W stylu\u00a0godnym najg\u0142\u0119bszej komuny, „w teczce”, bez \u017cadnego porozumienia z zespo\u0142em, szef Instytutu Ksi\u0105\u017cki Grzegorz Gauden narzuci\u0142 w\u0142a\u015bnie nowego redaktora naczelnego pismu\u00a0zas\u0142u\u017conemu, o d\u0142ugiej tradycji, jedynemu takiemu w \u015bwiecie muzycznym, niestety ju\u017c od dawna pogr\u0105\u017canemu w stagnacji przez\u00a0kolejne instytucje, kt\u00f3rym je spychano wraz z innymi\u00a0tzw. czasopismami patronackimi ministerstwa kultury, czyli najpierw przez Bibliotek\u0119 Narodow\u0105, a obecnie Instytut Ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n
<\/p>\n
Obie te instytucje\u00a0mia\u0142y je – a zw\u0142aszcza „Ruch”, kt\u00f3rego tematyka by\u0142a dla nich abstrakcyjna –\u00a0g\u0142\u0119boko w nosie i traktowa\u0142y jak pi\u0105te ko\u0142o u wozu. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c nie mam poj\u0119cia, dlaczego, gdy powsta\u0142 Instytut Muzyki i Ta\u0144ca, nie przekazano mu „Ruchu”, co by\u0142oby naturalne.<\/p>\n
Przed\u00a0swoj\u0105 arbitraln\u0105 decyzj\u0105, kt\u00f3r\u0105 przekaza\u0142 redakcji na tydzie\u0144 przed wdro\u017ceniem (!), Gauden nie zasi\u0119gn\u0105\u0142 opinii ludzi kompetentnych, przedstawicieli \u015brodowiska muzycznego, jego autorytet\u00f3w\u00a0– wedle starej zasady PO, \u017ce fachowcy to\u00a0uk\u0142ady, a kompetencje si\u0119 nie licz\u0105. Dzi\u015b zwolni\u0142 obecnego redaktora naczelnego, Olgierda Pisarenk\u0119, a od 1 czerwca nowym naczelnym ma by\u0107 Tomasz Cyz,\u00a0obecnie\u00a0redaktor naczelny internetowego pisma Narodowego Instytutu Audiowizualnego dwutygodnik.com; przechodz\u0105c do „Ruchu Muzycznego” ma opu\u015bci\u0107 to stanowisko.<\/p>\n
Nie tyle nawet o samego Cyza tu chodzi, co o spos\u00f3b, w jaki sprawa zosta\u0142a przeprowadzona. Redaktorzy b\u0142agali szefa Instytutu Ksi\u0105\u017cki\u00a0o jakikolwiek kontakt od dw\u00f3ch lat! Chcieli przede wszystkim przeprowadzi\u0107 jakie\u015b zmiany, reformy pisma, od\u015bwie\u017cenie, \u017ceby przesta\u0107 wreszcie by\u0107 „Bezruchem Muzycznym”\u00a0– sami czuli si\u0119 z tym bardzo \u017ale,\u00a0tym bardziej, \u017ce to w\u0142a\u015bnie na nich spada\u0142y\u00a0pretensje ze strony nie\u015bwiadomych stanu rzeczy\u00a0czytelnik\u00f3w. Jakiekolwiek zmiany\u00a0nie s\u0105 przecie\u017c mo\u017cliwe bez \u015bcis\u0142ego porozumienia z wydawc\u0105.<\/p>\n
W ostatnich miesi\u0105cach wiadomo te\u017c by\u0142o, \u017ce Olgierd Pisarenko wchodzi w okres emerytalny, jest schorowany i nie ma ju\u017c si\u0142y prowadzi\u0107 pisma, wi\u0119c musi przyj\u015b\u0107 kto\u015b nowy. Redakcja jest praktycznie kilkuosobowa, sk\u0142ada si\u0119 z bardzo kompetentnych ludzi, ale nikt z nich nie chcia\u0142 obj\u0105\u0107 takiego stanowiska. Naradzili si\u0119, zasi\u0119gn\u0119li j\u0119zyka w \u015brodowisku, wymy\u015blili\u00a0wsp\u00f3lnie kandydata i poprosili\u00a0go o zgod\u0119, kt\u00f3r\u0105 uzyskali. Powiadomili wi\u0119c Gaudena miesi\u0105c temu, ten poprosi\u0142 o\u00a0pismo w tej sprawie, stosowny mail wi\u0119c zosta\u0142 wys\u0142any wraz ze zgod\u0105 aplikuj\u0105cego. Wiadomo, \u017ce pismo dosz\u0142o do adresata, ale zosta\u0142o ca\u0142kowicie zignorowane, a arbitralna decyzja zosta\u0142a przekazana redakcji dopiero tydzie\u0144 temu do przyj\u0119cia bez \u017cadnych dyskusji. Za to w poniedzia\u0142ek na spotkaniu z prezesami Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich i Polskiej Rady Muzycznej Gauden im powiedzia\u0142: „Zesp\u00f3\u0142 zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do mnie za p\u00f3\u017ano, bo ja ju\u017c si\u0119 um\u00f3wi\u0142em”. Z kim?! I z jakiej racji? Czy\u00a0jest prywatnym w\u0142a\u015bcicielem „Ruchu Muzycznego”?\u00a0Bo tylko wtedy mia\u0142by do tego pe\u0142ne prawo.<\/p>\n
Z\u00a0redakcj\u0105 spotka\u0142 si\u0119 dopiero w poniedzia\u0142ek; by\u0142o pono\u0107 ostro.\u00a0Co b\u0119dzie dalej\u00a0– trudno przewidzie\u0107. Gdyby z obu stron by\u0142a dobra wola…\u00a0Ale skoro od pocz\u0105tku Gauden nie skonsultowa\u0142 si\u0119 nawet\u00a0z ministerialnym przecie\u017c, jak i jego instytucja, ale bardziej odpowiednim kompetencyjnie\u00a0Instytutem Muzyki i Ta\u0144ca,\u00a0przysz\u0142o\u015b\u0107 nie rysuje si\u0119 dobrze. W poniedzia\u0142ek o\u015bwiadczenia w tej sprawie wyda kilka organizacji zwi\u0105zanych z muzyk\u0105. Ale czy to co\u015b da – nie wiadomo. Arogancja w\u0142adzy jest nieuleczalna.<\/p>\n
Dla mnie los tego pisma jest wa\u017cny, nie tylko dlatego, \u017ce wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142am z nim od pocz\u0105tku mojej kariery zawodowej (i by\u0142o zawsze miejscem, gdzie mog\u0142am rozwin\u0105\u0107 skrzyd\u0142a), a w ostatnich latach te\u017c jeszcze zdarza mi si\u0119 tam co\u015b napisa\u0107 po starej przyja\u017ani. Uwa\u017cam, \u017ce by\u0142o to pismo z prawdziw\u0105 klas\u0105 (kiedy\u015b czytywali je zar\u00f3wno muzycy, jak melomani; dzi\u015b kszta\u0142conych meloman\u00f3w jest niestety daleko mniej…) i szkoda by\u0142oby, aby ten dorobek zosta\u0142 zaprzepaszczony. Ale mo\u017ce to ju\u017c takie czasy, \u017ce pisma z klas\u0105 s\u0105 skazane na wymarcie? Oby nie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W stylu\u00a0godnym najg\u0142\u0119bszej komuny, „w teczce”, bez \u017cadnego porozumienia z zespo\u0142em, szef Instytutu Ksi\u0105\u017cki Grzegorz Gauden narzuci\u0142 w\u0142a\u015bnie nowego redaktora naczelnego pismu\u00a0zas\u0142u\u017conemu, o d\u0142ugiej tradycji, jedynemu takiemu w \u015bwiecie muzycznym, niestety ju\u017c od dawna pogr\u0105\u017canemu w stagnacji przez\u00a0kolejne instytucje, kt\u00f3rym je spychano wraz z innymi\u00a0tzw. czasopismami patronackimi ministerstwa kultury, czyli najpierw przez Bibliotek\u0119 Narodow\u0105, a […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3275"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3275"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3275\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3282,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3275\/revisions\/3282"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3275"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3275"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3275"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}