Na tegoroczn\u0105 Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 po paru dniach nieobecno\u015bci wr\u00f3ci\u0142am na samo zako\u0144czenie. Gra\u0142a Filharmonia Narodowa pod batut\u0105 Rafa\u0142a Janiaka. Nie by\u0142o \u017cadnego utworu Lutos\u0142awskiego, ale wszystkie mia\u0142y z nim co\u015b wsp\u00f3lnego.<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwszy – nawet tytu\u0142: Koncert na orkiestr\u0119<\/em>. To ten utw\u00f3r wygra\u0142 konkurs kompozytorski im. Lutos\u0142awskiego. Co ciekawe, ten sam kompozytor w 2004 r. wygra\u0142 Konkurs im. Serockiego, ma wi\u0119c szcz\u0119\u015bcie do rywalizacji na terenie naszego kraju. Interesuj\u0105cy ma \u017cyciorys: jest Alba\u0144czykiem (rocznik 1958), studiowa\u0142 w Tiranie i, jak to jest napisane w \u017cyciorysie, „po uzyskaniu dyplomu w 1982 r. przez trzy lata pracowa\u0142 z muzykami ludowymi w miasteczku Permet w po\u0142udniowej Albanii” (w Wiki pisz\u0105: he was nominated as Director of Music at the Palace of Culture of Permet – ciekawam, jak to w ko\u0144cu by\u0142o naprawd\u0119 i co to znaczy ten Pa\u0142ac Kultury). Od 1991 r. mieszka w Anglii i do dzi\u015b zwi\u0105zany jest z uniwersytetem w Yorku. Jaki jest jego nowy utw\u00f3r? Barwny, przelewaj\u0105cy si\u0119 mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi grupami instrument\u00f3w, operuj\u0105cy bardziej plamami brzmieniowymi ni\u017c wyrazistymi gestami. Sam kompozytor nazwa\u0142 go „muzyczn\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 w czasie” i rzeczywi\u015bcie odnosi si\u0119 wra\u017cenie ruchu, p\u0142yni\u0119cia. Gdzie\u015b pod koniec utworu jest podobno akord z Gier weneckich<\/em>, ale jako\u015b go nie z\u0142apa\u0142am.<\/p>\n Lutos\u0142awskiemu dedykowane jest Sostenuto<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, wykonane po raz pierwszy na urodziny<\/a> adresata dedykacji, powt\u00f3rzone te\u017c by\u0142o na festiwalu Chopin i Jego Europa, ale tego wykonania – zapewne dobrego (NOSPR pod Liebreichem) – nie by\u0142o mi dane us\u0142ysze\u0107. Dzisiejsze by\u0142o wi\u0119c trzecim. Za pierwszym razem pomy\u015bla\u0142am, \u017ce chcia\u0142abym tego utworu pos\u0142ucha\u0107 zn\u00f3w, teraz – \u017ce chcia\u0142abym mie\u0107 dobre nagranie i do niego wraca\u0107. Dzie\u0142a Szyma\u0144skiego maj\u0105 w sobie jak\u0105\u015b enigm\u0119, kt\u00f3rej rozwi\u0105zywania nigdy dosy\u0107. Mam zreszt\u0105 wra\u017cenie, \u017ce jest tam wi\u0119cej cytat\u00f3w ni\u017c ten wspomniany przeze mnie (z Partity<\/em> Lutos\u0142awskiego), ale to ju\u017c rzecz poboczna. Ogromnie mi si\u0119 ten utw\u00f3r podoba.<\/p>\n Natomiast Totentanz<\/em> Thomasa Ad\u00e8sa<\/a>, kt\u00f3ry us\u0142ysza\u0142am ju\u017c po raz drugi po prawykonaniu na Promsach<\/a>, zn\u00f3w mnie wkurzy\u0142 – zbyt \u0142atwa to i\u00a0dos\u0142owna muzyka. Ale ten kompozytor pisze „dla ludzi”; tutaj tak\u017ce rzecz si\u0119 bardzo podoba\u0142a. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce soli\u015bci byli znakomici: mezzosopranistka Christianne Stotijn, czyli ta sama, co w Londynie, i baryton William Dazeley, kt\u00f3ry wcale nie wypad\u0142 gorzej ni\u017c Keenlyside. Robin Boyle, mened\u017cer z wydawnictwa Chester, kt\u00f3ry przez 20 lat \u017cycia Lutos\u0142awskiego pomaga\u0142 w jego karierze, a Totentanz<\/em> zam\u00f3wi\u0142 u Ad\u00e8sa specjalnie dla uczczenia pami\u0119ci Lutos\u0142awskiego i jego \u017cony Danuty, by\u0142 obecny osobi\u015bcie i otrzyma\u0142 po koncercie medal Gloria Artis. Nale\u017ca\u0142 mu si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na tegoroczn\u0105 Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 po paru dniach nieobecno\u015bci wr\u00f3ci\u0142am na samo zako\u0144czenie. Gra\u0142a Filharmonia Narodowa pod batut\u0105 Rafa\u0142a Janiaka. Nie by\u0142o \u017cadnego utworu Lutos\u0142awskiego, ale wszystkie mia\u0142y z nim co\u015b wsp\u00f3lnego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3570"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3570"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3570\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3572,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3570\/revisions\/3572"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3570"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3570"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3570"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}