{"id":3709,"date":"2013-11-20T16:56:10","date_gmt":"2013-11-20T15:56:10","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3709"},"modified":"2013-11-20T20:56:06","modified_gmt":"2013-11-20T19:56:06","slug":"lutoslawski-mimochodem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/11\/20\/lutoslawski-mimochodem\/","title":{"rendered":"Lutos\u0142awski mimochodem"},"content":{"rendered":"

Jednym ze\u00a0sposob\u00f3w na popularyzowanie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej jest\u00a0wstawianie jej do programu klasycznego. Czy skutecznym – to zale\u017cy od utworu i kontekstu. Wczoraj na koncercie w paryskim Cit\u00e9 de la Musique Muzyka \u017ca\u0142obna<\/em> Lutos\u0142awskiego znalaz\u0142a si\u0119 obok Bacha i Beethovena, a sam koncert by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 serii „Domaine priv\u00e9” z pianist\u0105 Alexandre’em Tharaud jako g\u0142\u00f3wnym bohaterem.<\/p>\n

<\/p>\n

W Pary\u017cu gra\u0142o si\u0119 w tym roku Lutos\u0142awskiego zapewne mniej ni\u017c w Londynie – i tu najcz\u0119\u015bciej, inaczej ni\u017c tam, stosowano zasad\u0119 tak\u0105 jak powy\u017cej. Gdy w styczniu Krystian Zimerman gra\u0142 Koncert fortepianowy<\/em> z Orchestre de Paris pod dyrekcj\u0105\u00a0Paavo J\u00e4rvi, reszt\u0119 programu wype\u0142ni\u0142y dzie\u0142a Schumanna i Beethovena. W lutym Filharmonicy Berli\u0144scy pod Rattlem obok Koncertu wiolonczelowego<\/em> (z Miklosem Perenyi) zagrali co prawda Dutilleux (niemal r\u00f3wnolatka Lutos\u0142awskiego; kompozytorzy mieli do siebie wiele sympatii), ale i Schumanna. W czerwcu Orchestre Philharmonique de Radio France pod batut\u0105 Jukki-Pekki Saraste da\u0142a jedyny w tej serii koncert ca\u0142kowicie wsp\u00f3\u0142czesnej muzyki\u00a0i w tym kontek\u015bcie zagra\u0142a III Symfoni\u0119<\/em>, a w tym samym miesi\u0105cu Andrey Boreyko poprowadzi\u0142 Orchestre de Paris w Koncercie na orkiestr\u0119<\/em> oraz w utworach Liszta i Czajkowskiego. Jeszcze\u00a016 grudnia pie\u015bni Lutos\u0142awskiego, Debussy’ego i Ravela b\u0119d\u0105 \u015bpiewa\u0107 m\u0142odzi soli\u015bci uczestnicz\u0105cy w Atelier Lyrique de l’Op\u00e9ra national de Paris, w tym tr\u00f3jka Polak\u00f3w: Ilona Krzywicka, Agata Schmidt i Micha\u0142 Partyka.<\/p>\n

Wczorajszy koncert by\u0142 przypadkiem szczeg\u00f3lnym, poniewa\u017c skoncentrowany by\u0142 wok\u00f3\u0142 Tharaud. Minifestiwal z nim zwi\u0105zany trwa od 13 listopada i ko\u0144czy si\u0119 w pi\u0105tek. Pianista wyst\u0119puje na nim w wielu r\u00f3\u017cnych kombinacjach (w sumie na siedmiu koncertach), a w niedziel\u0119 da\u0142 a\u017c trzy godzinne recitale: o 11. gra\u0142 Couperina, Bacha i Rameau, o 15. Schuberta i Chopina, a o 17. Ravela i Satie.<\/p>\n

Tharaud jest w Pary\u017cu kochany – to wida\u0107. Tyle \u017ce, po pierwszym w \u017cyciu us\u0142yszeniu go na \u017cywo, zastanawiam si\u0119, za co w\u0142a\u015bciwie.\u00a0Przyznaj\u0119, \u017ce na jego niekt\u00f3rych p\u0142ytach to i owo mi si\u0119 nawet podoba\u0142o, wi\u0119c koncert by\u0142 dla mnie du\u017cym rozczarowaniem. Pianista gra\u0142 z si\u0142\u0105 i wdzi\u0119kiem umieraj\u0105cego \u0142ab\u0119dzia, a w\u0142a\u015bciwie ju\u017c martwego, bo wszystko by\u0142o zimne i sztywne, bez wyrazu kompletnie. W zagranym na pocz\u0105tku wieczoru\u00a0Koncercie f-moll<\/em> w dw\u00f3ch pierwszych cz\u0119\u015bciach tak szemra\u0142, \u017ce by\u0142 praktycznie nies\u0142yszalny; w trzeciej troch\u0119 wi\u0119cej przy\u0142o\u017cy\u0142, ale niewiele z tego wynik\u0142o. W drugim wyst\u0119pie, na fina\u0142, w III Koncercie<\/em> Beethovena, troch\u0119 bardziej by\u0142 s\u0142yszalny, ale odnosi\u0142o si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce by\u0142 nieprzygotowany – w kadencji w pierwszej cz\u0119\u015bci pomyli\u0142 si\u0119 kilka razy! No i ta kompletna bezwyrazowo\u015b\u0107, szczeg\u00f3lnie bolesna w wolnej, lirycznej cz\u0119\u015bci. Ale publiczno\u015b\u0107 paryska wyrazi\u0142a sw\u00f3j entuzjazm rz\u0119sistymi brawami, pr\u00f3buj\u0105c wymusi\u0107 na soli\u015bcie bis, co jej si\u0119 zreszt\u0105 nie uda\u0142o.<\/p>\n

Z mojego punktu widzenia jednak ciekawsze by\u0142o to, co przedstawi\u0142a sama M\u00fcnchener Kammerorchester pod batut\u0105 swego (i NOSPR-owego) szefa artystycznego Alexandra Liebreicha (w\u0142a\u015bnie sobie przypomnia\u0142am, \u017ce poprzednim razem s\u0142ysza\u0142am j\u0105 w… Stambule<\/a>). Zwraca uwag\u0119 do\u015b\u0107 niska \u015brednia wiekowa zespo\u0142u, co r\u00f3wnie\u017c s\u0142ycha\u0107, zar\u00f3wno w kwestii m\u0142odzie\u0144czej energii, jak i m\u0142odzie\u0144czej nonszalancji. Mi\u0142o s\u0142ucha\u0142o si\u0119 IV Symfonii<\/em> Beethovena, cho\u0107 nie obesz\u0142o sie bez rozpaczliwego kiksu waltorni (ale za to d\u0119te drewniane w finale wymiata\u0142y). A Muzyka \u017ca\u0142obna<\/em> (zagrana na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci)? Te\u017c p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142, by\u0142o par\u0119 przykrych wahni\u0119\u0107 intonacyjnych, ale w sumie by\u0142o zadowalaj\u0105co, a publiczno\u015b\u0107 przyj\u0119\u0142a utw\u00f3r ciep\u0142o. Umieszczenie go wi\u0119c w takim kontek\u015bcie spe\u0142ni\u0142o swoje zadanie. Sala by\u0142a pe\u0142na, poniewa\u017c… przysz\u0142a na Tharaud.<\/p>\n

PS. Jutro mi\u0119dzy 11-14 w Pa\u0142acu Prezydenckim odb\u0119dzie si\u0119 debata na temat edukacji muzycznej<\/a>. B\u0119dzie transmitowana internetowo na stronie www.prezydent.pl<\/a>. Wybieram si\u0119 tam, ale zaraz potem jad\u0119 na lotnisko i lec\u0119 do Sofii, gdzie b\u0119d\u0119 jurorowa\u0107 w konkursie dla m\u0142odych wykonawc\u00f3w im. Lutos\u0142awskiego. Odzywa\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0119 w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci, ale w formie komentarzy, nie wpis\u00f3w – w ko\u0144cu jad\u0119 tam do pracy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jednym ze\u00a0sposob\u00f3w na popularyzowanie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej jest\u00a0wstawianie jej do programu klasycznego. Czy skutecznym – to zale\u017cy od utworu i kontekstu. Wczoraj na koncercie w paryskim Cit\u00e9 de la Musique Muzyka \u017ca\u0142obna Lutos\u0142awskiego znalaz\u0142a si\u0119 obok Bacha i Beethovena, a sam koncert by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 serii „Domaine priv\u00e9” z pianist\u0105 Alexandre’em Tharaud jako g\u0142\u00f3wnym bohaterem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3709"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3709"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3709\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3714,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3709\/revisions\/3714"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3709"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3709"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3709"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}