{"id":3265,"date":"2013-05-29T00:29:24","date_gmt":"2013-05-28T22:29:24","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3265"},"modified":"2013-05-29T11:22:13","modified_gmt":"2013-05-29T09:22:13","slug":"dwa-iwenty-autotematyczne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/05\/29\/dwa-iwenty-autotematyczne\/","title":{"rendered":"Dwa iwenty autotematyczne"},"content":{"rendered":"

Jeden o pisaniu dzie\u0142a awangardowego do opery (Dla g\u0142os\u00f3w i r\u0105k<\/em> Jagody Szmytki), drugi\u00a0opieraj\u0105cy si\u0119 na\u00a0wykorzystaniu ogromnie atrakcyjnego wn\u0119trza Opery Narodowej (Transcryptum<\/em> Wojciecha Blecharza) – obie cz\u0119\u015bci Projektu \u201aP\u2019 (kt\u00f3ry dyrektor Mariusz Treli\u0144ski, inicjator pomys\u0142u,\u00a0rozwija jako Projekt „Polska”) by\u0142y raczej jednorazowymi wydarzeniami ni\u017c czym\u015b, co ma zosta\u0107 na d\u0142u\u017cej. Ale mo\u017cna by\u0142o z nimi mi\u0142o sp\u0119dzi\u0107 wiecz\u00f3r.<\/p>\n

<\/p>\n

Cho\u0107 wydaje mi si\u0119, \u017ce Szmytka wykre\u015blaj\u0105c aluzje do Projektu \u201aP\u2019 mog\u0142aby\u00a0sw\u00f3j „produkt”\u00a0jeszcze pokaza\u0107\u00a0na r\u00f3\u017cnych innych scenach – ciekawe, czy chwyci\u0142oby to np. w Niemczech, gdzie kompozytorka na sta\u0142e rezyduje. I – mimo i\u017c rzecz pozornie skupia si\u0119 na akcji przygotowywania utworu przez kompozytork\u0119, konsultacji z dyrektorem i konflikt\u00f3w z muzykami (cudna scena z Izabell\u0105 K\u0142osi\u0144sk\u0105 o nieprawdopodobnej vis comica<\/em>), to jednak ca\u0142y czas rozbrzmiewa tu muzyka, grana lub odtwarzana, o d\u017awi\u0119kach nie pr\u00f3buj\u0105cych si\u0119 podoba\u0107 za wszelk\u0105 cen\u0119, ale uk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 w sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

Podejrzewam, \u017ce dyr. naczelnemu niezbyt spodoba\u0142y si\u0119 wspomniane rozmowy kompozytorki (\u015bwietna Barbara Wysocka, kt\u00f3ra w pewnym momencie akcji gra r\u00f3wnie\u017c na skrzypcach) z dyrektorem opery, kt\u00f3ry uparcie pyta – ale jaka jest historia? – i s\u0142yszy na to od kompozytorki jakie\u015b opowie\u015bci o d\u017awi\u0119ku. Na co si\u0119 denerwuje (ten fragment zosta\u0142 wydrukowany w programie): „gdyby oni wiedzieli ile my dop\u0142acamy do jednego biletu\/przecie\u017c taki spektakl si\u0119 nie zwraca\/wszyscy my\u015bl\u0105 \u017ce te nasze 71 milion\u00f3w dotacji to jest tak du\u017co\/ale nasze 71 milion\u00f3w dotacji to jest nic\/je\u015bli si\u0119 chce mie\u0107 nazwiska wielkie\/za 71 milion\u00f3w to si\u0119 opery wsp\u00f3\u0142czesnej nie wystawi\u00a0(…) nie mo\u017ce by\u0107 opery bez wielkich nazwisk (…) musi by\u0107 Gergiev, on za 30 tys. to nie zadyryguje\/on nawet za wi\u0119cej nie zadyryguje”… Parodia totalna obejmuje te\u017c muzyk\u00f3w – i tu dotykamy gorzkiej prawdy, muzyka wsp\u00f3\u0142czesna dla tradycyjnych instrumentalist\u00f3w jest jedn\u0105 wielk\u0105 udr\u0119k\u0105. Co jaki\u015b czas powraca refren: NIC NIE B\u0118DZIE (z tego). A jednak, wbrew pozorom, co\u015b jest. „To jest fajne fajne” – to drugi refren, wypowiadany\u00a0na przek\u00f3r\u00a0poprzedniemu.<\/p>\n

Inaczej z Transcryptum<\/em>. Tu tak naprawd\u0119 bohaterem s\u0105 tajemnicze, o niesamowitej atmosferze (zw\u0142aszcza w p\u00f3\u0142mroku, przy tak p\u00f3\u017anej porze) wn\u0119trza zaplecza Opery Narodowej: malarnie, pralnie, korytarze, ogromne windy towarowe… W\u0119dr\u00f3wce publiczno\u015bci podzielonej na kilka grup, kt\u00f3re czasem si\u0119 mijaj\u0105 i na koniec z powrotem spotykaj\u0105 si\u0119 na sali, towarzysz\u0105 d\u017awi\u0119ki\u00a0–\u00a0swoisty recycling z paru wcze\u015bniejszych utwor\u00f3w Blecharza\u00a0– i filmy wideo, w tym jeden rzucony na \u015bcian\u0119 podw\u00f3rka. W sali pr\u00f3b ch\u00f3ru\u00a0mo\u017cemy zasi\u0105\u015b\u0107 (po ciemku, z lampkami przy pulpitach) i na\u0142o\u017cywszy na uszy s\u0142uchawki, w kt\u00f3rych rozlega si\u0119 g\u0142o\u015bny oddech, przerzuci\u0107 szkic do libretta, w kt\u00f3rym opowiedziana jest we fragmentach historia kobiety trac\u0105cej\u00a0m\u0119\u017ca w po\u017carze domu. Nawet jest za\u0142\u0105czona wypalona zapa\u0142ka i kosmyk w\u0142os\u00f3w. Ale cho\u0107 wsz\u0119dzie si\u0119 opowiada, \u017ce jest to spektakl o traumie i \u017ce mamy j\u0105 prze\u017cywa\u0107, wcale jej nie prze\u017cywamy, jeste\u015bmy pozytywnie zafascynowani niecodzienn\u0105 przygod\u0105 z wn\u0119trzami teatralnymi (tylko chwilami z\u017cymamy si\u0119, gdy jaka\u015b sekwencja trwa zbyt d\u0142ugo) i ani nam jakie\u015b traumy w g\u0142owie. Przynajmniej mnie nie by\u0142y. Z mojego wi\u0119c punktu widzenia sprawa by\u0142a chybiona. Ale zwiedzanie teatru z podk\u0142adem muzycznym to co\u015b, co raczej si\u0119 zapami\u0119ta. Tyle \u017ce to troch\u0119 ma\u0142o.<\/p>\n

Nawiasem m\u00f3wi\u0105c nie mog\u0119 zrozumie\u0107, \u017ce tak wielki szum pijarowski\u00a0skoncentrowa\u0142 si\u0119 niemal ca\u0142kowicie na\u00a0Blecharzu („Newsweek”<\/a>, ostatnie „Wysokie Obcasy”<\/a>, „Exklusiv”<\/a>, jaki\u015b czas temu nawet zdj\u0119cie w „Gazecie Sto\u0142ecznej” u\u015bmiechni\u0119tego Wojtka nad partytur\u0105, podpisane, jak to komponuje dla Opery Narodowej), a Szmytka, z wyj\u0105tkiem artyku\u0142u w „Przekroju”<\/a>, „Rzepie”<\/a>\u00a0i zapowiedzi w „GW”<\/a>,\u00a0w kt\u00f3rych\u00a0by\u0142a mowa o ich obojgu, by\u0142a pomijana (jeszcze by\u0142a rozmowa z ni\u0105 w „Ruchu Muzycznym”<\/a>)… Co\u015b tu chyba nie tak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jeden o pisaniu dzie\u0142a awangardowego do opery (Dla g\u0142os\u00f3w i r\u0105k Jagody Szmytki), drugi\u00a0opieraj\u0105cy si\u0119 na\u00a0wykorzystaniu ogromnie atrakcyjnego wn\u0119trza Opery Narodowej (Transcryptum Wojciecha Blecharza) – obie cz\u0119\u015bci Projektu \u201aP\u2019 (kt\u00f3ry dyrektor Mariusz Treli\u0144ski, inicjator pomys\u0142u,\u00a0rozwija jako Projekt „Polska”) by\u0142y raczej jednorazowymi wydarzeniami ni\u017c czym\u015b, co ma zosta\u0107 na d\u0142u\u017cej. Ale mo\u017cna by\u0142o z nimi mi\u0142o […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3265"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3265"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3265\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3274,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3265\/revisions\/3274"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3265"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3265"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3265"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}