No, kto, zgadnij, koteczku? Miles oczywi\u015bcie.<\/p>\n
Wreszcie mia\u0142am troch\u0119 czasu, \u017ceby zacz\u0105\u0107 zapoznawa\u0107 si\u0119 z \u0142upami, jakie przywioz\u0142am jeszcze z Poznania, z wizyty w male\u0144kim sklepie Fripp pod arkadami ko\u0142o Rynku, prowadzonym przez firm\u0119 Multikulti, czyli p. Tomasza Konwenta. P. Tomasz, kt\u00f3ry jest r\u00f3wnie\u017c dystrybutorem,\u00a0co jaki\u015b czas przysy\u0142a mi wie\u015bci o nowo\u015bciach, ja si\u0119 oblizuj\u0119, ale mi g\u0142upio o co\u015b prosi\u0107, bo nie wiem, czy uda mi si\u0119 gdzie\u015b co\u015b napisa\u0107. Ale us\u0142ysza\u0142am, \u017ce ma mi nie by\u0107 g\u0142upio i na dow\u00f3d dosta\u0142am kilka DVD, w tym co\u015b, co mi si\u0119 od jesieni marzy\u0142o: rejestracj\u0119 z koncertu Milesa w Warszawie<\/a> z 1983 roku!<\/p>\n No, co tu gada\u0107, du\u017ca rzecz. Niestety niski poziom d\u017awi\u0119ku, nie wiem, czy z powodu nagrania, czy tak\u017ce z powodu nag\u0142o\u015bnienia, kt\u00f3re si\u0119 chrzani\u0142o i na kt\u00f3re Miles reagowa\u0142 gniewnym tr\u0105bni\u0119ciem – a mo\u017ce mnie si\u0119 trafi\u0142 taki egzemplarz? No i trudno odda\u0107 t\u0119 atmosfer\u0119, kt\u00f3ra jest ju\u017c dzi\u015b nie do wyobra\u017cenia, i to z kilku powod\u00f3w. Po pierwsze z powodu kontekstu: to nie by\u0142o d\u0142ugo po stanie wojennym, komuch \u0142askawie zezwoli\u0142 na wydarzenie w ramach tzw. normalizacji, dla publiczno\u015bci wi\u0119c by\u0142a to w tym momencie po prostu oaza wolno\u015bci. Po drugie: Miles odwiedzi\u0142 w\u00f3wczas Polsk\u0119 po raz pierwszy (mia\u0142 si\u0119 jeszcze pojawi\u0107 pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej). Po trzecie: w\u00f3wczas nie by\u0142o jeszcze restrykcyjnych przepis\u00f3w przeciwpo\u017carowych, to wi\u0119c, co si\u0119 dzia\u0142o na sali, to by\u0142o chyba 200 procent frekwencji…<\/p>\n Wspania\u0142y to by\u0142 zestaw: Bill Evans na saksofonach, John Scofield na gitarze, Robert Irving II na keyboardzie, Darryl Jones na basie, Al Foster na perkusji i Mino Cinelu na przeszkadzajkach. Zgrani jak maszyna. Niesamowite sol\u00f3wki Scofielda, Evansa i zupe\u0142nie szalony Cinelu. Ale Miles oczywi\u015bcie panuje nad tym wszystkim, cho\u0107 niby nic, niby jest obok, niby taki autystyczny, cz\u0119sto odwr\u00f3cony ty\u0142em do publiczno\u015bci i\/lub graj\u0105cy w sk\u0142onie (przej\u0105\u0142 od niego potem t\u0119 manier\u0119 Tomek Sta\u0144ko). Wystarczy jednak ma\u0142y pionowy ruch r\u0119k\u0105, \u017ceby wszystko chodzi\u0142o jak w zegarku – tak te\u017c ucisza\u0142 publiczno\u015b\u0107, gdy wybucha\u0142a oklaskami; koncert by\u0142 jedn\u0105 ca\u0142o\u015bci\u0105, wszystkie utwory by\u0142y grane attacca<\/em>, czyli bezpo\u015brednio jeden po drugim. A Miles wchodzi\u0142 z nutk\u0105, fraz\u0105, r\u0105bni\u0119ciem akordu w keyboard, stawia\u0142 kropki nad i, a te kropki tak wielobarwne, \u017ce oczy mo\u017cna by\u0142o przeciera\u0107.<\/p>\n No i ta reakcja – dopiero na koniec pokazano na filmie sal\u0119. I owe s\u0142ynne skandowane „We want Miles”, i trzy bisy (przez ca\u0142y koncert w czerwonej sk\u00f3rzanej kurtce z fr\u0119dzlami, na ostatni bis ju\u017c j\u0105 zdj\u0105\u0142. oczywi\u015bcie nie zdejmuj\u0105c kapelusza), i w ko\u0144cu „Sto lat” publiczno\u015bci…<\/p>\n