Kolejny konkurs, z kt\u00f3rego mog\u0142am zaliczy\u0107 tylko koncert laureat\u00f3w: radiowa Nowa Tradycja. I musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce poziom tegorocznych laureat\u00f3w jest naprawd\u0119 dobry. Najbardziej zaznaczy\u0142o si\u0119 par\u0119 zespo\u0142\u00f3w, w kt\u00f3rych rej wodzi wokalistka z osobowo\u015bci\u0105.<\/p>\n
<\/p>\n
III miejsce ex aequo: mi\u0119dzynarodowe Angela Gaber Trio z Bieszczad i warszawski r\u00f3wnie\u017c tercet PKP Raducz, z tym \u017ce ten drugi wy\u0142\u0105cznie instrumentalny; z pocz\u0105tkowego kontrolowanego chaosu wy\u0142oni\u0142 si\u0119 transowy oberek, kt\u00f3ry po\u00a0d\u0142u\u017cszym wyst\u0119pie skrzypka\u00a0zredukowa\u0142 si\u0119 do samego rytmu. Pierwszy z zespo\u0142\u00f3w wykona\u0142 par\u0119 pie\u015bni z pogranicza, a Angela Gaber pos\u0142ugiwa\u0142a si\u0119, jak napisa\u0142a, „g\u0142osem kolorowym” – pod koniec rzeczywi\u015bcie by\u0142y r\u00f3\u017cne d\u017awi\u0119kowe wygibasy, ciekawie przeplataj\u0105ce si\u0119 z instrumentami.<\/p>\n
W drugich nagrodach uk\u0142ad podobny: jeden zesp\u00f3\u0142 z wokalistk\u0105, drugi bez. Lesja Folk – to zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego centrum stanowi charyzmatyczna Lesja Szulc o mocnym, czystym g\u0142osie – pochodzi ze Lwowa, ale mieszka w Polsce; \u015bpiewa oczywi\u015bcie pie\u015bni ukrai\u0144skie. Wsp\u00f3\u0142nagrodzony to Meadow Quartet plus go\u015bcinnie multiinstrumentalista Tomas Dobrowolskis; deklaruj\u0105, \u017ce nawi\u0105zuj\u0105 do muzyki \u017cydowskiej w pisanych przez siebie utworach. Mo\u017cna, owszem, dopatrzy\u0107 si\u0119 jakich\u015b dalekich aluzji do skal stosowanych w muzyce aszkenazyjskiej, ale rozwijanych do\u015b\u0107 swobodnie.<\/p>\n
Wreszcie bezapelacyjna zwyci\u0119\u017cczyni: Karolina Cicha i Sp\u00f3\u0142ka; zdoby\u0142a Grand Prix, Nagrod\u0119 im. Czes\u0142awa Niemena i nagrod\u0119 publiczno\u015bci Burza Braw. Wspomina\u0142am o niej tutaj<\/a> przy okazji wyst\u0119pu<\/a> na festiwalu Nowa Muzyka \u017bydowska; projekt jidysz by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 wi\u0119kszego cyklu pt. Wieloma J\u0119zykami<\/a>, kt\u00f3ry artystka – wokalistka i multiinstrumentalistka – realizuje z zespo\u0142ami o zmiennych sk\u0142adach, wykonuj\u0105c pie\u015bni swojego regionu (Bia\u0142ystok) \u015bpiewane przez zamieszkuj\u0105ce tu niegdy\u015b liczne grupy etniczne. Na koncercie laureat\u00f3w za\u015bpiewa\u0142a piosenk\u0119 tatarsk\u0105, \u017cydowsk\u0105 i ukrai\u0144sk\u0105. Chyba najefektowniej pokaza\u0142a si\u0119 wokalnie w tej pierwszej, ale og\u00f3lnie by\u0142a wulkanem energii. Dobrej energii.<\/p>\n No i na tym sko\u0144czy\u0142o si\u0119 z wokalistkami – po przerwie kr\u00f3lowa\u0142 ju\u017c \u015bpiew m\u0119ski. Zesp\u00f3\u0142 Cuncordu e Tenore de Orosei z Sardynii \u015bpiewa\u0142 muzyk\u0119 religijn\u0105 – cuncordu<\/em> – i \u015bwieck\u0105 – a tenore<\/em>. Niby jest tu pewne podobie\u0144stwo ze \u015bpiewami korsyka\u0144skimi, ale pie\u015bni religijne Sardy\u0144czyk\u00f3w s\u0105 bardziej akordowe<\/a>, mniej maj\u0105 ozdobnik\u00f3w, a pie\u015bni \u015bwieckie maj\u0105 niepowtarzaln\u0105, p\u0142ask\u0105 i ostr\u0105 emisj\u0119 – przyr\u00f3wnywane s\u0105, zw\u0142aszcza g\u0142osy akompaniuj\u0105ce, do g\u0142os\u00f3w zwierz\u0105t: owcy, \u015bwini czy wo\u0142u. Miewaj\u0105 te\u017c zupe\u0142nie inne skale i brzmi\u0105 nieraz bardzo egzotycznie<\/a>. Dla cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci wyst\u0119p by\u0142 zbyt m\u0119cz\u0105cy i wychodzi\u0142a przed czasem, ci jednak, kt\u00f3rzy zostali, byli zafascynowani. Chyba nie musz\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce nale\u017ca\u0142am do tych drugich.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kolejny konkurs, z kt\u00f3rego mog\u0142am zaliczy\u0107 tylko koncert laureat\u00f3w: radiowa Nowa Tradycja. I musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce poziom tegorocznych laureat\u00f3w jest naprawd\u0119 dobry. Najbardziej zaznaczy\u0142o si\u0119 par\u0119 zespo\u0142\u00f3w, w kt\u00f3rych rej wodzi wokalistka z osobowo\u015bci\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3239"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3239"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3239\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3243,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3239\/revisions\/3243"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3239"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3239"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3239"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}