Ten dziwny festiwal – skrzy\u017cowanie filharmonicznego z wychodz\u0105cym w nowe przestrzenie\u00a0 (by\u0142a o tym dzi\u015b mowa na konferencji Polska Music Now). Przez par\u0119 pierwszych dni mieli\u015bmy najpierw jedno, potem drugie.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie by\u0142o bardzo du\u017co ludzi na inauguracji w sali koncertowej FN, ale ju\u017c dawno si\u0119 nie zdarzy\u0142o, \u017ceby na takim koncercie by\u0142a pe\u0142na sala. Inauguracja w wykonaniu NOSPR pod batut\u0105 Alexandra Liebreicha – udana po\u0142owicznie. Ond\u0159ej Ad\u00e1mek, m\u0142ody czeski kompozytor robi\u0105cy efektown\u0105 karier\u0119 na Zachodzie, laureat Grand Prix na Konkursie Kompozytorskim im. Aleksandra Tansmana w \u0141odzi, napisa\u0142 na zam\u00f3wienie Warszawskiej Jesieni opowiastk\u0119 o po\u0142udnicy, wied\u017amie porywaj\u0105cej dzieci, u\u017cywaj\u0105c zabawek dzieci\u0119cych i r\u00f3\u017cnych nietypowych instrument\u00f3w ha\u0142asuj\u0105cych – takie straszenie dzieci, do\u015b\u0107 pomys\u0142owe. W koncercie fortepianowym Tristana Murail pt. \u00a0Le d\u00e9senchantement du monde<\/em> (solista: Hideki Nagano) mi\u0142o przewala\u0142y si\u0119 harmonie spektralistyczne, przyjemne to by\u0142o w s\u0142uchaniu, ale jak na m\u00f3j gust du\u017co za d\u0142ugie. Niewypa\u0142em by\u0142o dzie\u0142o The Color Yellow<\/em> Chi\u0144czyka Huanga Ruo z udzia\u0142em szengu – solista Wu Wei uprawia\u0142 szo\u0142me\u0144stwo, zacz\u0119\u0142o si\u0119 nawet obiecuj\u0105co, ale sko\u0144czy\u0142o popowo-folkowo, tyle \u017ce nie by\u0142 to folk chi\u0144ski. No i na koniec Freski symfoniczne<\/em> Serockiego – stary dobry Serocki wci\u0105\u017c brzmi \u015bwie\u017co.<\/p>\n Jak zwykle, bezpo\u015brednio po inauguracji jeszcze jedna kropka nad i. Ensemble Phoenix Basel jest bardzo przyzwoitym zespo\u0142em i przyjemnie s\u0142ucha\u0142o si\u0119 w jego wykonaniu zgrabnie napisanych utwor\u00f3w Georga Friedricha Haasa, Eleny Menozy, F\u00fcsun K\u00f6ksal i Michela Rotha, a po nich efektownego debiutu Piotra Roemera, kt\u00f3ry jest jeszcze studentem krakowskiej Akademii Muzycznej.<\/p>\n Dzi\u015b druga strona medalu, a raczej festiwalu – koncerty w Soho Factory i w \u017coliborskim Studiu T\u0119cza. Szczerze wyznam, \u017ce mia\u0142am si\u0142\u0119 tylko na ten pierwszy – nie tylko dlatego, \u017ce po ca\u0142ym dniu na konferencji i wizycie w Belwederze (Krystian Zimerman zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105) by\u0142am ju\u017c zm\u0119czona, ale przede wszystkim dlatego, \u017ce nie chcia\u0142o mi si\u0119 ju\u017c niczego wi\u0119cej s\u0142ucha\u0107 po Libro de las estancias<\/em> Jos\u00e9 Mar\u00edi S\u00e1ncheza-Verd\u00fa. W du\u017cej przestrzeni hali w wielu punktach rozmieszczone by\u0142y grupy instrument\u00f3w i \u015bpiewak\u00f3w, a tak\u017ce g\u0142o\u015bniki, z kt\u00f3rych dobiega\u0142y d\u017awi\u0119ki elektroniczne i przetworzone instrumentalne. Przy tym wszystkim atmosfera wspomnie\u0144 o \u015bredniowiecznej Hiszpanii, gdzie \u015bciera\u0142y si\u0119 wp\u0142ywy chrze\u015bcija\u0144skie (ich symbolem by\u0142 znakomity kontratenor Carlos Mena) i muzu\u0142ma\u0144skie (\u015bpiew „arabski” przedstawia\u0142 Marcel P\u00e9r\u00e8s). Jest to utw\u00f3r muzyczny maj\u0105cy cechy instalacji: dozwolone, a nawet zalecane jest chodzenie po sali, od grupki do grupki, dowolne zmienianie sobie przestrzeni ods\u0142uchu. Nastr\u00f3j by\u0142 niesamowity i d\u0142ugo oklaskiwano artyst\u00f3w oraz kompozytora, kt\u00f3ry by\u0142 jednym z dyrygent\u00f3w obok Szymona Bywalca, szefa Orkiestry Muzyki Nowej z Katowic. \u015apiewa\u0142a z nimi Camerata Silesia.<\/p>\n W tym roku jednak przewa\u017ca festiwal filharmoniczny. Jeszcze tylko jutrzejsze popo\u0142udnie w Teatrze IMKA i pi\u0105tkowy wiecz\u00f3r w Koneserze, reszta albo w kt\u00f3rej\u015b z sal FN, albo w Studiu im.Lutos\u0142awskiego. No, oczywi\u015bcie s\u0105 jeszcze instalacje oraz Ma\u0142a Warszawska Jesie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ten dziwny festiwal – skrzy\u017cowanie filharmonicznego z wychodz\u0105cym w nowe przestrzenie\u00a0 (by\u0142a o tym dzi\u015b mowa na konferencji Polska Music Now). Przez par\u0119 pierwszych dni mieli\u015bmy najpierw jedno, potem drugie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3560"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3560\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3563,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3560\/revisions\/3563"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}