Trzy koncerty jednego dnia – to rekord tegorocznego festiwalu. Ko\u0144czy si\u0119 ju\u017c m\u00f3j pobyt, a Pozna\u0144 Baroque nie dotar\u0142 nawet do p\u00f3\u0142metku. I ju\u017c wspaniale si\u0119 rozkr\u0119ca.<\/p>\n
<\/p>\n
Jeszcze wiele pi\u0119knych wydarze\u0144 czeka tutejszych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w baroku, niekt\u00f3re znane warszawskim wielbicielom serii Mazovia Goes Baroque, ale nie wszystkie. Polecam bardzo. Jutro jeszcze skorzystam, by p\u00f3j\u015b\u0107 przed po\u0142udniem na koncert z symfoniami Beethovena (wprawdzie to ju\u017c nie barok, ale gra Wroc\u0142awska Orkiestra Barokowa, dawno nie s\u0142ysza\u0142am jej na \u017cywo, wi\u0119c sprawdz\u0119, w jakim jest stanie). A p\u00f3\u017aniej wyjd\u0119 z CK Zamek na ulic\u0119 \u015awi\u0119ty Marcin i wraz z poznaniakami b\u0119d\u0119 obchodzi\u0107 jej imieniny. To zdecydowanie przyjemniejsze ni\u017c warszawskie przepychanki. A wr\u00f3c\u0119 sobie wieczorem.<\/p>\n
Co by\u0142o na dzisiejszym maratonie? Najbardziej podoba\u0142 mi si\u0119 koncert pierwszy i szkoda, \u017ce by\u0142o na nim mniej ludzi, cho\u0107 i tak by\u0142o nie\u017ale. Polubi\u0142am ju\u017c tych orygina\u0142\u00f3w z Kanady, czyli Les Voix Humaines.\u00a0Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 tym razem w repertuarze Purcellowskim (w wi\u0119kszo\u015bci z The Fairy Queen<\/em>), kt\u00f3ry mu zdecydowanie le\u017cy. Nie brak\u0142o wielkiego poczucia humoru: pi\u0119kne fa\u0142sze w „ta\u0144cu ma\u0142p”, rozkoszne kumkanie \u017cab w chaconnie One Charming Night<\/em> (gdzie pani Melizanda wyst\u0105pi\u0142a jako znakomita flecistka udaj\u0105ca s\u0142owiczka z g\u0142\u0119bi sali) czy te\u017c wci\u0105gni\u0119cie ca\u0142ej sali do \u015bpiewania jednej nuty w fantazji upon one note<\/em>. A zagrany na koniec lament Dydony po prostu mnie wzruszy\u0142.<\/p>\n Wyst\u0119p Les Ambassadeurs zgromadzi\u0142 ju\u017c pe\u0142n\u0105 sal\u0119, kt\u00f3ra zapewne nie \u017ca\u0142owa\u0142a przybycia – orkiestra gra\u0142a atrakcyjny repertuar (od Telemanna poprzez Quantza i Pisendela do CPE Bacha) na przyzwoitym poziomie, ze znakomitymi wyst\u0119pami dwojga solist\u00f3w: skrzypaczki-koncertmistrzyni Zefiry Valovej i dyrygenta-flecisty Alexisa Kossenki.<\/p>\n Na trzecim koncercie publiczno\u015b\u0107 by\u0142a zn\u00f3w mniejsza, za to bardzo entuzjastyczna. Zn\u00f3w wyst\u0105pi\u0142 sympatyczny tercet Los Otros, czyli dwoje hippis\u00f3w z Bremy i ich kumpel Steve Player (and dancer). Ale prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c zm\u0119czyli mnie ju\u017c. Nawi\u0105zuj\u0105c do zdania zawartego w komentarzu w programie na ich temat „Wykonawcy muzyki dawnej staj\u0105 cz\u0119sto wobec pytania, w jakim stopniu powinni by\u0107 wierni temu, co wiemy o wykonywaniu muzyki w przesz\u0142o\u015bci, a w jakim powinni dopu\u015bci\u0107 do g\u0142osu w\u0142asn\u0105 wyobra\u017ani\u0119 i inwencj\u0119”, wydaje mi si\u0119, \u017ce ta wyobra\u017ania i inwencja zawiod\u0142y, przynajmniej dzi\u015b: kiedy dochodzi\u0142o do improwizacji, przestawa\u0142o by\u0107 ciekawie. By\u0142o zabawnie, kiedy Steve Player ta\u0144czy\u0142 – a skoro dzi\u015b program mia\u0142 by\u0107 hiszpa\u0144ski, to by\u0142o to prawie flamenco – i wywo\u0142a\u0142 wielkie brawa; mniej zabawnie by\u0142o, kiedy gitarzy\u015bci „pl\u0105tali si\u0119 w zeznaniach”… Szkoda, \u017ce zamiast tego nie by\u0142o mi dane pos\u0142ucha\u0107 znakomitego duetu Arparla, kt\u00f3ry ju\u017c od wczoraj jest w Poznaniu.<\/p>\n Ale musz\u0119 og\u00f3lnie powiedzie\u0107 – bo podsumowywa\u0107 jeszcze nie ma co – \u017ce lubi\u0119 atmosfer\u0119 tego festiwalu: bez zad\u0119cia, ale interesuj\u0105co i nietuzinkowo. Tak jest ze wszystkimi imprezami organizowanymi przez Cezarego Zycha: to jakby niepostrze\u017cenie tworzy\u0142 si\u0119 kr\u0105g wtajemniczonych. A to zawsze jest pewna atrakcja, niezale\u017cnie nawet\u00a0od pi\u0119knej muzyki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Trzy koncerty jednego dnia – to rekord tegorocznego festiwalu. Ko\u0144czy si\u0119 ju\u017c m\u00f3j pobyt, a Pozna\u0144 Baroque nie dotar\u0142 nawet do p\u00f3\u0142metku. I ju\u017c wspaniale si\u0119 rozkr\u0119ca.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3679"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3679"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3679\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3683,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3679\/revisions\/3683"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3679"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3679"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3679"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}