Bardzo satysfakcjonuj\u0105ce by\u0142o moje po\u017cegnanie z berli\u0144skim Musikfest (trwa jeszcze do 18 wrze\u015bnia, ale ja ju\u017c jutro wyje\u017cd\u017cam). Filharmonikami Berli\u0144skimi dyrygowa\u0142 Alan Gilbert.<\/p>\n
<\/p>\n
Troch\u0119 si\u0119 obawia\u0142am, bo pami\u0119tam, jak dyrygowa\u0142 swoj\u0105 orkiestr\u0105 w Warszawie po Konkursie Chopinowskim i zupe\u0142nie jako\u015b nie mia\u0142 serca do tego Chopina. Potem powiedzia\u0142a mi Hanna Lachert (ju\u017c tam nie gra, ale nadal jest we wszystkim zorientowana), \u017ce on najlepiej si\u0119 czuje w muzyce XX i XXI wieku i \u017ce orkiestra go bardzo lubi. Berli\u0144czycy najwidoczniej te\u017c go polubili, bo odnosili si\u0119 do niego bardzo mi\u0142o; on zreszt\u0105 do nich te\u017c. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c przyjemnie patrze\u0107, jak\u0105 pozycj\u0119 ma tu koncertmistrz, p. Daniel Stabrawa: kiedy wchodzi, wszyscy bij\u0105 brawo, on k\u0142ania si\u0119 jak solista, odwraca si\u0119 do orkiestry i inicjuje strojenie.<\/p>\n
Na Alana Gilberta nie zawsze mo\u017cna patrze\u0107 bez rozbawienia, takie gesty wykonuje, wyginaj\u0105c si\u0119 na wszystkie strony, czasem nawet podskakuj\u0105c. Ale w sumie najwa\u017cniejsze, \u017ce jest w tym skuteczny. Pierwsza w programie by\u0142a IV Symfonia<\/em> Lutos\u0142awskiego. C\u00f3\u017c to by\u0142a za przyjemno\u015b\u0107 s\u0142ucha\u0107 tego przepi\u0119knie jak aksamitny kobierzec rozwijaj\u0105cego si\u0119 pocz\u0105tkowego t\u0142a, na kt\u00f3rym wspaniale rozbrzmiewa klarnet. Rozw\u00f3j, kulminacje, spadki napi\u0119cia – wszystko by\u0142o w dziesi\u0105tk\u0119. Mo\u017ce ten dramatyczny moment nied\u0142ugo przed ko\u0144cem, gdy pozostaj\u0105 tylko dwie r\u00f3wnoleg\u0142e melodie w smyczkach – odkry\u0142am go w\u0142a\u015bciwie niedawno, gdy tak niesamowicie wyeksponowa\u0142 go Maksymiuk – by\u0142 w tej wersji mniej dramatyczny, ale z Lutos\u0142awskim tak jest, \u017ce ka\u017cdy wydobywa to, co mu pasuje, i w gruncie rzeczy za ka\u017cdym razem jest to wi\u0119c troch\u0119 inny utw\u00f3r.<\/p>\n Thomas Zehetmair gra\u0142 koncert skrzypcowy Jan\u00e1\u010dka Putov\u00e1n\u00ed du\u0161i\u010dky<\/em>, czyli „w\u0119dr\u00f3wki duszyczki” (jako\u015b od razu mi si\u0119 kojarzy animula vagula blandula<\/em>), kt\u00f3rego kompozytor w\u0142a\u015bciwie nie sko\u0144czy\u0142, a jednak si\u0119 go grywa, i bardzo dobrze, bo jest pi\u0119kny. Charakterystyczna ekspresja tego skrzypka, kiwaj\u0105cego si\u0119 i niemal kucaj\u0105cego w czasie gry, pasuje tu bardzo, bo jest w stylu muzykant\u00f3w ludowych, a melodie morawskie jak zwykle rozbrzmiewaj\u0105 tu niemal wci\u0105\u017c – a ponadto intensywno\u015b\u0107 jego gry pasuje do emocjonalno\u015bci tej muzyki. Podoba\u0142 si\u0119, ale nie bisowa\u0142 – wyra\u017anie nie chcia\u0142.<\/p>\n No i Drewniany ksi\u0105\u017c\u0119<\/em> Bart\u00f3ka na koniec – jedyny pogodniejszy (ale w sumie najmniej popularny) jego utw\u00f3r sceniczny, z g\u0119st\u0105 impresjonistyczn\u0105 orkiestr\u0105 i \u015bwietnymi efektami instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych i perkusji. By\u0142o tam wszystko, co trzeba: zmienno\u015b\u0107 nastroj\u00f3w, p\u0142ynno\u015b\u0107, obrazowo\u015b\u0107. Godzina zlecia\u0142a niezauwa\u017cona. Publiczno\u015b\u0107 bardzo serdecznie \u017cegna\u0142a orkiestr\u0119 i dyrygenta. A trzeba powiedzie\u0107, \u017ce frekwencja dzi\u015b by\u0142a bardzo dobra, prawie taka, jaka by\u0142a, kiedy dyrygowa\u0142 Rattle. I tylko po wyst\u0119pach Filharmonik\u00f3w Berli\u0144skich si\u0119 zdarza – widzia\u0142am to po raz drugi – \u017ce \u017cegna si\u0119 orkiestr\u0119 brawami a\u017c do ostatniej schodz\u0105cej z estrady osoby. Bardzo to mi\u0142e.<\/p>\n I tak po\u017cegna\u0142am si\u0119 z Filharmoni\u0105 Berli\u0144sk\u0105 – mam nadziej\u0119, \u017ce nie na bardzo d\u0142ugo, bo ju\u017c poczu\u0142am si\u0119 tam po tych dw\u00f3ch tygodniach jak w domu… Rano w poci\u0105g – i nach Breslau<\/em>, gdzie czeka mnie wieczorem randka z ulubionym Pulcinell\u0105<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bardzo satysfakcjonuj\u0105ce by\u0142o moje po\u017cegnanie z berli\u0144skim Musikfest (trwa jeszcze do 18 wrze\u015bnia, ale ja ju\u017c jutro wyje\u017cd\u017cam). Filharmonikami Berli\u0144skimi dyrygowa\u0142 Alan Gilbert.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3547"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3547"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3547\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3550,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3547\/revisions\/3550"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3547"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3547"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3547"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}