W Warszawie Mazovia Goes Baroque uleg\u0142a zawieszeniu z powodu braku kasy, ale za to w Poznaniu – kt\u00f3remu te\u017c si\u0119 co\u015b, zw\u0142aszcza od Cezarego Zycha, nale\u017cy – festiwal barokowy si\u0119 rozkr\u0119ca, ciesz\u0105c si\u0119 \u017cyczliwo\u015bci\u0105 w\u0142adz miasta. I wspaniale.<\/p>\n
<\/p>\n
Przyjecha\u0142am w drugi dzie\u0144 festiwalu i swoj\u0105 tu obecno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142am obcowaniem z wczesnym barokiem w wykonaniu artyst\u00f3w nie tak dawno w Warszawie s\u0142yszanych (ale w innym repertuarze), kt\u00f3rzy tu jednak byli po raz pierwszy. Cezary m\u00f3wi – i daje si\u0119 to zauwa\u017cy\u0107 w jego dzia\u0142aniach od dawna – \u017ce jest zwolennikiem swego rodzaju lojalno\u015bci artystycznej: zaprzyja\u017ania si\u0119 z danymi muzykami, kt\u00f3rzy tu wracaj\u0105, umawia si\u0119 z nimi z wyprzedzeniem na okre\u015blony repertuar; z czasem jedne kontakty si\u0119 rozlu\u017aniaj\u0105, a pojawiaj\u0105 si\u0119 inne. I tak to sobie p\u0142ynie od festiwalu do festiwalu, dodajmy tu jeszcze Muzyk\u0119 w Raju.<\/p>\n
Tak wi\u0119c najpierw niemiecko-ameryka\u0144ska para posthippisowska z Bremy, czyli gambistka Hille Perl i teorbista Lee Santana, kt\u00f3rzy pono\u0107 w cywilu graj\u0105 te\u017c rocka. Tutaj grali Kaspbergera z przyleg\u0142o\u015bciami w formacji z drugim muzykiem od szarpanych, Steve’em Playerem – adekwatne nazwisko, ale m\u00f3g\u0142by te\u017c by\u0107 Dancerem, bo r\u00f3wnie\u017c par\u0119 razy zata\u0144czy\u0142 – z niema\u0142\u0105 gracj\u0105. By\u0142o to sobie takie granie bezpretensjonalne, nie wzi\u0119\u0142o mnie tak, jak zesz\u0142oroczny wyst\u0119p z Sonatami r\u00f3\u017ca\u0144cowymi<\/em> Bibera (z Danielem Sepec), ale og\u00f3lnie wzbudza\u0142o pozytywne uczucia. Nie by\u0142o perfekcyjnie, ale by\u0142o po prostu sympatycznie. Ten tercet przybra\u0142 nazw\u0119 Los Otros; zagra jeszcze w niedziel\u0119, a duet Perl\/Santana wyst\u0105pi te\u017c w sobot\u0119.<\/p>\n Za to du\u017co emocji wywo\u0142a\u0142 drugi koncert (tu te\u017c jest taki system jak w Parady\u017cu czy Warszawie: dwa do trzech koncert\u00f3w pod rz\u0105d jednego wieczoru). Na Mazovia Goes Baroque muzycy wyst\u0105pili w tym sk\u0142adzie i z mniej wi\u0119cej tym samym repertuarze rok temu; na tym koncercie akurat nie by\u0142am, ale by\u0142am na wcze\u015bniejszych popisach rodze\u0144stwa Mauillon, kt\u00f3rymi si\u0119 zachwyci\u0142am<\/a>. Tym razem g\u0142\u00f3wnym muzycznym bohaterem by\u0142y W\u0142ochy z Monteverdim na czele; w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu pojawili si\u0119 autorzy francuscy z pierwszej po\u0142owy XVII w., ale jeden z nich, \u00c9tienne Moulini\u00e9, pisywa\u0142 i po w\u0142osku. W ka\u017cdym razie po raz kolejny przekona\u0142am si\u0119 o wszechstronno\u015bci i wielkiej kulturze wokalnej Marca (no i towarzysz\u0105ce mu panie – siostra harfistka Ang\u00e9lique oraz gambistka Friederike Heumann), kt\u00f3ry \u015bpiewa z niezmiernie wyrafinowan\u0105 prostot\u0105, je\u015bli mo\u017cna si\u0119 tak wyrazi\u0107. Ale stwierdzam te\u017c, \u017ce najpi\u0119kniej jednak wypada on w j\u0119zyku\u00a0francuskim. Gdy \u015bpiewa po w\u0142osku, jego dolne, praktycznie barytonowe ju\u017c d\u017awi\u0119ki s\u0105 troch\u0119 ostre (to te\u017c zapewne kwestia innej emisji w tym j\u0119zyku) i s\u0142ycha\u0107, \u017ce jednak jest on przede wszystkim tenorem. Gdy \u015bpiewa po francusku, wszystko jest idealnie i naturalnie. (Oczywi\u015bcie \u015bladem naszych niedawnych rozm\u00f3w wyobrazi\u0142am sobie, jak za\u015bpiewa\u0142by Lutos\u0142awskiego, i wysz\u0142o mi na to, \u017ce znakomicie…) Ciekawe, jak b\u0119dzie po angielsku – jutro za\u015bpiewa Dowlanda z akompaniamentem siostry. A charakterna – da\u0142o si\u0119 to zauwa\u017cy\u0107 – gambistka da tak\u017ce jutro recital. Zapowiada si\u0119 wi\u0119c bardzo interesuj\u0105cy wiecz\u00f3r, a to jeszcze nie wszystko, bo na deser Kunst der Fuge<\/em> na wiolach (Les Voix Humaines Consort).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W Warszawie Mazovia Goes Baroque uleg\u0142a zawieszeniu z powodu braku kasy, ale za to w Poznaniu – kt\u00f3remu te\u017c si\u0119 co\u015b, zw\u0142aszcza od Cezarego Zycha, nale\u017cy – festiwal barokowy si\u0119 rozkr\u0119ca, ciesz\u0105c si\u0119 \u017cyczliwo\u015bci\u0105 w\u0142adz miasta. I wspaniale.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3673"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3673"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3673\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3677,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3673\/revisions\/3677"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3673"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3673"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3673"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}