{"id":361,"date":"2009-07-21T22:43:09","date_gmt":"2009-07-21T20:43:09","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=361"},"modified":"2009-07-22T08:20:36","modified_gmt":"2009-07-22T06:20:36","slug":"bayreuth-polnocy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/07\/21\/bayreuth-polnocy\/","title":{"rendered":"Bayreuth P\u00f3\u0142nocy?"},"content":{"rendered":"

Gdyby mi kto\u015b powiedzia\u0142, \u017ce mo\u017cna przygotowa\u0107 Z\u0142oto Renu<\/em> w tydzie\u0144, kaza\u0142abym mu pewnie pukn\u0105\u0107 si\u0119 w czo\u0142o. Ale naprawd\u0119 si\u0119 uda\u0142o! Oczywi\u015bcie tylko wykonanie koncertowe<\/a>, ale przecie\u017c i tak trzeba by\u0142o wszystko skleci\u0107, nada\u0107 temu bieg i zmontowa\u0107 wydarzenie. Jeszcze, \u017ceby by\u0142o \u015bmieszniej, mened\u017cer tego\u017c wydarzenia (Daniel Kotli\u0144ski) sam za\u015bpiewa\u0142, i to udatnie, rol\u0119 Donnera (jest barytonem, mia\u0142 kilka lat przerwy, podczas kt\u00f3rych zaj\u0105\u0142 si\u0119 impresariatem, ale od paru lat udaje mu si\u0119 wraca\u0107 do \u015bpiewania). Orkiestra – niemal setka os\u00f3b – organizowana by\u0142a przez p\u00f3\u0142tora miesi\u0105ca i wy\u0142oniona w efekcie przes\u0142ucha\u0144. Soli\u015bci w wi\u0119kszo\u015bci s\u0105 czynnymi \u015bpiewakami wagnerowskimi (i nie tylko oczywi\u015bcie) w r\u00f3\u017cnych teatrach \u015bwiata, jak Angielka Kathleen Wilkinson (Erda), Belg Werner Van Mechelen (Wotan), Amerykanin Jeff Martin (Loge), Islandczyk\u00a0Kristinn Sigmundsson (Fasolt), Szwed Niklas Bjoerling Rygert (Mime) czy kolejna polska niespodzianka – Tomasz Konieczny (Alberyk), \u015bwietny tak\u017ce aktorsko (jest te\u017c aktorem i re\u017cyserem). Ale te\u017c znakomicie poradzi\u0142a sobie znana dobrze bywalcom Opery Narodowej Anna Luba\u0144ska (Fricka), kt\u00f3rej w Wagnerze dot\u0105d nie s\u0142ysza\u0142am.<\/p>\n

Co sprawi\u0142o, \u017ce wszyscy tak si\u0119 spi\u0119li? Chyba idea. W tym roku obchodzone jest stulecie sopockiej Opery Le\u015bnej. Przed wojn\u0105 odbywa\u0142y si\u0119 tu festiwale wagnerowskie, a miejsce nazywano Bayreuth P\u00f3\u0142nocy. Niekt\u00f3re z przedstawie\u0144 ogl\u0105da\u0142a we wczesnej m\u0142odo\u015bci pewna gda\u0144szczanka –\u00a0pani Latham-Koenig, matka dyrygenta Jana Lathama-Koeniga (kt\u00f3ry wiecz\u00f3r poprowadzi\u0142), z pochodzenia p\u00f3\u0142-Polka, p\u00f3\u0142-Dunka. By\u0142a wczoraj obecna, wi\u0119c tym bardziej odczuwa\u0142o si\u0119, \u017ce moment jest historyczny – Wagner wr\u00f3ci\u0142 w to miejsce po 70 latach. Organizatorzy chc\u0105, by wr\u00f3ci\u0142 na sta\u0142e. W przysz\u0142ym roku Opera Le\u015bna idzie do remontu, wi\u0119c Walkiri\u0119<\/em> wystawiliby w uko\u0144czonym do tej pory, miejmy nadziej\u0119, Domu Zdrojowym (do\u015b\u0107 paskudnym zreszt\u0105, jak i ca\u0142e Centrum Haffnera, kt\u00f3re wybudowano w dole Monciaka), gdzie ma by\u0107 sala na tysi\u0105c os\u00f3b, a potem dalsze cz\u0119\u015bci sz\u0142yby ju\u017c zn\u00f3w w plenerze, w wersji scenicznej.<\/p>\n

Dyrygent w wywiadzie udzielonym lokalnemu pisemku przekonywa\u0142 o aktualnej wymowie dzie\u0142a Wagnera: „…gdy dostrze\u017cemy, jak prorocze by\u0142y ostrze\u017cenia Wagnera w Z\u0142ocie Renu<\/em> dotycz\u0105ce z\u0142a nieposkromionego kapitalizmu, docenimy ponadczasow\u0105 warto\u015b\u0107 jego dzie\u0142”. Wydaje mi si\u0119, \u017ce to raczej inne powody sprawiaj\u0105, \u017ce t\u0119 warto\u015b\u0107 doceniamy; co do\u00a0kapitalizmu, \u017c\u0105dza w\u0142adzy i z\u0142ota pojawia si\u0119 w r\u00f3\u017cnych formach ustrojowych. Co mamy w Z\u0142ocie<\/em>? Jednego brzydala, kt\u00f3ry, odrzucony przez trzy pi\u0119knotki, chce sobie owo odrzucenie skompensowa\u0107 w\u0142adz\u0105; drugiego chciwca, kt\u00f3ry zafundowa\u0142 sobie wypasion\u0105 chat\u0119 (tj. Walhall\u0119) na kredyt, obiecuj\u0105c robolom w zap\u0142acie (w pijanym widzie chyba) swoj\u0105 rodzon\u0105 siostr\u0119, a potem tylko szczypie si\u0119, jak tu ich przechytrzy\u0107. Paskudne towarzycho. Ale muzyka wci\u0105ga. Dwie i p\u00f3\u0142 godziny bez przerwy (a to tylko jeden akt – z Tetralogii<\/em> jest to cz\u0119\u015b\u0107 najkr\u00f3tsza), twarde \u0142awki i ch\u0142\u00f3d, a zlecia\u0142o, ani cz\u0142owiek zauwa\u017cy\u0142.<\/p>\n

Jeszcze ciekawostka. Gdy dochodzi do momentu wykuwania os\u0142awionego Pier\u015bcienia, w partytur\u0119 jest wpisanych bodaj siedem kowade\u0142 wybijaj\u0105cych charakterystyczny rytm. No i pojawi\u0142y si\u0119 owe kowad\u0142a, ale… zsamplowane na podstawie nagranych efekt\u00f3w i odgrywane na keyboardach, podobnie zreszt\u0105 jak krzyki demona. Technika w ho\u0142dzie Wagnerowi. Nie mia\u0142by pewnie nic przeciwko – lubi\u0142, \u017ceby wszystko i wszyscy mu s\u0142u\u017cyli, wi\u0119c technika zapewne te\u017c.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gdyby mi kto\u015b powiedzia\u0142, \u017ce mo\u017cna przygotowa\u0107 Z\u0142oto Renu w tydzie\u0144, kaza\u0142abym mu pewnie pukn\u0105\u0107 si\u0119 w czo\u0142o. Ale naprawd\u0119 si\u0119 uda\u0142o! Oczywi\u015bcie tylko wykonanie koncertowe, ale przecie\u017c i tak trzeba by\u0142o wszystko skleci\u0107, nada\u0107 temu bieg i zmontowa\u0107 wydarzenie. Jeszcze, \u017ceby by\u0142o \u015bmieszniej, mened\u017cer tego\u017c wydarzenia (Daniel Kotli\u0144ski) sam za\u015bpiewa\u0142, i to udatnie, rol\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/361"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=361"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/361\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=361"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=361"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=361"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}