Dosta\u0142am ostatnio trzy p\u0142yty m\u0142odych polskich muzyk\u00f3w jazzowych, kt\u00f3re zosta\u0142y mi przys\u0142ane zapewne tak\u017ce dlatego, \u017ce ka\u017cda z nich zawiera pewne bli\u017csze czy dalsze nawi\u0105zania do muzyki powa\u017cnej. No i oczywi\u015bcie dlatego, \u017ce czasem si\u0119 te\u017c jazzem zajmuj\u0119. Wszystkie te p\u0142yty bardzo ciekawe, ka\u017cda zupe\u0142nie inaczej. Muzycy mimo m\u0142odo\u015bci ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu obecni na rynku: trio RGG, Joanna Duda i Marcin Masecki.<\/p>\n
<\/p>\n
Najbardziej – by tak rzec – \u0142agodny jest album RGG<\/a> (kt\u00f3ry powinien w\u0142a\u015bciwie zmieni\u0107 nazw\u0119 na OGG, bo zmieni\u0142 pianist\u0119 z Przemys\u0142awa Raminiaka na \u0141ukasza Ojdan\u0119) pt. Szymanowski<\/a><\/em>. Tutaj<\/a> mo\u017cna go przez par\u0119 dni pos\u0142ucha\u0107 w ca\u0142o\u015bci, a tutaj<\/a> jeszcze ma\u0142e promo na YouTube.\u00a0Mo\u017cna si\u0119 przekona\u0107 z tych nagra\u0144, \u017ce jest to muzyka bardzo subtelna, wysmakowana, kontemplacyjna, w kt\u00f3rej tu i \u00f3wdzie, ale\u00a0raczej dyskretnie, mo\u017cna rozpozna\u0107 tematy z dzie\u0142 autora Kr\u00f3la Rogera<\/em> (w promo jest np. nawi\u0105zanie do pierwszego z Preludi\u00f3w <\/em>op. 1). S\u0105 tu te\u017c reprezentowane mazurki, inne preludia czy s\u0142ynna Etiuda b-moll<\/em>. P\u0142yta troch\u0119 jakby w gu\u015bcie ECM-owskim, w cieniach i p\u00f3\u0142tonach. Mi\u0142o si\u0119 jej s\u0142ucha.<\/p>\n Zupe\u0142nie inny \u015bwiat: Joanna Duda, niespokojny duch fortepianu. Wspomina\u0142am tu o niej kiedy\u015b przy okazji pami\u0119tnej gor\u0105cej dyskusji o jazzie<\/a> cztery lata temu, w kontek\u015bcie warsztat\u00f3w w Instytucie Jazzu w Katowicach i tego, \u017ce zdawa\u0142a tam kiedy\u015b i si\u0119 nie dosta\u0142a. I co z tego – jej droga artystyczna rozwija si\u0119 znakomicie. To artystka\u00a0o niesamowitej wyobra\u017ani, bra\u0142a ju\u017c udzia\u0142 w bardzo r\u00f3\u017cnych projektach, tak\u017ce nagrywanych na p\u0142yty, ale to jest jej pierwsza p\u0142yta osobista. Tytu\u0142 The Best Of<\/a><\/em> jest troch\u0119 przewrotny, ale i poniek\u0105d adekwatny, bo wyst\u0119puje tu zar\u00f3wno sama, jak i w r\u00f3\u017cnych zespo\u0142ach, jest to wi\u0119c swego rodzaju antologia, ale dok\u0142adnie skomponowana, zbudowana na zasadzie ostrych kontrast\u00f3w stylistycznych i nastrojowych. Jest tu du\u017co elektronicznego grania – od Wurlitzera po syntezatory, ale i zwyk\u0142y fortepian. Znalaz\u0142y si\u0119 fragmenty muzyki, jak\u0105 pianistka i kompozytorka napisa\u0142a do Balladyny<\/em> w re\u017cyserii Krzysztofa Garbaczewskiego, s\u0105 utwory grane w duecie J=J z Jankiem M\u0142ynarskim, triu JAA. (w tym samym sk\u0142adzie, do kt\u00f3rego dochodzi Agim D\u017celjiji na perkusji) czy zespole 3D z dwoma bra\u0107mi, tak\u017ce jazzmanami, Radkiem i Tomkiem. Jest jak najbardziej klasyczny duet pianistyczny z Katarzyn\u0105 Borek – dwa fragmenty Ma m\u00e8re l’oye<\/em>, pierwszy blisko pocz\u0105tku i ostatni jako ostatni, taki uroczy akcent na koniec. Jest Szopen osobisty<\/em> – wariacja wok\u00f3\u0142 Poloneza A-dur<\/em>, i Compilation Prelude<\/em> oparte na strz\u0119pkach r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w Bacha. I zaraz po nich dziecinne zabawy z bra\u0107mi. Oryginalny pomys\u0142 na ok\u0142adk\u0119 – w powy\u017cszym linku j\u0105 wida\u0107, ale nie wida\u0107, \u017ce jest ona animacj\u0105, czym\u015b na kszta\u0142t dawnych „przestrzennych” poczt\u00f3wek, gdzie Japonka mruga\u0142a oczkiem zale\u017cnie od tego, w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 si\u0119 poczt\u00f3wk\u0119 przechyli\u0142o. Tu oczy zamyka lub otwiera niby-wschodnia posta\u0107, a w\u0142a\u015bciwie portret Joanny, kt\u00f3ra ma tak\u0105 w\u0142a\u015bnie<\/a> fryzur\u0119. Tutaj<\/a> jest malutki teaser tej p\u0142yty (fajne koty znalaz\u0142am…), a tutaj<\/a> jeszcze drobna pr\u00f3bka, wycinki z r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w. Z Bachem pod koniec, gdzie\u015b przed trzeci\u0105 minut\u0105, i z Ravelem zamykaj\u0105cym.<\/p>\n I wreszcie najbardziej wariacka p\u0142yta z tej tr\u00f3jki: Polonezy<\/em> Maseckiego, kt\u00f3re maj\u0105 premier\u0119 za par\u0119 dni. Pomys\u0142 urodzi\u0142 si\u0119 z zaproszenia Marcina na zesz\u0142oroczne Kody do Lublina, gdzie inaugurowa\u0142 festiwal swoim koncertem z tym programem na Placu Litewskim<\/a>. Zim\u0105 muzycy nagrali ca\u0142o\u015b\u0107 i teraz wychodzi. 10-osobowa orkiestra d\u0119ta „robi nam paparara” w rytmach zbli\u017conych (ale niekoniecznie i nie zawsze) do poloneza i jak to u Marcina, wydaje si\u0119, \u017ce nie umiej\u0105 gra\u0107 (troch\u0119 niby w stylu np. czego\u015b takiego<\/a>). Ale naprawd\u0119 jak umiej\u0105… To oczywi\u015bcie muzycy cz\u0119\u015bciowo jazzowi, cz\u0119\u015bciowo awangardowi, trudno tu zreszt\u0105 dzieli\u0107, wystarczy, \u017ce wymieni\u0119 par\u0119 zespo\u0142\u00f3w: Levity, Profesjonalizm czy… Kwartludium. Tutaj<\/a> jest ma\u0142y „tizer” (pisownia orygina\u0142u) plenerowy, tutaj<\/a> nagranie innego momentu w studiu, tutaj<\/a> jeszcze inny kawa\u0142ek – dla niepoznaki Oberek<\/em>. Nie ma tu \u017cadnego cytatu, cho\u0107 oczywi\u015bcie w podtek\u015bcie jest Chopin. Ale i z Chopinem Masecki potrafi, oj, potrafi… Co potrafi, mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 tutaj<\/a> – jednak pianista zapowiada, \u017ce z TEGO p\u0142yty nie b\u0119dzie.<\/p>\n Czy to jeszcze jazz? – A czy to wa\u017cne?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dosta\u0142am ostatnio trzy p\u0142yty m\u0142odych polskich muzyk\u00f3w jazzowych, kt\u00f3re zosta\u0142y mi przys\u0142ane zapewne tak\u017ce dlatego, \u017ce ka\u017cda z nich zawiera pewne bli\u017csze czy dalsze nawi\u0105zania do muzyki powa\u017cnej. No i oczywi\u015bcie dlatego, \u017ce czasem si\u0119 te\u017c jazzem zajmuj\u0119. Wszystkie te p\u0142yty bardzo ciekawe, ka\u017cda zupe\u0142nie inaczej. Muzycy mimo m\u0142odo\u015bci ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu obecni na […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3221"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3230,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221\/revisions\/3230"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3221"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3221"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3221"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}