Na pierwszym koncercie eksperymentalne zderzenie AUKSO i Orkiestry XVIII Wieku (jutro druga runda), na drugim samotny Nelson Freire. By\u0142o ciekawie.<\/p>\n
<\/p>\n
Tak jeszcze nie by\u0142o na tym festiwalu, \u017ceby w jednej cz\u0119\u015bci gra\u0142a jedna orkiestra, a w drugiej – inna. Wsp\u00f3\u0142czesna muzyka zderzona z Mozartem, i tu, i tu duet skrzypiec i alt\u00f3wki.<\/p>\n
AUKSO rozpocz\u0119\u0142o nowym, uko\u0144czonym w zesz\u0142ym roku Concerto doppio<\/em> Krzysztofa Pendereckiego. Znakomitymi solistami byli Aleksandra Kuls i Ryszard Groblewski – i w\u0142a\u015bciwie tyle mog\u0119 na temat tego utworu powiedzie\u0107. Niewiele on\u00a0wnosi, opiera si\u0119 na tematach pojawiaj\u0105cych si\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora od parunastu lat. Deklarowa\u0142am ju\u017c nieraz, \u017ce trudno mi doceni\u0107 – z wyj\u0105tkami, i owszem – p\u00f3\u017aniejsze jego dzie\u0142a. Wol\u0119 energi\u0119 i dynamik\u0119 tego, co by\u0142o wcze\u015bniej.<\/p>\n W\u015br\u00f3d t\u0142um\u00f3w, kt\u00f3re na tym koncercie si\u0119 pojawi\u0142y, wielu by\u0142o wielbicieli jazzowej pianistyki Leszka Mo\u017cd\u017cera. Tym razem gra\u0142 po prostu Koncert na fortepian i orkiestr\u0119<\/em> Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego, kt\u00f3ry pierwotnie zosta\u0142 napisany jako Koncert klawesynowy<\/em> i dedykowany El\u017cbiecie Chojnackiej. I w\u0142a\u015bnie w wersji z klawesynem amplifikowanym jest najlepszy, bo fortepian ginie pod smyczkami, nawet je\u015bli one graj\u0105 w niewielkim sk\u0142adzie. Nawet Mo\u017cd\u017cer wiele nie pom\u00f3g\u0142, cho\u0107 bardzo artystycznie macha\u0142 czupryn\u0105; par\u0119 akcent\u00f3w te\u017c doda\u0142 od siebie. Nie ma rady, tak to jest po prostu napisane. Za to fani pianisty otrzymali ma\u0142y prezencik na bis: improwizacj\u0119 na temat Preludium c-moll<\/em> Chopina.<\/p>\n Po przerwie zmieni\u0142a si\u0119 orkiestra i nastr\u00f3j. Symfonia koncertuj\u0105ca<\/em> KV 364 jest dzie\u0142em po prostu przepi\u0119knym, kt\u00f3re nie znudzi\u0142o mi si\u0119 nawet po kilkunastokrotnym wys\u0142uchaniu pod rz\u0105d na ostatnim Konkursie im. Wieniawskiego… Solistami w tym utworze byli Thomas Zehetmair i Ruth Killius. Ona po prostu bardzo sympatyczna i empatyczna, on – z innego \u015bwiata, taki jurodiwy<\/em> skrzypiec. Obserwowa\u0107 i s\u0142ucha\u0107 go mo\u017cna bez ko\u0144ca – ta ekspresja wci\u0105ga. Niesamowity. Szkoda, \u017ce tym razem nie zagra\u0142 te\u017c sam (trzy lata temu gra\u0142 tu Schumanna). Arty\u015bci zrobili niespodziank\u0119: przygotowali na bis rzecz wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 – Danse dense<\/em> Heinza Holligera (z cyklu Drei Skizzen). Rzeczywi\u015bcie g\u0119sty by\u0142 ten „taniec”, takie troch\u0119 moto perpetuo<\/em>.<\/p>\n Freire. To bardzo kulturalny pan z klas\u0105, artysta – by tak rzec – apolli\u0144ski, cho\u0107 mnie zawsze by\u0142o czego\u015b w jego grze brak. (Og\u00f3lnie wol\u0119 tych dionizyjskich, a je\u015bli apolli\u0144skich, to raczej takich jak Pires…) Ale cho\u0107\u00a0mo\u017ce nie jest obecnie w swoim najlepszym stanie, z choroby podni\u00f3s\u0142 si\u0119 imponuj\u0105co. To bardzo cieszy.<\/p>\n Czepia\u0107 si\u0119 dzi\u015b troch\u0119 b\u0119d\u0119 tylko pierwszej cz\u0119\u015bci: Sonata A-dur<\/em> KV 331 Mozarta – bez pretensji (i to dobrze), ale te\u017c troch\u0119 bez wyrazu; kilka miniatur Brahmsa jeszcze mniej mnie satysfakcjonowa\u0142o (mo\u017ce w por\u00f3wnaniu z Pires sprzed paru dni). Po przerwie jednak – du\u017co lepiej. Mi\u0142y wyb\u00f3r Wizji ulotnych<\/em> Prokofiewa, kt\u00f3re bardzo lubi\u0119 – jedne zadziorne, inne \u0142agodne i poetyckie. Pi\u0119kna Dziewczyna i s\u0142owik <\/em>Granadosa, a na koniec – naprawd\u0119 bardzo przyzwoity Chopin: Ballada f-moll<\/em>, Berceuse<\/em> (troch\u0119 za szybkie jak na m\u00f3j gust) i Polonez As-dur<\/em>. Dwa uspokajaj\u0105ce i subtelne\u00a0bisy: Nokturn Des-dur<\/em> oraz znana transkrypcja\u00a0chora\u0142u Bacha z kantaty Herz und Mund und Tat und Leben.<\/em><\/p>\n PS. Dzi\u015b wreszcie mo\u017cna p\u00f3j\u015b\u0107 spa\u0107 o normalnej porze…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na pierwszym koncercie eksperymentalne zderzenie AUKSO i Orkiestry XVIII Wieku (jutro druga runda), na drugim samotny Nelson Freire. By\u0142o ciekawie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3473"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3473"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3473\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3477,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3473\/revisions\/3477"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3473"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3473"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3473"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}