Dzi\u015b na ChiJE dwa koncerty z muzyk\u0105 w absolutnej wi\u0119kszo\u015bci polsk\u0105 – pierwszy z romantycznym fortepianem z elementami rodzimie tanecznymi, drugi ze \u015bwiatowym Lutos\u0142awskim. Oba ca\u0142kowicie w wykonaniu obcokrajowc\u00f3w – ciekawie jest pozna\u0107 ich ogl\u0105d.<\/p>\n
<\/p>\n
Przeuroczy by\u0142 popo\u0142udniowy wyst\u0119p niemieckiego pianisty Tobiasa Kocha (poleconego organizatorom przez Andreasa Staiera, i s\u0142usznie), kt\u00f3ry repertuar, jak twierdzi jego biogram, ma od Orlanda Gibbonsa po Karlheinza Stockhausena, wi\u0119c niez\u0142e czterysta latek. Ale jego konikiem jest muzyka romantyczna na instrumentach z epoki, wi\u0119c co\u015b akurat tu dla nas. Cz\u0142owiek sympatyczny, z poczuciem humoru, zmontowa\u0142 program g\u0142\u00f3wnie z r\u00f3\u017cnych polonez\u00f3w i mazurk\u00f3w, a przygotowuj\u0105c go uda\u0142 si\u0119 pono\u0107 (tak mi opowiedzia\u0142a kole\u017canka, kt\u00f3ra si\u0119 nim tu opiekowa\u0142a) do Instytutu Polskiego w D\u00fcsseldorfie i spyta\u0142 pracuj\u0105ce tam sympatyczne panie o krok mazura. Kt\u00f3ra\u015b z nich podobno nawet umia\u0142a mu pokaza\u0107 – super! Podobno si\u0119 troch\u0119 poduczy\u0142, ale z za\u0142o\u017ceniem, \u017ce bez przesady, bo przecie\u017c nie chce dostawa\u0107 si\u0119 do fina\u0142u Konkursu Chopinowskiego. Jeszcze na dodatek rozs\u0105dny go\u015b\u0107.<\/p>\n
Dobiera\u0142 te\u017c adekwatnie fortepiany do utwor\u00f3w. Kompozycje J\u00f3zefa Elsnera, Franciszka Lessla, niejakiego Karola Za\u0142uskiego oraz wczesne mazurki Chopina gra\u0142 na instrumencie Grafa, pompatyczne prze\u015bmiesznie polonezy Kurpi\u0144skiego oraz\u00a0jego, Marii Szymanowskiej, Ignacego Feliksa Dobrzy\u0144skiego i Karola Mikulego, a tak\u017ce p\u00f3\u017ane chopinowskie\u00a0mazurki – na fortepianie Erarda (tym nowszym nabytku NIFC). Na nim wykona\u0142 te\u017c m\u0142odzie\u0144cz\u0105 Sonat\u0119 A-dur<\/em> Wagnera, napisan\u0105 w tym samym 1832 r., kiedy to przysz\u0142y tw\u00f3rca Tetralogii<\/em>\u00a0fascynowa\u0142 si\u0119 Polakami<\/a>, wi\u0119c cho\u0107 utrzymana jest w duchu beethovenowskim, to w I cz\u0119\u015bci<\/a> jakie\u015b echa polskie, polonezowe,\u00a0mo\u017cna dos\u0142ysze\u0107, je\u015bli si\u0119 kto\u015b uprze…<\/p>\n Co za\u015b do wykonanych ta\u0144c\u00f3w polskich, to w wi\u0119kszo\u015bci s\u0105 to zabawne bibelociki i na ich tle jeszcze lepiej wida\u0107, jaki rajski ptak nam si\u0119 przydarzy\u0142 w osobie Chopka. Mi\u0119dzy poziomem jego mazurk\u00f3w i reszty – przepa\u015b\u0107. Ale by\u0142o i par\u0119 niespodzianek; jak dla mnie najwi\u0119ksza to Mazurek<\/em> Ignacego Friedmana<\/a>, troch\u0119 jakby wagnerowski… Ten jeden utw\u00f3r Koch zagra\u0142 na b\u00f6sendorferze.<\/p>\n Jego bezpretensjonalna gra tak si\u0119 spodoba\u0142a, \u017ce zmuszony zosta\u0142 (ale zbytnio si\u0119 nie opiera\u0142) do bisowania trzy razy. Najpierw zagra\u0142 na grafie po prostu Preludium A-dur<\/em> Chopina, ale przyspieszy\u0142 je do tempa walczyka. Potem zawo\u0142a\u0142 klawesynistk\u0119 Ma\u0142gorzat\u0119 Sarbak (t\u0119 od albumu z Partitami<\/em> Bacha), kt\u00f3ra wcze\u015bniej przewraca\u0142a mu kartki w sonacie Wagnera, i zagrali razem Polonez<\/em> tego\u017c Wagnera, ten na cztery r\u0119ce, ale w skr\u00f3conej wersji. Wreszcie ostatnim bisem by\u0142 kolejny mazurek autorstwa r\u00f3wnie\u015bnika Chopina z D\u00fcsseldorfu, Norberta Burgm\u00fcllera<\/a>.<\/p>\n Wieczorem kolejny wyst\u0119p orkiestry imperialnej, czyli Rosyjskiej Orkiestry Narodowej pod batut\u0105 Pletneva. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cona Lutos\u0142awskiemu – bardzo \u0142adnie z ich strony, nawet si\u0119 starali, ale nie zrozumieli do ko\u0144ca. Livre pour orchestre,<\/em> jeden z moich najulubie\u0144szych jego utwor\u00f3w: pocz\u0105tkowo \u0142adne, pe\u0142ne brzmienia, potem troch\u0119 forma si\u0119 roz\u0142azi\u0142a, fortepian pod koniec pierwszego odcinka zamiast kilku ton\u00f3w perkusyjnych zabrzmia\u0142 jak z Rachmaninowa, brak\u0142o pulsu w drugim odcinku, w ostatnim nie by\u0142o prawdziwego narastania, a fina\u0142owy odcinek by\u0142 za szybki, muzyka nie wybrzmia\u0142a jak trzeba. Do tego jaki\u015b klakier si\u0119 wyrwa\u0142, ledwie przebrzmia\u0142a ostatnia nuta, czego nienawidz\u0119. W Koncercie fortepianowym<\/em> og\u00f3lnie orkiestra sprawi\u0142a si\u0119 lepiej, ale Gerhard Oppitz nie ol\u015bniewa\u0142 (c\u00f3\u017c, jak si\u0119 s\u0142ysza\u0142o w miar\u0119 na \u015bwie\u017co Zimermana…). Gra\u0142 solidnie, ale bez polotu i poezji. Lutos\u0142awski w tym koncercie nawi\u0105zuje do bardzo bogatej tradycji fortepianowej, wi\u0119c mo\u017cna z niego „wyci\u0105gn\u0105\u0107” Chopina, Liszta, nawet Brahmsa – i chyba ten ostatni patronowa\u0142 wykonaniu Oppitza. C\u00f3\u017c, czekam na 22 wrze\u015bnia.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci suita z Ognistego Ptaka<\/em>, kt\u00f3ra tak\u017ce mnie rozczarowa\u0142a – zbyt to by\u0142o masywne i toporne, brak\u0142o lekko\u015bci, zwiewno\u015bci i poezji. C\u00f3\u017c, cz\u0119\u015b\u0107 widowni, zw\u0142aszcza oficjeli na balkonie, wsta\u0142a…<\/p>\n