W najgor\u0119tsze dni tego lata odbywa si\u0119 14. Letnia Filharmonia AUKSO. I o ile wczorajszy koncert by\u0142 mi\u0142o ch\u0142odz\u0105cy, to dzisiejszy – intensywnie gor\u0105cy (\u0142\u0105cznie z reakcj\u0105 publiczno\u015bci, ale ta i wczoraj by\u0142a wspania\u0142a).<\/p>\n
<\/p>\n
W sejne\u0144skiej Bazylice wyst\u0105pi\u0142y wczoraj z recitalem tegoroczne solistki festiwalowe: Jadwiga Kotnowska i Giedr\u0117 \u0160iaulyt\u0117. O ile ta pierwsza jest naszej publiczno\u015bci \u015bwietnie znana, to ta druga, m\u0142oda harfistka litewska, ma 29 lat, studiowa\u0142a w Grazu, Pary\u017cu i Salzburgu, a od niedawna gra w NOSPR (bardzo dobrze m\u00f3wi po polsku). Trudno by\u0142o uwierzy\u0107, \u017ce te artystki pierwszy raz zagra\u0142y ze sob\u0105 poprzedniego dnia – no, ale kiedy spotykaj\u0105 si\u0119 znakomici muzycy, musi si\u0119 uda\u0107.<\/p>\n
Flet i harfa to po\u0142\u0105czenie pi\u0119kne i harmonijne, w po\u0142udniowych upa\u0142ach przynosz\u0105ce ulg\u0119, lenistwo sjesty, impresjonistyczne barwy. Najwi\u0119cej na ten zestaw pisywali Francuzi, wi\u0119c nic dziwnego, \u017ce muzyka francuska stanowi\u0142a wi\u0119kszo\u015b\u0107 programu. Nastrojowym pocz\u0105tkiem by\u0142a linkowana przeze mnie wczoraj Fantazja<\/em> op. 124 Camille’a Saint-Sa\u00ebnsa z pewnym posmakiem hiszpa\u0144skim, kt\u00f3ry pobrzmiewa tak\u017ce w Entr’acte<\/em> Jacquesa Iberta. Po niej znana Medytacja<\/em> z opery Tha\u00efs<\/em> Julesa Masseneta, kt\u00f3ra w wersji z fletem jest zdecydowanie mniej kiczowata.<\/p>\n Z muzyki francuskiej by\u0142y te\u017c dwa utwory na flet solo: Syrinx<\/em> Debussy’ego oraz Dwa utwory<\/em> mniej znanego (bo przedwcze\u015bnie zmar\u0142ego) Pierre-Octave’a Ferroud (harfistka z kolei popisa\u0142a si\u0119 Fantazj\u0105 c-moll<\/em> Louisa Spohra) oraz najwsp\u00f3\u0142cze\u015bniejszy w tym programie utw\u00f3r – Narthex<\/em> na flet i harf\u0119 Bernarda Andr\u00e8sa (z efektami perkusyjnymi na harfie i gr\u0105 na samym ustniku fletowym), ale bardzo te\u017c francuskie w charakterze, jakby spod r\u0119ki Debussy’ego, s\u0105 Trzy fragmenty<\/em> Lutos\u0142awskiego z 1953 r., b\u0119d\u0105ce opracowaniem jego muzyki do radiowych s\u0142uchowisk. Francusko-greckie, tak\u017ce jak u Debussy’ego, poniewa\u017c dotycz\u0105 te\u017c greckiej tematyki (drugi z fragment\u00f3w nazywa si\u0119 Odys na Itace<\/em>). Publiczno\u015b\u0107 zachwycona wymog\u0142a dwa bisy: przer\u00f3bk\u0119 Habanery<\/em> z Carmen<\/em> i banalnego, ale pi\u0119knie zagranego \u0141ab\u0119dzia<\/em> na dobranoc.<\/p>\n Dzi\u015b orkiestra AUKSO w swoim podstawowym smyczkowym sk\u0142adzie (plus perkusja w jednym z utwor\u00f3w) w ko\u015bciele w Gawrych Rudzie. Lutos\u0142awski jest g\u0142\u00f3wn\u0105 postaci\u0105 tegorocznej Filharmonii – na ka\u017cdym z koncert\u00f3w wykonywany jest przynajmniej jeden jego utw\u00f3r. Tym razem by\u0142y dwa: Uwertura smyczkowa<\/em> (bardzo zgrabny utw\u00f3r z 1949 r.) oraz Koncert podw\u00f3jny<\/em>, kt\u00f3ry oryginalnie zosta\u0142 napisany na ob\u00f3j i harf\u0119 (na zam\u00f3wienie ma\u0142\u017ce\u0144stwa Holliger\u00f3w: oboisty Heinza i harfistki Ursuli), ale dzi\u015b us\u0142yszeli\u015bmy go w wersji z fletem w opracowaniu Jadwigi Kotnowskiej. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce ta wersja podoba mi si\u0119 o wiele bardziej. Og\u00f3lnie niespecjalnie przepadam za tym utworem, zw\u0142aszcza \u017ce nie przepadam w og\u00f3le za obojem; jestem zreszt\u0105 przekonana, \u017ce sk\u0142ad solistyczny by\u0142 wy\u0142\u0105cznie podyktowany zam\u00f3wieniem. Zagadk\u0105 jest dla mnie sarkastyczny marsz w finale, jakby cofni\u0119cie si\u0119 do stylistyki Szostakowicza, a jeszcze dziwaczniejszy jest moment, kiedy ob\u00f3j gra kilka brzydko brzmi\u0105cych, wr\u0119cz turpistycznych wielod\u017awi\u0119k\u00f3w (to te\u017c chyba mia\u0142o mie\u0107 posmak satyryczny). Z fletem odnosi si\u0119 zupe\u0142nie inne wra\u017cenie: brzmi to pe\u0142niej, instrumenty solowe s\u0105 lepiej zestrojone brzmieniowo, a i ten fragment „wielod\u017awi\u0119kowy” jest w wersji fletowej z\u0142agodzony – efekty brzmi\u0105 bardziej naturalnie. I tym razem wyproszono bis u solistek, kt\u00f3rym by\u0142 ostatni ze wspomnianych wy\u017cej Trzech fragment\u00f3w<\/em> Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n Ale to ostatni punkt programu by\u0142 prawdziw\u0105 kulminacj\u0105 tego koncertu (i kto wie, czy nie ca\u0142ego festiwalu): kwartet \u015amier\u0107 i dziewczyna<\/em> Schuberta w transkrypcji na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 dokonanej przez Mahlera i z lekka poprawionej przez Marka Mosia. Skrajne emocje, od wstrzymania oddechu w wariacjach na temat tytu\u0142owej pie\u015bni po burzliwe cz\u0119\u015bci szybkie i fina\u0142 tak intensywny, \u017ce publiczno\u015b\u0107 po nim prawie natychmiast zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc. Po kilku minutach owacji Marek Mo\u015b powiedzia\u0142, \u017ce co prawda wszystkim jest gor\u0105co (muzycy narzekali p\u00f3\u017aniej, \u017ce palce im si\u0119 \u015blizga\u0142y), ale na bis zagraj\u0105 temat z wariacji, by „zostawi\u0107 nas z tym, co boskie w Schubercie”. I zostali\u015bmy z tym, co boskie w Schubercie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W najgor\u0119tsze dni tego lata odbywa si\u0119 14. Letnia Filharmonia AUKSO. I o ile wczorajszy koncert by\u0142 mi\u0142o ch\u0142odz\u0105cy, to dzisiejszy – intensywnie gor\u0105cy (\u0142\u0105cznie z reakcj\u0105 publiczno\u015bci, ale ta i wczoraj by\u0142a wspania\u0142a).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3431"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3431"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3431\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3437,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3431\/revisions\/3437"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3431"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3431"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3431"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}