{"id":3290,"date":"2013-06-01T22:44:05","date_gmt":"2013-06-01T20:44:05","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3290"},"modified":"2013-06-02T12:43:30","modified_gmt":"2013-06-02T10:43:30","slug":"w-dzien-dziecka-film-dziecka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/06\/01\/w-dzien-dziecka-film-dziecka\/","title":{"rendered":"W Dzie\u0144 Dziecka – film dziecka"},"content":{"rendered":"

Odk\u0105d dosta\u0142a kamer\u0119 w prezencie jako ma\u0142a dziewczynka, Stephanie Argerich filmuje swoj\u0105 legendarn\u0105\u00a0matk\u0119. „Po co to\u00a0robisz?” – pyta z czu\u0142o\u015bci\u0105 Martha. Stephanie nie odpowiada, tylko filmuje dalej. Te filmy z r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w \u017cycia, jak r\u00f3wnie\u017c archiwalia, w\u0142\u0105czy\u0142a do Bloody Daughter<\/em>, wzruszaj\u0105cego filmu nie tylko o matce, ale o ca\u0142ej swojej skomplikowanej rodzinie.<\/p>\n

<\/p>\n

Tytu\u0142 pochodzi zreszt\u0105 od okre\u015blenia, jakie jej nada\u0142 ojciec\u00a0Stephen Kovacevich, ameryka\u0144ski pianista mieszkaj\u0105cy w Londynie. Sam je zreszt\u0105 t\u0142umaczy – tak\u017ce wyra\u017ca poprzez nie swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do c\u00f3rki. Rodzice Stephanie nie mieli \u015blubu (dlatego nosi ona nazwisko matki), rozstali si\u0119, gdy mia\u0142a ona dwa latka, wi\u0119c za \u015bwiadomego \u017cycia nigdy nie mieszka\u0142a z ojcem. Co wi\u0119cej, przez niedopatrzenie w metryce Stephanie zosta\u0142o wpisane „ojciec nieznany” – odk\u0105d dziewczyna to odkry\u0142a, prosi\u0142a ojca, by j\u0105 uzna\u0142. Jednak do dzi\u015b tego nie zrobi\u0142, bo\u00a0nie znosi biurokracji…<\/p>\n

Jest w filmie scena, gdy Kovacevich przyjmuje u siebie wszystkie swoje dzieci. „Ma czworo dzieci z trzema kobietami, z \u017cadnym z nich nie mieszka\u0142. To sami synowie, ja jestem jedyn\u0105 c\u00f3rk\u0105” – komentuje Stephanie. M\u00f3wi te\u017c troch\u0119 z\u0142o\u015bliwie, \u017ce s\u0105 trzy sprawy, kt\u00f3rej jej ojciec kocha najbardziej: Ludwig van Beethoven, pi\u0119kne kobiety i taramosalata. Z drugiej strony podoba si\u0119 jej uporz\u0105dkowany tryb \u017cycia ojca, stwierdza, \u017ce mo\u017ce gdyby z nim mieszka\u0142a, tak\u017ce uda\u0142oby si\u0119 jej w \u017cyciu zaprowadzi\u0107 jaki\u015b \u0142ad. Bo trudno go doprawdy zaprowadzi\u0107 b\u0119d\u0105c przy Marcie.<\/p>\n

A Stephanie\u00a0to najm\u0142odsza i najukocha\u0144sza c\u00f3reczka Marthy, z czym \u0142\u0105czy\u0142y si\u0119 w dzieci\u0144stwie specjalne przywileje, np. matka musia\u0142a na dobranoc ca\u0142owa\u0107 c\u00f3reczk\u0119 17 razy w lew\u0105 stop\u0119. Dziecko chowa\u0142o si\u0119 ze starsz\u0105 o cztery lata przyrodni\u0105 siostrzyczk\u0105 Annie, urodzon\u0105 w ma\u0142\u017ce\u0144stwie Marthy z Charlesem Dutoit. Dom by\u0142 otwarty, coraz to kto\u015b pomieszkiwa\u0142, g\u0142\u00f3wnie m\u0142odzi arty\u015bci; pierwszym m\u0119\u017cczyzn\u0105, kt\u00f3ry wyst\u0119powa\u0142 przez Stephanie w roli taty zast\u0119pczego by\u0142 kolejny pianista, Michel Beroff, o kt\u00f3rego by\u0142a potwornie zazdrosna, ale jednak \u017ca\u0142owa\u0142a, gdy odszed\u0142.<\/p>\n

Osobn\u0105 spraw\u0105 jest historia jej najstarszej siostry Lydy,\u00a0z pierwszego, m\u0142odzie\u0144czego ma\u0142\u017ce\u0144stwa Marthy z Robertem Chenem, kt\u00f3rego pozna\u0142a w Nowym Jorku. Wr\u00f3ci\u0142a do Szwajcarii, urodzi\u0142a dziecko i zostawiwszy je pojecha\u0142a do Brukseli przygotowywa\u0107 si\u0119 do konkursu (jak sama dzi\u015b m\u00f3wi, sytuacja j\u0105 przeros\u0142a). Awantury mi\u0119dzy ojcem dziecka i babk\u0105, czyli matk\u0105 Marthy, kt\u00f3ra zosta\u0142a oskar\u017cona o kidnapping i w zwi\u0105zku z tym Marcie zosta\u0142o odebrane prawo opieki nad dzieckiem, sko\u0144czy\u0142y si\u0119 dramatycznie, poniewa\u017c, jak si\u0119 okazuje, ma\u0142a Lyda sp\u0119dzi\u0142a du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dzieci\u0144stwa bynajmniej nie z ojcem, lecz najpierw w domu dziecka, potem w rodzinach zast\u0119pczych. Potem dopiero zaj\u0105\u0142 si\u0119 ni\u0105 ojciec, ale ostatecznie wybra\u0142a matk\u0119. Historia, z kt\u00f3rej mo\u017cna by stworzy\u0107 dramat.<\/p>\n

Film w niema\u0142ej cz\u0119\u015bci rozgrywa si\u0119 w Warszawie – pami\u0119tamy par\u0119 lat temu na ChiJE, jak Stephanie chodzi\u0142a za ni\u0105 z kamer\u0105 krok w krok. Tu mamy i dworzec, na kt\u00f3rym wita j\u0105 u\u015bciskiem – kto? Oczywi\u015bcie Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski. Mamy pr\u00f3b\u0119 z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 i Jackiem Kaspszykiem w auli pami\u0119tnego Technikum Kolejowego, fragment koncertu i potem scen\u0119 z rozdawaniem autograf\u00f3w, gdzie przewija si\u0119 par\u0119 znajomych twarzy, w tym pewien charakterystyczny meloman, niewysoki siwy pan, kt\u00f3ry zawsze robi zdj\u0119cia. A potem jest wyj\u015bcie na Jasn\u0105 – pami\u0119tam dok\u0142adnie ten moment, bo tam sta\u0142am z boku\u00a0– i w kadr za\u0142apuje si\u0119 60jerzy<\/strong>…<\/p>\n

Jest te\u017c podr\u00f3\u017c do Japonii, gdzie widzimy to, o czym dot\u0105d wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nas mia\u0142a okazj\u0119 tylko s\u0142ysze\u0107: legendarn\u0105 trem\u0119 Marthy przed wyst\u0119pem. Jest te\u017c wizyta w Buenos Aires, o kt\u00f3r\u0105 Stephanie uprosi\u0142a matk\u0119. Ta pokazuje jej park, w kt\u00f3rym ojciec robi\u0142 jej wi\u0119kszo\u015b\u0107 zdj\u0119\u0107 z dzieci\u0144stwa (park, nawiasem m\u00f3wi\u0105c,\u00a0jest niesamowit\u0105 kociarni\u0105); razem ogl\u0105daj\u0105 zdj\u0119cia i dokumenty. Ciekawe – m\u00f3wi Stephanie – \u017ce z \u017cadn\u0105 ze swych c\u00f3rek Martha nie m\u00f3wi\u0142a w swoim ojczystym j\u0119zyku – hiszpa\u0144skim (ale wszystkie znaj\u0105 ten j\u0119zyk). Rozmawiaj\u0105 g\u0142\u00f3wnie po francusku.<\/p>\n

W jednej z ostatnich scen, niezwykle ciep\u0142ej i „babskiej”, wszystkie c\u00f3rki siedz\u0105 z matk\u0105 w ogrodzie na kocu, maluj\u0105 sobie nawzajem paznokcie i rozmawiaj\u0105 o przemijaniu. Kr\u0119ci si\u0119 tam te\u017c synek Stephanie – film zaczyna si\u0119 zreszt\u0105 po hitchockowsku od trz\u0119sienia ziemi, jakim jest scena porodu (i obecno\u015b\u0107 przy niej Marthy). „Odk\u0105d sama zosta\u0142am mam\u0105, lepiej rozumiem r\u00f3\u017cne rzeczy, ale czasem czuj\u0119 si\u0119, jakby role si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142y i to ja mam bardziej opieku\u0144czy stosunek do mojej matki” – wyznaje.<\/p>\n

Filmuje matk\u0119 wci\u0105\u017c z bliska, jakby chcia\u0142a przez to zg\u0142\u0119bi\u0107 jej dusz\u0119. M\u00f3wi o tym pod koniec filmu: „Od lat wype\u0142niam kadr filmu jej w\u0142osami, twarz\u0105, oczami”. Jej siostra Annie wyznaje z kolei, \u017ce dla niej fetyszem u matki by\u0142y w\u0142osy i du\u017ce palce u st\u00f3p. Obydwie m\u0142odsze c\u00f3rki sp\u0119dzi\u0142y du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dzieci\u0144stwa pod fortepianem. \u017badna nie zajmuje si\u0119 muzyk\u0105. Tylko najstarsza, Lyda, gra na alt\u00f3wce. Tego pilnowa\u0142 jej ojciec – \u017ceby nie gra\u0142a na tym samym instrumencie, co matka.<\/p>\n

I wci\u0105\u017c rozbrzmiewa muzyka. Pi\u0119kny film. Szkoda tylko, \u017ce dzi\u015b w kinie „Kultura” obejrza\u0142o go w sumie zaledwie pi\u0119\u0107 os\u00f3b… Malutka zapowied\u017a tutaj<\/a>. Filmu nie ma w sieci, ale jest inny: tutaj<\/a> i tutaj<\/a>. A na deser ciekawostka: rozmowa pianist\u00f3w<\/a>, kt\u00f3rzy po latach, cho\u0107 od dawna nie s\u0105 razem, wci\u0105\u017c s\u0105 w dobrej komitywie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Odk\u0105d dosta\u0142a kamer\u0119 w prezencie jako ma\u0142a dziewczynka, Stephanie Argerich filmuje swoj\u0105 legendarn\u0105\u00a0matk\u0119. „Po co to\u00a0robisz?” – pyta z czu\u0142o\u015bci\u0105 Martha. Stephanie nie odpowiada, tylko filmuje dalej. Te filmy z r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w \u017cycia, jak r\u00f3wnie\u017c archiwalia, w\u0142\u0105czy\u0142a do Bloody Daughter, wzruszaj\u0105cego filmu nie tylko o matce, ale o ca\u0142ej swojej skomplikowanej rodzinie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3290"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3294,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290\/revisions\/3294"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3290"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3290"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3290"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}