Go\u015bcie z Ameryki pod austriackim dyrygentem i z udzia\u0142em niemieckiej skrzypaczki. Wspaniale us\u0142ysze\u0107 tak\u0105 maszyn\u0119 do grania, tak\u017ce w Lutos\u0142awskim.<\/p>\n
<\/p>\n
Pittsburgh Symphony Orchestra istnieje od 1898 r. Gdzie my tam do nich (z wyj\u0105tkiem o par\u0119 lat m\u0142odszej Filharmonii Warszawskiej)… Od pi\u0119ciu lat jej szefem artystycznym jest Manfred Honeck, cz\u0142owiek bardzo pracowity, b\u0119d\u0105cy te\u017c g\u0142\u00f3wnym go\u015bcinnym dyrygentem Filharmonii Praskiej, wcze\u015bniej te\u017c szefem opery w Stuttgarcie. W Pittsburghu b\u0119dzie pracowa\u0142 do sezonu 2019\/20. Polubili go tam wida\u0107.<\/p>\n
Orkiestra pittsburska ma charakterystyczne dla zespo\u0142\u00f3w ameryka\u0144skich jasne brzmienie. Zw\u0142aszcza w smyczkach, kt\u00f3re si\u0119 z tym ujawni\u0142y ju\u017c w pierwszym w programie utworze: Suicie na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 <\/em>Jan\u00e1\u010dka. To dzie\u0142o 23-latka i nigdy nie rozpozna\u0142abym autora (dobra niemiecka szko\u0142a si\u0119 k\u0142ania – Lipsk, Wiede\u0144) – ca\u0142kowicie jeszcze neoromantyczne, cho\u0107 sam pocz\u0105tek<\/a> ma par\u0119 oryginalnych zwrot\u00f3w. Ale kto by si\u0119 spodziewa\u0142, \u017ce ten kompozytor napisze np. Spraw\u0119 Makropulos<\/em>? Chyba nikt. R\u00f3\u017cne bywaj\u0105 momenty kszta\u0142towania indywidualno\u015bci, niekt\u00f3rzy ju\u017c j\u0105 ukazywali b\u0119d\u0105c dzie\u0107mi, inni du\u017co p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n Jak Anne-Sophie Mutter gra Lutos\u0142awskiego (tu zagra\u0142a \u0141a\u0144cuch II<\/em>), wszyscy wiemy i trudno powiedzie\u0107 co\u015b nowego jak tylko to, \u017ce nikt tego nie gra tak jak ona i \u017ce czuje si\u0119, jak kocha t\u0119 muzyk\u0119, gdy pie\u015bci ka\u017cd\u0105 jej nut\u0119. Gra\u0142a i wygl\u0105da\u0142a jak milion dolar\u00f3w (w pi\u0119knej turkusowej sukni). Entuzjazm sali by\u0142 przeogromny, oklaski trwa\u0142y dobrych kilka minut, ale artystka zdecydowa\u0142a si\u0119 nie bisowa\u0107. C\u00f3\u017c, niestety Lutos\u0142awski nie napisa\u0142 \u017cadnego utworu na skrzypce solo…<\/p>\n Znakomicie zosta\u0142 te\u017c przyj\u0119ty ostatni punkt programu – \u017bycie bohatera<\/em> Richarda Straussa. Maszyna do grania pokaza\u0142a si\u0119 w ca\u0142ej okaza\u0142o\u015bci. Jeden by\u0142 moment zachwiania, kiedy rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 fragment przedstawiaj\u0105cy adwersarzy bohatera, gdzie nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 na siebie z\u0142o\u015bliwe frazy instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych. Dyrygent wprowadzi\u0142 t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 zbyt szybko i zrobi\u0142 si\u0119 lekki ba\u0142agan. Ale p\u00f3\u017aniej ju\u017c by\u0142o tylko wspaniale i efektownie. Po d\u0142ugich oklaskach dwa bisy: jednym by\u0142o opracowanie orkiestrowe jednej z pie\u015bni Schuberta, drugim – powr\u00f3t do Richarda Straussa: ko\u0144cowy walc z Kawalera srebrnej r\u00f3\u017cy<\/em><\/a>.<\/p>\n Dobry pocz\u0105tek festiwalu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Go\u015bcie z Ameryki pod austriackim dyrygentem i z udzia\u0142em niemieckiej skrzypaczki. Wspaniale us\u0142ysze\u0107 tak\u0105 maszyn\u0119 do grania, tak\u017ce w Lutos\u0142awskim.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3486"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3486"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3486\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3489,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3486\/revisions\/3489"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3486"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3486"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3486"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}