczny, o dzwoneczkowej barwie, taki z gatunku tych, co to Bozia da\u0142a; \u015bpiewa nim bardzo czysto, co oznacza, \u017ce r\u00f3wnie\u017c s\u0142yszy. Ale chcia\u0142o si\u0119 np. wi\u0119cej dramatyzmu w Bella ma fiamma, addio!<\/em> A troch\u0119 by\u0142a wycofana. Lepiej wypad\u0142y za\u015bpiewane w drugiej cz\u0119\u015bci swie arie napisane przez Mozarta do Aloysii Weber. Solistka zosta\u0142a bardzo ciep\u0142o przyj\u0119ta, a orkiestra do\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do owacji. Bis\u00f3w jednak nie by\u0142o.<\/p>\n I na koniec dwa razy pianoforte: przy jednym instrumencie szef, przy drugim Japonka Yoko Kaneko. Zagrali Koncert Es-dur<\/em> KV 365 –\u00a0kilka lat temu\u00a0p\u0142yta z nim w ich\u00a0interpretacji zdoby\u0142a kilka nagr\u00f3d. Tym razem mo\u017ce nie by\u0142o idealnie, ale wykonanie mia\u0142o wdzi\u0119k i pogod\u0119 muzykowania domowego. Podobnie bis, fragment wolnej cz\u0119\u015bci Sonaty na dwa fortepiany<\/em> KV 448. Mozart to jednak balsamiczna muzyka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dobrze, \u017ce wspominaj\u0105c pod poprzednim wpisem o dzisiejszym koncercie w Filharmonii Narodowej nie napisa\u0142am, \u017ce solistk\u0105 ma by\u0107 Sandrine Piau – bo nie by\u0142a. Zast\u0105pi\u0142a j\u0105 Amerykanka Andrea Lauren Brown, i to wcale niezgorzej. Ale ona by\u0142a tylko wsp\u00f3\u0142bohaterk\u0105 tego wieczoru.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3208"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3208"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3208\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3211,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3208\/revisions\/3211"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3208"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3208"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3208"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}