{"id":349,"date":"2009-07-02T01:03:16","date_gmt":"2009-07-01T23:03:16","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=349"},"modified":"2009-07-02T07:10:56","modified_gmt":"2009-07-02T05:10:56","slug":"szacun-dla-czarnego-jazzu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/07\/02\/szacun-dla-czarnego-jazzu\/","title":{"rendered":"Szacun dla czarnego jazzu"},"content":{"rendered":"

To w tytule wygl\u0105da troch\u0119 jakby rasistowsko, ale co ja poradz\u0119, \u017ce to termin, kt\u00f3rego i sami ci muzycy u\u017cywaj\u0105. Nawet je\u015bli nie wszyscy w zespole s\u0105 czarnosk\u00f3rzy (w ostatnim z trzech, kt\u00f3re wyst\u0105pi\u0142y tego wieczoru, dw\u00f3jka, czyli po\u0142owa, by\u0142a bia\u0142a). Zdecydowanie wiele \u0142\u0105czy\u0142o te trzy nietuzinkowe – ambitne – wspania\u0142e wyst\u0119py pierwszego du\u017cego koncertu tegorocznych Warszaw Summer Jazz Days.<\/p>\n

A publiczno\u015b\u0107 w Sali Kongresowej, trzeba powiedzie\u0107, by\u0142a niewielka. Czy to w ramach kryzysu ludzie licz\u0105 ju\u017c pieni\u0105dze, czy to muzyka za trudna – nie wiem. Bo to naprawd\u0119 by\u0142a muzyka bez taryfy ulgowej. Nikt si\u0119 nam nie podlizywa\u0142. Z wirtuozeri\u0105 i dezynwoltur\u0105 trzy zespo\u0142y-legendy pokaza\u0142y nam swoje wiecznie awangardowe oblicze.<\/p>\n

Najpierw World Saxophone Quartet<\/a>. Ci jeszcze od czasu do czasu igraj\u0105 z pewnymi tradycjami, np. z bluesem, traktuj\u0105c go ze specyficznym humorkiem. Ale og\u00f3lnie ich wyst\u0119p przypomina\u0142 nawet nie tyle rozmow\u0119, co rozgadanie czw\u00f3rki jazgocz\u0105cych, rezolutnych i maj\u0105cych wiele do powiedzenia jednorodnych instrument\u00f3w (w jednym utworze jeden z saksofon\u00f3w zosta\u0142 wymieniony na\u00a0klarnet).\u00a0Najbardziej tu charakterystyczne by\u0142o nawi\u0105zanie do Coltrane’owskiego Giant Steps<\/a><\/em>: temat w formie czterog\u0142osowego chora\u0142u, potem rozjechanie si\u0119 w ca\u0142kowite, rozgadane, szalone\u00a0free, \u017ceby na koniec zn\u00f3w wr\u00f3ci\u0107 do chora\u0142u.<\/p>\n

Potem \u017cywa historia: Art Ensemble of Chicago. (S\u0142ysza\u0142am ich ju\u017c kiedy\u015b na D\u017cemborce, ale to by\u0142o dawno, w bardziej autentycznym sk\u0142adzie, jeszcze z Lesterem Bowie – to nie ten wyst\u0119p, ale du\u017co wcze\u015bniejszy<\/a>, czyli jeszcze co\u015b innego…) Wysz\u0142y dziadki na scen\u0119 ledwie si\u0119 ruszaj\u0105c, otyli, siwi, a jak grali! Jak brzmieli! A perkusi\u015bcie, kt\u00f3ry\u00a0chodzi opieraj\u0105c si\u0119 o kul\u0119,\u00a0pa\u0142eczki same po prostu chodz\u0105 w r\u0119kach. A tr\u0119bacz (Hugh Ragin) jak brzmi, a saksofonista (Roscoe Mitchell)… Grali w\u0142a\u015bciwie praktycznie jedn\u0105 wielk\u0105\u00a0improwizacj\u0119 przez godzin\u0119, prawie ca\u0142y czas free,\u00a0tak wyrafinowane, \u017ce cz\u0142owiek czu\u0142 si\u0119 prawie jak na\u00a0jakiej Warszawskiej Jesieni… Nie ma chyba na tubie nowszych wykona\u0144, ale te starsze te\u017c genialne.<\/p>\n

I\u00a0na koniec Wadada Leo Smith’s Golden Quartet<\/a>. I tu te\u017c ambitnie, i te\u017c free rodem z awangardy lat 70., ale tu\u00a0wszystko, ca\u0142y psychodeliczny chwilami (gdy z u\u017cyciem keyboardu i elektroniki)\u00a0akompaniament s\u0142u\u017cy\u0142 jako t\u0142o dramatycznej, krzykliwej tr\u0105bce lidera, wci\u0105\u017c na pierwszym planie. Tu by\u0142o te\u017c troch\u0119 muzyki bardziej rytmicznej. Ale wszystkie trzy wyst\u0119py by\u0142y w podobnym duchu – duchu wolno\u015bci?<\/p>\n

Pi\u0119knie by\u0142o.<\/p>\n

Na czwartkowy koncert w ho\u0142dzie Ninie Simone (Dianne Reeves, Angelique Kidjo, Lizz Wright, Simone – c\u00f3rka Niny) by\u0107 mo\u017ce nie zd\u0105\u017c\u0119, bo z samego rana jad\u0119 do Katowic z ma\u0142\u0105 misj\u0105, wracam tego samego dnia, ale nie wiem jeszcze, kt\u00f3rym poci\u0105giem. Natomiast w pi\u0105tek oczywi\u015bcie wybieram si\u0119 na Zorna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To w tytule wygl\u0105da troch\u0119 jakby rasistowsko, ale co ja poradz\u0119, \u017ce to termin, kt\u00f3rego i sami ci muzycy u\u017cywaj\u0105. Nawet je\u015bli nie wszyscy w zespole s\u0105 czarnosk\u00f3rzy (w ostatnim z trzech, kt\u00f3re wyst\u0105pi\u0142y tego wieczoru, dw\u00f3jka, czyli po\u0142owa, by\u0142a bia\u0142a). Zdecydowanie wiele \u0142\u0105czy\u0142o te trzy nietuzinkowe – ambitne – wspania\u0142e wyst\u0119py pierwszego du\u017cego koncertu […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/349"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=349"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/349\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}