Pomy\u015ble\u0107, \u017ce instrument z 1886 r., kt\u00f3ry dzi\u015b zabrzmia\u0142 na estradzie sali kameralnej FN, sta\u0142 sobie jaki\u015b czas temu w sklepie z antykami gdzie\u015b pod \u0141odzi\u0105. Teraz Hubert Rutkowski nagra\u0142 na nim p\u0142yt\u0119 z kompozycjami m\u0142odego Debussy’ego, kt\u00f3ra ma si\u0119 nied\u0142ugo ukaza\u0107. <\/p>\n
Pianista wypatrzy\u0142 ten fortepian i kupi\u0142 za jakie\u015b \u015bmieszne pieni\u0105dze. Du\u017co wi\u0119cej trzeba by\u0142o w\u0142o\u017cy\u0107 w remont – najgruntowniej popracowano nad nim oczywi\u015bcie we Francji. Teraz przyjecha\u0142 ze swoim w\u0142a\u015bcicielem z Hamburga, gdzie Rutkowski jest profesorem fortepianu w konserwatorium (jak r\u00f3wnie\u017c w Bremie). Brzmi \u0142adnie, kameralnie i jako\u015b swojsko; znajoma stwierdzi\u0142a, \u017ce od razu przypomnia\u0142y jej si\u0119 czasy szkolnych, nieco zu\u017cytych fortepian\u00f3w…<\/p>\n
M\u0142ody Debussy – to muzyka \u0142agodna, s\u0142odka i zmys\u0142owa, jeszcze niewiele w niej zamgle\u0144, za to spojrzenie w stron\u0119 dawniejszej, barokowej muzyki. Najbardziej znana z utwor\u00f3w z tej epoki (1890 r.; kompozytor mia\u0142 28 lat) jest oczywi\u015bcie s\u0142ynna Suite bergamasque<\/em> z popularnym Clair de lune<\/em> – ta cz\u0119\u015b\u0107 to w\u0142a\u015bciwie muzyka lekka, pozosta\u0142e wyra\u017anie pobrzmiewaj\u0105 fascynacj\u0105 barokiem. Dwie arabeski<\/em> s\u0105 o wiele bardziej zwiewne i delikatne, zapowiadaj\u0105ce p\u00f3\u017aniejszego Debussy’ego. Ale po nich nast\u0105pi\u0142y trzy utwory niemal nieznane. Quelques aspects de „Nous n’irons plus au bois”<\/a><\/em> jest fina\u0142ow\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 cyklu Images oubli\u00e9es<\/em>,\u00a0 kt\u00f3ry zosta\u0142 odnaleziony dopiero w 1977 r. i wci\u0105\u017c jest rzadko grywany. Lepiej znany jest inny utw\u00f3r, w kt\u00f3rym przewija si\u0119 motyw tej piosenki<\/a> – Jardins sous la pluie<\/em>, ko\u0144cowa cz\u0119\u015b\u0107\u00a0cyklu Estampes<\/em>. O tym, \u017ce Debussy te\u017c mniej wi\u0119cej w tym czasie napisa\u0142 Ballade slave<\/a><\/em>, nie mia\u0142am poj\u0119cia,\u00a0a Tarantelle styrienne<\/a><\/em> zna\u0142am raczej jako po prostu Danse<\/em> (taka ta tarantela styryjska, jak ballada s\u0142owia\u0144ska…).<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci Hubert Rutkowski przesiad\u0142 si\u0119 do steinwaya, bo w\u00a0programie mia\u0142 ju\u017c utwory p\u00f3\u017aniejsze, nie wykona\u0142 ich jednak chronologicznie. Najpierw wi\u0119c Pentasonat\u0119<\/em> Andrzeja Panufnika z 1984 r. z charakterystycznymi harmoniami i rytmami (dominowa\u0142a pi\u0105tka zgodnie z tytu\u0142em), a p\u00f3\u017aniej m\u0142odzie\u0144cz\u0105 Sonat\u0119<\/em> Witolda Lutos\u0142awskiego. Utw\u00f3r z czasu konserwatorium, z 1934 r., zachowa\u0142 si\u0119 jako jeden z nielicznych – kompozytor go nie lubi\u0142, nie chcia\u0142 o nim pami\u0119ta\u0107. Ale w s\u0142uchaniu jest to bardzo mi\u0142e i \u017cywo kojarzy si\u0119 z Ravelem i Debussym w\u0142a\u015bnie. Mo\u017cna jej pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>\u00a0(na pocz\u0105tku\u00a0ostatniej cz\u0119\u015bci jeszcze si\u0119 odrobin\u0119 Szymanowski odzywa, a mo\u017ce i troch\u0119 Skriabina) i sobie przyjemnie odp\u0142yn\u0105\u0107, jak my odp\u0142yn\u0119li\u015bmy na tym koncercie.<\/p>\n