{"id":3216,"date":"2013-05-13T00:24:50","date_gmt":"2013-05-12T22:24:50","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3216"},"modified":"2013-05-13T00:30:40","modified_gmt":"2013-05-12T22:30:40","slug":"hammerklavier","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/05\/13\/hammerklavier\/","title":{"rendered":"Hammerklavier!"},"content":{"rendered":"

Dzisiejsz\u0105 przyjemno\u015b\u0107 s\u0142uchania recitalu Sokolova popsu\u0142 okropny filharmoniczny instrument. W czasie przerwy u\u017cyli\u015bmy nawet z lesiem<\/strong> tzw. wyraz\u00f3w (Aga<\/strong> \u015bwiadkiem). Ale w drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142o ju\u017c troch\u0119 lepiej – nie wiem, czy co\u015b poprawiano, czy mo\u017ce sam pianista wiedzia\u0142 ju\u017c, jak walczy\u0107\u00a0z tym instrumentem… Zw\u0142aszcza, \u017ce mia\u0142 wielkie zadanie: Hammerklavier<\/em>.<\/p>\n

<\/p>\n

Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142 ca\u0142kowicie Schubert:\u00a0wszystkie cztery Impromptus<\/em> z op. 90 oraz wszystkie trzy Klavierst\u00fccke<\/em> D 946, a wi\u0119c utwory p\u00f3\u017ane, z dw\u00f3ch ostatnich lat \u017cycia kompozytora, rozbudowane i kontemplacyjne, co sprawia, \u017ce nie za cz\u0119sto grywa si\u0119 je w cyklach, bo wydaje si\u0119 to m\u0119cz\u0105ce. Ale w wykonaniu Sokolova nie by\u0142o w og\u00f3le. Tyle \u017ce ten fortepian… Pianista zacz\u0105\u0142 o ton g\u0142o\u015bniej od ciszy, a to nie instrument na takie subtelno\u015bci. Na g\u0142o\u015bniejsze granie te\u017c nie, bo wychodzi wtedy taka brzydka barwa. Jednak mo\u017cna by\u0142o skupi\u0107 si\u0119 na utworze – wizja artysty by\u0142a na tyle sugestywna, \u017ce przewa\u017ca\u0142a. Niezawodni piraci wrzucili ju\u017c jego wykonania dok\u0142adnie tego samego programu sprzed paru miesi\u0119cy z Walencji, wi\u0119c mamy op. 90: tutaj<\/a>, tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>, a tak\u017ce D 946: tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>. Jako\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku nienajlepsza, ale czeg\u00f3\u017c wymaga\u0107 od pirat\u00f3w? Uderzaj\u0105 bardzo spokojne tempa, np. Impromptu Es-dur<\/em> zwykle piani\u015bci grywaj\u0105 du\u017co szybciej.<\/p>\n

To jednak by\u0142a przygrywka – w drugiej cz\u0119\u015bci Hammerklavier<\/em>, jeden z najdziwniejszych utwor\u00f3w Beethovena, kt\u00f3ry na pewno, podobnie jak Wielka Fuga<\/em>, nie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 u wsp\u00f3\u0142czesnych zrozumienia. Tu zreszt\u0105 te\u017c jest pot\u0119\u017cna fuga, kt\u00f3ra stanowi fina\u0142. Ale najpierw jest cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza<\/a>, mo\u017ce najbardziej standardowa formalnie, jest scherzo<\/a>, niby pe\u0142ne takich czysto Beciowych przekomarza\u0144, ale kryj\u0105ce w sobie jak\u0105\u015b z\u0142owrog\u0105 nut\u0119. I jest w\u0119drowanie w jakie\u015b zupe\u0142nie z innej planety krainy w cz\u0119\u015bci wolnej<\/a>. Tu trzeba doda\u0107, \u017ce Sokolov nie da\u0142 ludziom oddechu, zw\u0142aszcza mi\u0119dzy III a IV cz\u0119\u015bci\u0105, i oczywi\u015bcie da\u0142y si\u0119 s\u0142ysze\u0107 kaszle, w og\u00f3le dzi\u015b by\u0142o ich jako\u015b wyj\u0105tkowo du\u017co – czy mo\u017ce po prostu przeszkadza\u0142y bardziej w takiej kreacji? Fina\u0142owa fuga <\/a>(w tym nagraniu obci\u0119ty niestety pocz\u0105tek wst\u0119pu) jest do\u015b\u0107 monstrualna, temat pojawia si\u0119 te\u017c w augmentacji, inwersji i raku (czyli: w zwolnionym tempie, w odwr\u00f3ceniu i od ko\u0144ca), te\u017c w\u0119druje przez r\u00f3\u017cne dziwne krainy, by w ko\u0144cu dobi\u0107 do triumfalnego ko\u0144ca, po kt\u00f3rym wi\u0119kszo\u015b\u0107 sali natychmiast zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc. Ale to na koncertach Sokolova nie dziwi.<\/p>\n

A tutaj<\/a> ciekawostka: nagranie Hammerklavier<\/em> sprzed lat. Mo\u017cna sobie por\u00f3wna\u0107.<\/p>\n

Potem oczywi\u015bcie rytua\u0142 bis\u00f3w. Wygl\u0105da na to, \u017ce wszystkie zosta\u0142y wzi\u0119te z Suity D-dur<\/em> Rameau<\/a>, kt\u00f3r\u0105 te\u017c ostatnio ogrywa na koncertach. Z pewno\u015bci\u0105 jako pierwszy bis by\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza, Les tendres plaintes<\/em>, p\u00f3\u017aniej cz\u0119\u015b\u0107 Les Tourbillons<\/em>, p\u00f3\u017aniej Les Cyclopes<\/em>; czwarta mi jako\u015b wylecia\u0142a z g\u0142owy – nie by\u0142a to przypadkiem druga cz\u0119\u015b\u0107 tej suity (czyli Les Niais<\/em>, ale bez dubli)? Po czterech bisach publika jako\u015b skapitulowa\u0142a, a szkoda, bo wida\u0107 by\u0142o, \u017ce on jeszcze ch\u0119tnie by pogra\u0142. Co to dla niego pi\u0119\u0107 czy nawet siedem bis\u00f3w, jak go znamy…<\/p>\n

Bardzo mi\u0142o by\u0142o spotka\u0107 blogownictwo – poza Ag\u0105<\/strong> i lesiem<\/strong> jeszcze Stop\u0119<\/strong>, bazylik\u0119<\/strong> z mam\u0105 (kt\u00f3ra by\u0142a tak mi\u0142a i mnie odwioz\u0142a – wielkie dzi\u0119ki) i mt7<\/strong>, cho\u0107 niestety tylko z daleka sobie machn\u0119\u0142y\u015bmy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzisiejsz\u0105 przyjemno\u015b\u0107 s\u0142uchania recitalu Sokolova popsu\u0142 okropny filharmoniczny instrument. W czasie przerwy u\u017cyli\u015bmy nawet z lesiem tzw. wyraz\u00f3w (Aga \u015bwiadkiem). Ale w drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142o ju\u017c troch\u0119 lepiej – nie wiem, czy co\u015b poprawiano, czy mo\u017ce sam pianista wiedzia\u0142 ju\u017c, jak walczy\u0107\u00a0z tym instrumentem… Zw\u0142aszcza, \u017ce mia\u0142 wielkie zadanie: Hammerklavier.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3216"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3216"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3216\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3220,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3216\/revisions\/3220"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3216"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3216"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3216"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}