
{"id":330,"date":"2009-05-12T02:32:26","date_gmt":"2009-05-12T00:32:26","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=330"},"modified":"2009-05-13T16:52:12","modified_gmt":"2009-05-13T14:52:12","slug":"electronica","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/05\/12\/electronica\/","title":{"rendered":"Electronica"},"content":{"rendered":"<p>Niestety tylko dwa dni (cztery koncerty) zaliczy\u0142am z festiwalu Musica Electronica Nova. My\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119d\u0119 do \u015brody, bo pocz\u0105tkowo zapowiadane by\u0142o na wtorek dwa s\u0142uchowiska Mauricia Kagla &#8211; niestety nie ma ich, jest tylko powt\u00f3rzenie spektaklu, kt\u00f3ry ju\u017c widzia\u0142am dzi\u015b. Bardzo \u017ca\u0142uj\u0119. Tak si\u0119 sk\u0142ada zreszt\u0105, \u017ce w \u015brod\u0119 powinnam by\u0107 w redakcji, \u017ceby dopilnowa\u0107 \u0142amania wa\u017cnego dla mnie tekstu, w sobot\u0119 musz\u0119 by\u0107 w \u0141odzi, a stamt\u0105d na niedziel\u0119 jad\u0119 zn\u00f3w do Wroc\u0142awia, \u017ceby obejrze\u0107 premier\u0119 <em>Die Frau ohne Schatten<\/em> Richarda Straussa. Na godzin\u0119 przed ni\u0105 w filharmonii ma by\u0107 pokazana na zako\u0144czenie Electroniki opera wideo <em>An Index of Metals<\/em> autorstwa przedwcze\u015bnie zmar\u0142ego ciekawego w\u0142oskiego tw\u00f3rcy Fausta Romitellego &#8211; mo\u017ce uda mi si\u0119 zajrze\u0107 przynajmniej na kawa\u0142ek. Wi\u0119kszo\u015bci festiwalu nie zdo\u0142am wi\u0119c zobaczy\u0107, a <a href=\"http:\/\/www.musicaelectronicanova.pl\/pl\/PROGRAM\">zapowiada si\u0119 ciekawie<\/a>. Opowiem przynajmniej par\u0119 s\u0142\u00f3w o tym, co ju\u017c by\u0142o do tej pory.<\/p>\n<p>Pierwszy koncert by\u0142 powi\u0105zany z ko\u0144cz\u0105cym si\u0119 <a href=\"http:\/\/wro09.wrocenter.pl\/site\/dl\/wro09program_web.pdf\">Biennale WRO<\/a> &#8211; bardzo ciekaw\u0105 imprez\u0105, na kt\u00f3r\u0105 ju\u017c od jakiego\u015b czasu jako\u015b nie udaje mi si\u0119 niestety dotrze\u0107. Powi\u0105zanie tych dw\u00f3ch festiwali narzuca si\u0119 samo i a\u017c si\u0119 dziwi\u0119, \u017ce dopiero teraz kto\u015b na to wpad\u0142. Na razie ograniczy\u0142o si\u0119 do tego jednego wydarzenia, kt\u00f3re odby\u0142o si\u0119 w nowej dla festiwalu przestrzeni klubowej XO. To dobre miejsce dla takiej sztuki, cho\u0107 organizacja szwankowa\u0142a. W pierwszej cz\u0119\u015bci w\u0142oski zesp\u00f3\u0142 TAM Teatromusica przedstawi\u0142 spektakl <em>de_Forma 09<\/em>, kt\u00f3ry pocz\u0105tkowo wyda\u0142 mi si\u0119 do\u015b\u0107 archaiczny, troch\u0119 w stylistyce eksperyment\u00f3w z lat 70. i wcze\u015bniejszych, ale interesuj\u0105cy zacz\u0105\u0142 si\u0119 robi\u0107, gdy sylwetki aktor\u00f3w zacz\u0119\u0142y obrysowywa\u0107 \u015bwietlne linie; postacie, pozornie\u00a0unieruchomione przez ten obrys, po chwili\u00a0wysz\u0142y z niego. Wydarzenie z kategorii bardziej muzycznej, a raczej wideomuzycznej, czeka\u0142o na nas w drugiej cz\u0119\u015bci: projekcji kompozycji Umidi Soni Colores zamieszka\u0142ej w Berlinie Japonko-Amerykanki Kotoka Suzuki. Kawa\u0142ek mo\u017cna obejrze\u0107 <a href=\"http:\/\/vids.myspace.com\/index.cfm?fuseaction=vids.individual&amp;VideoID=15203902\">tutaj <\/a>&#8211; mnie si\u0119 podoba\u0142o.<\/p>\n<p>P\u00f3\u017aniej tego wieczoru w Imparcie &#8211; &#8222;normalny&#8221; koncert, z udzia\u0142em dw\u00f3ch \u015bwietnych muzyk\u00f3w z zespo\u0142u ICTUS z Brukseli: flecisty Michaela Schmida i gitarzysty Toma Pauwelsa. Elektronika spleciona z d\u017awi\u0119kami instrument\u00f3w; dwa utwory fletowe (Agostino di Scipio i Brian Ferneyhough) otacza\u0142y dwa gitarowe (Fausto Romitelli i Stefan Prins). Z tego zestawu najbardziej przypad\u0142 mi do gustu utw\u00f3r Romitellego <em>Trash Tv Trance<\/em>; w om\u00f3wieniu kompozytor napisa\u0142: &#8222;Coraz wi\u0119ksze znaczenie przywi\u0105zuj\u0119 do brzmie\u0144\u00a0nurtu nieakademickiego i brudnych, agresywnych d\u017awi\u0119k\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie metalicznego pochodzenia, wykorzystywanych przez muzyk\u0119 rockow\u0105 i techno&#8221; &#8211; owszem, by\u0142y tam takie d\u017awi\u0119ki, ale z\u0142o\u017cone w zwi\u0119z\u0142\u0105, logiczn\u0105 form\u0119 nie kojarz\u0105c\u0105 si\u0119 z rockiem ani techno.<\/p>\n<p>W poniedzia\u0142kowe popo\u0142udnie (powt\u00f3rzenie we wtorek) w Imparcie spektakl-performans-instalacja holenderskiego zespo\u0142u Spy Collective pt. <em>Iminami: from mother to smother<\/em>. <a href=\"http:\/\/www.onds.com\/hvega\/music\/iminami.php\">Tutaj<\/a> jest troch\u0119 o tym, jest te\u017c fragment filmowej rejestracji. Samo ideolo troch\u0119 by\u0142o dra\u017cni\u0105ce, ale mia\u0142o to naprawd\u0119 ciekawe muzycznie i wizualnie momenty, a wokalistka, Anat Spiegel, by\u0142a atrakcyjna.<\/p>\n<p>Wreszcie koncert wieczorny w Du\u017cym Studiu Polskiego Radia Wroc\u0142aw z Orkiestr\u0105 Kameraln\u0105 Leopodinum w roli g\u0142\u00f3wnej. Bardzo ciekawy utw\u00f3r m\u0142odego wroc\u0142awskiego kompozytora Paw\u0142a Hendricha <em>Hyloflex alfa beta<\/em>, kt\u00f3ry to tytu\u0142 t\u0142umaczy autor jako &#8222;zbudowany z krzywych&#8221; &#8211; i takie te\u017c mo\u017cna by\u0142o mie\u0107 skojarzenie: z ruchomymi, przecinaj\u0105cymi si\u0119 liniami najpierw d\u017awi\u0119k\u00f3w elektronicznych, p\u00f3\u017aniej wy\u0142aniaj\u0105cej si\u0119 z nich orkiestry, wreszcie z powrotem elektroniki. Przeplecione warstwy, tworz\u0105ce jeden organizm, by\u0142y w \u015bwietnym utworze Lidii Zieli\u0144skiej <em>Nobody is perfect<\/em> (&#8222;Czasami mam wra\u017cenie, \u017ce wszystko na tym \u015bwiecie jest na korbk\u0119&#8221; &#8211; pisze autorka i mo\u017ce nie korbk\u0119 tu s\u0142yszymy, ale na pewno jaki\u015b mechanizm), a tak\u017ce w utworze <em>Pour adoucir le cours du temps<\/em> Tristana Murail, jednego z czo\u0142owych przedstawicieli <a href=\"http:\/\/www.glissando.pl\/index.php?s=czasopisma_opis&amp;id=2&amp;t=1\">spektralizmu<\/a>. Reszta programu to by\u0142y utwory solowe (jeden z nich wykonany przez dyrygenta zespo\u0142u Ernsta Kovacicia, kt\u00f3ry jest tak\u017ce skrzypkiem) oraz jeden &#8211; dowcip chyba? Wysz\u0142o dwoje solist\u00f3w, skrzypaczka i wiolonczelista, zasiedli, zagrali d\u0142ug\u0105 nut\u0119 i nagle zabrzmia\u0142o pot\u0119\u017cne elektroniczne BUM! Faktycznie pan Peter Ablinger zatytu\u0142owa\u0142 toto <em>Two strings and noise<\/em>, wi\u0119c czy nale\u017ca\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107 wi\u0119cej?<\/p>\n<p>Tyle mojej Elektroniki.<\/p>\n<p>PS. Z zupe\u0142nie innej beczki &#8211; dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w opery w kinie dobra wiadomo\u015b\u0107, zwi\u0105zana z seri\u0105 Multikina. Po wtorkowej projekcji <em>Aidy <\/em>z La Scali kolejne spektakle, tak\u017ce z mediola\u0144skiej opery, b\u0119d\u0105 pokazywane co dwa tygodnie! 26 maja b\u0119dzie <em>Maria Stuarda<\/em>, 9 czerwca <em>Tristan i Izolda<\/em>, 23 czerwca <em>Don Carlo<\/em>.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Niestety tylko dwa dni (cztery koncerty) zaliczy\u0142am z festiwalu Musica Electronica Nova. My\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119d\u0119 do \u015brody, bo pocz\u0105tkowo zapowiadane by\u0142o na wtorek dwa s\u0142uchowiska Mauricia Kagla &#8211; niestety nie ma ich, jest tylko powt\u00f3rzenie spektaklu, kt\u00f3ry ju\u017c widzia\u0142am dzi\u015b. Bardzo \u017ca\u0142uj\u0119. Tak si\u0119 sk\u0142ada zreszt\u0105, \u017ce w \u015brod\u0119 powinnam by\u0107 w redakcji, \u017ceby dopilnowa\u0107 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/330"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=330"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/330\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=330"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=330"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=330"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}