Jak mo\u017ce dzi\u015b zaistnie\u0107 muzyka tradycyjna? Na pewno nie jest ju\u017c mo\u017cliwe jej funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem – inne czasy, inne obyczaje, inny styl \u017cycia, inna wra\u017cliwo\u015b\u0107. Szkoda jednak by\u0142oby, gdyby tak po prostu znikn\u0119\u0142a. Szkoda by\u0142oby r\u00f3wnie\u017c, gdyby istnia\u0142a dzi\u015b wy\u0142\u0105cznie w oprawie tzw. folkowej, u\u0142atwiaj\u0105ce odbi\u00f3r dzisiejszemu s\u0142uchaczowi (cho\u0107 nierzadko bywaj\u0105 to bardzo interesuj\u0105ce propozycje artystyczne).<\/p>\n
R\u00f3\u017cne sa pogl\u0105dy na ten temat w\u015br\u00f3d ludzi, kt\u00f3rym ta muzyka nie jest oboj\u0119tna. Obok folkowc\u00f3w istniej\u0105 tzw. korzenni, kt\u00f3rzy pr\u00f3buj\u0105 gra\u0107 t\u0119 muzyk\u0119 tak, jak dawniej si\u0119 j\u0105 gra\u0142o. Fundacja Muzyka Kres\u00f3w<\/a> to jeden z takich o\u015brodk\u00f3w. Jej za\u0142o\u017cyciele dzia\u0142ali niegdy\u015b w zespole Teatru Gardzienice, podobnie jak za\u0142o\u017cyciele Teatru Wiejskiego W\u0119gajty. Drogi ju\u017c dawno si\u0119 rozesz\u0142y, cho\u0107 w pewnym sensie idee wci\u0105\u017c przy\u015bwiecaj\u0105 podobne. Niepowtarzaln\u0105\u00a0warto\u015bci\u0105, jak\u0105 wnios\u0142a Muzyka Kres\u00f3w, s\u0105 Letnie Szko\u0142y Muzyki Tradycyjnej<\/a>, s\u0142u\u017c\u0105ce jednocze\u015bnie zbli\u017ceniu kultur z bli\u017cszego i dalszego s\u0105siedztwa.<\/p>\n Ale i „korzenni” te\u017c zapragn\u0119li ustawi\u0107 muzyk\u0119 tradycyjn\u0105 w innym, wsp\u00f3\u0142czesnym kontek\u015bcie. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 par\u0119 lat temu\u00a0na Warszawskiej Jesieni: Zesp\u00f3\u0142 Mi\u0119dzynarodowej Szko\u0142y Muzyki Tradycyjnej – grupa kobiet i dziewcz\u0105t wykona\u0142a spektakl Pie\u015bni polskie<\/em>: po prostu \u015bpiewa\u0142a w zupe\u0142nej niemal ciemno\u015bci cykl starych ludowych pie\u015bni. P\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czy\u0142a grupa improwizuj\u0105cych kompozytor\u00f3w, do kt\u00f3rych owe pie\u015bni, pojawiaj\u0105ce si\u0119 na pocz\u0105tku i na ko\u0144cu, stanowi\u0142y kontrapunkt i inspiracj\u0119. Pi\u0119kny i nastrojowy by\u0142 ten wiecz\u00f3r w postindustrialnym wn\u0119trzu Konesera.<\/p>\n Ta wsp\u00f3\u0142praca tak spodoba\u0142a si\u0119 obu stronom, \u017ce sta\u0142a si\u0119 inspiracj\u0105 do stworzenia nowego festiwalu<\/a>. Organizatorem jest nowa (istniej\u0105ca od pa\u017adziernika) lubelska instytucja: O\u015brodek Mi\u0119dzykulturowych Inicjatyw Tw\u00f3rczych Rozdro\u017ca, kt\u00f3ry wyr\u00f3s\u0142 z Muzyki Kres\u00f3w. To, co dzieje si\u0119 na tym festiwalu, jest mi\u0119dzykulturowe ze wzgl\u0119du na zestawienie kultur zar\u00f3wno r\u00f3\u017cnych narod\u00f3w,\u00a0jak r\u00f3\u017cnych gatunk\u00f3w.<\/p>\n Rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 wszystko wczoraj po po\u0142udniu korowodem samby, kt\u00f3ry poprowadzi\u0142 publiczno\u015b\u0107 – tak\u017ce przypadkow\u0105 – z centrum miasta, z Placu Litewskiego, na Stare Miasto, gdzie w wirydarzu dominika\u0144skim, na wolnym powietrzu, mia\u0142y miejsce w\u0142a\u015bciwe koncerty festiwalowe. Zacz\u0119li w\u0142a\u015bnie kompozytorzy-improwizatorzy z kr\u0119gu Warszawskiej Jesieni, ale ka\u017cdy z nich dobra\u0142 sobie towarzystwo, z kt\u00f3rym w zespole da\u0142 osobny wyst\u0119p. Przeci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 przez to ca\u0142o\u015b\u0107 i troch\u0119 szkoda ze wzgl\u0119du na to, co by\u0142o potem (zrobi\u0142o si\u0119 wieczorem ch\u0142odno i wielu ludzi nie wytrzyma\u0142o takiej dawki muzyki), ale by\u0142o bardzo ciekawie. Najbardziej egzotyczny by\u0142 ten wyst\u0119p<\/a> – wykonywano pie\u015bni ira\u0144skie. Saba i Mietek sp\u0119dzili w Iranie par\u0119 miesi\u0119cy, ucz\u0105c si\u0119 od miejscowych muzyk\u00f3w. Jerzy Kornowicz wyst\u0105pi\u0142 z jedn\u0105 z cz\u0142onki\u0144 Szko\u0142y Muzyki Tradycyjnej, kt\u00f3ra bia\u0142ym g\u0142osem \u015bpewa\u0142a pie\u015b\u0144 z Kurpi\u00f3w A w niedziel\u0119 rano<\/em>, a on po prostu gra\u0142 na pianinie \u0142agodne akordy jazzawe.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej, po tym – jak to nazwano – maratonie intuicjonist\u00f3w wyst\u0105pili kolejni: duet japo\u0144sko-w\u0142oski Takumi Fukushima (skrzypce, \u015bpiew) i Paolo Angeli (gitara sardy\u0144ska, z n\u00f3\u017ck\u0105 jak wiolonczela, na kt\u00f3rej artysta gra\u0142 te\u017c smyczkiem). Zaskakuj\u0105cy stop kultur, w kt\u00f3rych najpierw dominowa\u0142a Japonia (zacz\u0119\u0142o si\u0119 od monologu Takumi niemal jak z teatru kabuki), potem coraz cz\u0119\u015bciej s\u0142odkie melodie sardy\u0144skie, a wszystko to okraszone wsp\u00f3\u0142czesnymi brzmieniami z niema\u0142ym udzia\u0142em elektroniki. Obie osobowo\u015bci bardzo wyraziste, da\u0142y istny spektakl i otrzyma\u0142y du\u017ce brawa od m\u0142odej publiczno\u015bci.<\/p>\n Zrobi\u0142o si\u0119 ju\u017c tymczasem p\u00f3\u017ano i ciemno, a na koniec by\u0142o co\u015b pi\u0119knego: wyst\u0119p ch\u00f3ru Aidija z Wilna pod dyrekcj\u0105 Romualdasa Gra\u017cinisa. Niesamowite, transowe pie\u015bni litewskie naznaczy\u0142y tamtejsz\u0105 muzyk\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce kojarzy\u0107 si\u0119 z minimalizmem, ale przecie\u017c wynika z najg\u0142\u0119bszej istoty tej kultury. By\u0142o i religijnie (utw\u00f3r Antanasa Kucinskasa oparty na litewskich kantyczkach), i \u017cartobliwie (\u015apiewaj\u0105cy rak<\/em> Broniusa Kutaviciusa), i poga\u0144sko (Z kamienia Ja\u0107wing\u00f3w<\/em> tego\u017c kompozytora, z udzia\u0142em instrument\u00f3w takich jak kamienie czy patyki).<\/p>\n Dalszy ci\u0105g relacji tutaj<\/a>.\u00a0I jeszcze\u00a0zdj\u0119cia<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jak mo\u017ce dzi\u015b zaistnie\u0107 muzyka tradycyjna? Na pewno nie jest ju\u017c mo\u017cliwe jej funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem – inne czasy, inne obyczaje, inny styl \u017cycia, inna wra\u017cliwo\u015b\u0107. Szkoda jednak by\u0142oby, gdyby tak po prostu znikn\u0119\u0142a. Szkoda by\u0142oby r\u00f3wnie\u017c, gdyby istnia\u0142a dzi\u015b wy\u0142\u0105cznie w oprawie tzw. folkowej, u\u0142atwiaj\u0105ce odbi\u00f3r dzisiejszemu s\u0142uchaczowi (cho\u0107 nierzadko bywaj\u0105 to bardzo […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/333"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=333"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/333\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}