W\u0142a\u015bnie ujrza\u0142 \u015bwiat\u0142o dzienne pierwszy produkt programu Instytutu Adama Mickiewicza Polska Music w zakresie muzyki dawnej: nak\u0142adem firmy Coro ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta z utworami Bart\u0142omieja P\u0119kiela w wykonaniu znanego brytyjskiego zespo\u0142u The Sixteen pod kierownictwem Eamonna Dougana.<\/p>\n
<\/p>\n
Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od tego, \u017ce\u00a0dyrektor Potoroczyn rozmawia\u0142 kiedy\u015b z mened\u017cerem zespo\u0142u Johnem Bickleyem i nam\u00f3wi\u0142 go do zainteresowania si\u0119 muzyk\u0105 polsk\u0105; Bickley i Dougan przyjechali do Polski i myszkowali w imponuj\u0105cych zbiorach muzycznych BUW. Tam trafili na dzie\u0142a P\u0119kiela, kt\u00f3re od razu wyda\u0142y si\u0119 im wyj\u0105tkowe.\u00a0Potem przysz\u0142y konsultacje z polskimi\u00a0muzykologami. Do studia zesp\u00f3\u0142 wszed\u0142 w pa\u017adzierniku zesz\u0142ego roku; w\u0142a\u015bnie otrzymujemy produkt finalny. Rozmawiali\u015bmy o nim dzi\u015b w siedzibie IAM; otrzymali\u015bmy te\u017c \u015bwie\u017ce-ciep\u0142e egzemplarze p\u0142yty.<\/p>\n
P\u0119kiel<\/a> by\u0142\u00a0pierwszym polskim muzykiem, kt\u00f3ry pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapelmistrza w kapeli kr\u00f3lewskiej najpierw w Warszawie (gdzie gra\u0142 wcze\u015bniej pod kierownictwem Marca Scacchiego, a po odej\u015bciu W\u0142ocha przej\u0105\u0142 jego stanowisko), potem w kapeli rorantyst\u00f3w w Krakowie. Pisa\u0142 w kilku stylach, co ciekawe – wcze\u015bniej w Warszawie w nowocze\u015bniejszych, p\u00f3\u017aniej w Krakowie w dawniejszych. Eamonn Dougan por\u00f3wnuje jego Dulcis amor Iesu<\/em> do Monteverdiego, Audite mortales<\/em> (tu niestety tylko pocz\u0105tek<\/a>) do Carissimiego; Missa concertata La Lombardesca<\/a><\/em> przypomina mu Cavallego –\u00a0a motety a cappella<\/a>, pisane dla krakowskich rorantyst\u00f3w –\u00a0Palestrin\u0119.<\/p>\n W ka\u017cdym stylu by\u0142 mistrzem, jego muzyka jest bardzo ekspresyjna, czasem wr\u0119cz dramatyczna (Audite mortales<\/em>), a ponadto jest w niej wiele moment\u00f3w zaskakuj\u0105cych s\u0142uchacza niespodziewanym narastaniem czy zwrotem harmonicznym; wtedy my\u015bl\u0119, \u017ce to chyba jest polski koloryt – m\u00f3wi Dougan, kt\u00f3rego obcowanie z utworami P\u0119kiela sk\u0142oni\u0142o do dalszego rozwijania projektu polskiego.\u00a0Pocz\u0105tkowo zakrojony by\u0142 on na trzy p\u0142yty, ale by\u0107 mo\u017ce si\u0119 poszerzy – je\u015bli znajd\u0105 si\u0119 na\u0144 pieni\u0105dze (na p\u0142yt\u0119 z P\u0119kielem zrzucili si\u0119 poza IAM brytyjscy donatorzy). Co ciekawe, na drugiej p\u0142ycie maj\u0105 si\u0119 znale\u017a\u0107 utwory nie polskich, lecz w\u0142oskich kompozytor\u00f3w dzia\u0142aj\u0105cych w Polsce, dzi\u015b zapomnianych zar\u00f3wno w \u015bwiecie, jak i tu, gdzie dzia\u0142ali. Oczywi\u015bcie\u00a0przyje\u017cd\u017cali tu\u00a0i tacy, kt\u00f3rzy zdobyli mi\u0119dzynarodow\u0105 nie\u015bmiertelno\u015b\u0107, jak Luca Marenzio czy Tarquinio Merula. Ale The Sixteen ma w planie cztery mniej znane\u00a0 nazwiska:\u00a0Asprillo Pacelli, Giovanni Francesco Anerio, Marco Scacchi i Vincenzo Bertolusi. Co dalej, wykrystalizuje si\u0119; brytyjscy muzycy chc\u0105 po\u015bwi\u0119ci\u0107 troch\u0119 czasu zw\u0142aszcza Marcinowi Mielczewskiemu i Grzegorzowi Gerwazemu Gorczyckiemu.<\/p>\n Dougan deklaruje, \u017ce zamierza t\u0119 muzyk\u0119 wykonywa\u0107 r\u00f3wnie\u017c na koncertach i festiwalach w r\u00f3\u017cnych miejscach Europy, ale aby m\u00f3c zaoferowa\u0107 program organizatorom, musieli poczeka\u0107, a\u017c b\u0119d\u0105 mieli p\u0142yt\u0119 w r\u0119ce. Teraz wi\u0119c maj\u0105 ju\u017c co im wysy\u0142a\u0107. Oby skutecznie.<\/p>\n P\u0142yty ju\u017c pos\u0142ucha\u0142am: bardzo estetyczna; troch\u0119 mo\u017ce nie jeste\u015bmy przyzwyczajeni do brytyjskiego sposobu \u015bpiewania naszej muzyki (my\u015bl\u0119 o emisji), ale te\u017c mamy niewiele naszych stylowych wykona\u0144 tych utwor\u00f3w. Jest tu Kyrie<\/em> i Gloria<\/em> z Missa a 14<\/em>, kilka motet\u00f3w (w czym wspomniane Dulcis amor Jesu<\/em> i Audite mortales<\/em>) oraz La Lombardesca<\/em> przepleciona jeszcze kolejnymi motetami. W ksi\u0105\u017ceczce jest (po angielsku i po polsku) porz\u0105dny esej autorstwa Zofii Dobrza\u0144skiej-Fabia\u0144skiej. Jeden mankament: ok\u0142adka<\/a>, na kt\u00f3rej znajduje si\u0119 rze\u017aba z Wieliczki (sama g\u0142owa) przedstawiaj\u0105ca Kazimierza Wielkiego – to chyba troszeczk\u0119 nie ta epoka… Podobno sami arty\u015bci tak wybrali – nie chcieli Canaletta z obrazkiem z Warszawy, bo si\u0119 opatrzy\u0142. No i mamy bajkowego i egzotycznego kr\u00f3la w koronie. Takiego polskiego.<\/p>\n PS. Jutro w radiowej Dw\u00f3jce w Rozmowach o zmroku<\/em> audycja o przysz\u0142o\u015bci „Ruchu Muzycznego”. Nie pos\u0142ucham niestety, bo rano jad\u0119 na ca\u0142y dzie\u0144 do Elbl\u0105ga, gdzie rozpoczynaj\u0105 si\u0119 Ogrody „Polityki” i prowadz\u0119 koncert z udzia\u0142em\u00a0TWOgether Duo\u00a0oraz Elbl\u0105skiej Orkiestry\u00a0Kameralnej pod batut\u0105\u00a0Marka Mosia. Zapewne si\u0119 na ten\u00a0dzie\u0144 odsieciowi\u0119, bo nie b\u0119dzie czasu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W\u0142a\u015bnie ujrza\u0142 \u015bwiat\u0142o dzienne pierwszy produkt programu Instytutu Adama Mickiewicza Polska Music w zakresie muzyki dawnej: nak\u0142adem firmy Coro ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta z utworami Bart\u0142omieja P\u0119kiela w wykonaniu znanego brytyjskiego zespo\u0142u The Sixteen pod kierownictwem Eamonna Dougana.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3297"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3301,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297\/revisions\/3301"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3297"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3297"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3297"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}