{"id":3235,"date":"2013-05-18T22:45:15","date_gmt":"2013-05-18T20:45:15","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3235"},"modified":"2013-05-19T13:48:57","modified_gmt":"2013-05-19T11:48:57","slug":"ariadna-furia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/05\/18\/ariadna-furia\/","title":{"rendered":"Ariadna-Furia"},"content":{"rendered":"

Kiedy\u00a0Ewa Podle\u015b pojawia si\u0119 na scenie, dominuje nad ca\u0142ym wieczorem. Cho\u0107 wi\u0119c program by\u0142 bardzo ciekawy – zawiera\u0142 te\u017c m.in. dwa znakomite, dawne utwory Paw\u0142a Szyma\u0144skiego – i tak zerwali\u015bmy si\u0119 natychmiast po tym, gdy artystka zako\u0144czy\u0142a dramatycznie Ariadn\u0119 na Naxos<\/em> Haydna.<\/p>\n

<\/p>\n

Haydn, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, do\u015b\u0107 nietypowo w tej kantacie nakre\u015bli\u0142 posta\u0107 bohaterki, kt\u00f3ra zwykle przedstawiana jest jako nieszcz\u0119sne, opuszczone i zrozpaczone dziewcz\u0119, wci\u0105\u017c wzdychaj\u0105ce do niewiernego Tezeusza, lamentuj\u0105ce i pragn\u0105ce \u015bmierci, p\u00f3ki nie znajdzie pocieszenia przy Dionizosie. W tym utworze przechodzi kolejne etapy stresu: najpierw nie zdaje sobie sprawy z tego, co si\u0119 sta\u0142o, p\u00f3\u017aniej staje si\u0119 \u015bwiadoma i rozpacza, a na koniec wpada w furi\u0119 i krzyczy: Barbaro!<\/em> Gdyby ten barbarzy\u0144ca dosta\u0142 si\u0119 w tym momencie w jej r\u0119ce, mog\u0142oby si\u0119 to \u017ale dla niego sko\u0144czy\u0107… Tak to si\u0119 odczuwa\u0142o w interpretacji Ewy Podle\u015b. W innych wykonaniach (na tubie mo\u017cna znale\u017a\u0107 m.in. Kassarov\u0105, Ko\u017een\u0105 czy Bartoli) te\u017c jest dramatycznie, ale nie a\u017c tak.<\/p>\n

Za ka\u017cdym razem ta barwa g\u0142osu zaskakuje. Zawsze g\u0142\u0119boka i ciemna, jeszcze jakby z czasem zwi\u0119kszy\u0142a ten walor i – przemkn\u0119\u0142o mi przez g\u0142ow\u0119 – chwilami w tym g\u0142osie jest co\u015b jakby m\u0119skiego. Mo\u017ce to po tych licznych m\u0119skich rolach \u015bpiewanych przez artystk\u0119 na scenach operowych? Uderzaj\u0105ce by\u0142o to tak\u017ce w Rapsodii na alt i orkiestr\u0119<\/em> Brahmsa, uderzaj\u0105cej w melancholijne, wr\u0119cz pos\u0119pne tony.<\/p>\n

Niestety nie jestem (nie od dzi\u015b zreszt\u0105) zachwycona dyrygentem – Willem Crutchfieldem. O ile w utworach wokalno-instrumentalnych ma jedn\u0105 pozytywn\u0105 cech\u0119 – stara si\u0119 s\u0142ucha\u0107 \u015bpiewaka, to w instrumentalnych to ju\u017c wychodzi gorzej. Ju\u017c na sam pocz\u0105tek kompletnie si\u0119 wywali\u0142 w Uwerturze smyczkowej<\/em> Lutos\u0142awskiego, kt\u00f3ra wbrew pozorom nie jest wcale takim sobie kr\u00f3tkim, \u0142atwym kawa\u0142kiem,\u00a0nie tak prosto jest\u00a0tu zapanowa\u0107 nad rytmem. To si\u0119 zupe\u0142nie nie uda\u0142o. Lepiej ju\u017c by\u0142o w obu utworach Szyma\u0144skiego, bo te\u017c one s\u0105 wspania\u0142e. I Gloria<\/em> z 1979 r. na ch\u00f3r \u017ce\u0144ski i, by tak rzec, po\u0142ow\u0119 orkiestry, i p\u00f3\u017aniejsze o 16 lat In Paradisum<\/em> na ch\u00f3r m\u0119ski. Kompozytor by\u0142 bardzo zadowolony zw\u0142aszcza z przygotowania ch\u00f3ru m\u0119skiego (przez Henryka Wojnarowskiego) i stwierdzi\u0142, \u017ce po raz pierwszy zosta\u0142o to wykonane tak, jak sobie zamy\u015bla\u0142 – nie wpisa\u0142 w partytur\u0119 oddech\u00f3w, bo my\u015bla\u0142, \u017ce\u00a0\u015bpiewacy b\u0119d\u0105 si\u0119 wymienia\u0107, ale jak dot\u0105d wykonywa\u0142y to tylko zespo\u0142y kameralne, jak Camerata Silesia i chyba Bornus Consort, wi\u0119c oddechy by\u0142y w\u00f3wczas s\u0142yszalne. Teraz ten niesamowity, kontemplacyjny utw\u00f3r zabrzmia\u0142 rzeczywi\u015bcie w spos\u00f3b ci\u0105g\u0142y, unosi\u0142 gdzie\u015b daleko.<\/p>\n

Na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, przed kantat\u0105, by\u0142a jeszcze symfonia Mit dem Paukenschlag<\/em> – te\u017c niejedno jej brakowa\u0142o, pocz\u0105tek by\u0142 jaki\u015b kompletnie sztywny, par\u0119 nut w d\u0119tych zabrzmia\u0142o wr\u0119cz fa\u0142szywie. Ale p\u00f3\u017aniej jako\u015b si\u0119 rozwin\u0119\u0142o, a ju\u017c przy kantacie zapomnieli\u015bmy o tym, co by\u0142o wcze\u015bniej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kiedy\u00a0Ewa Podle\u015b pojawia si\u0119 na scenie, dominuje nad ca\u0142ym wieczorem. Cho\u0107 wi\u0119c program by\u0142 bardzo ciekawy – zawiera\u0142 te\u017c m.in. dwa znakomite, dawne utwory Paw\u0142a Szyma\u0144skiego – i tak zerwali\u015bmy si\u0119 natychmiast po tym, gdy artystka zako\u0144czy\u0142a dramatycznie Ariadn\u0119 na Naxos Haydna.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3235"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3235"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3235\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3238,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3235\/revisions\/3238"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3235"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3235"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3235"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}