Podnios\u0142e wydarzenie krakowskie si\u0119 odby\u0142o. Mi\u0142e zaskoczenie: w ko\u015bciele \u015bw.\u015bw. Piotra i Paw\u0142a organizatorzy ustawili specjaln\u0105 konstrukcj\u0119, kt\u00f3ra nad orkiestr\u0105 przys\u0142ania\u0142a wn\u0119trze kopu\u0142y i poprawia\u0142a akustyk\u0119. Zwykle w tym ko\u015bciele nawet z przodu kiepsko si\u0119 s\u0142yszy, tym razem i ze \u015brodka nie by\u0142o \u017ale. Cho\u0107 oczywi\u015bcie pog\u0142osu wyeliminowa\u0107 si\u0119 nie da. Ale Gergiev, cz\u0142ek do\u015bwiadczony, dawa\u0142 tempa, kt\u00f3re pozwala\u0142y na dok\u0142adniejsze wys\u0142yszenie, o co w tej muzyce chodzi.<\/p>\n
Najpierw nowe dzie\u0142ko (kr\u00f3tkie) Pendereckiego, Preludium dla Pokoju<\/em>. W\u0142a\u015bciwie to raczej fanfara (czyli TROMBY), z brzmieniami pentatonicznymi, czyli troch\u0119 z chi\u0144ska (kompozytor jest ostatnio zafascynowany Chinami), ale w\u0142a\u015bciwie jaka\u015b dziwna hybryda. Troch\u0119 jak muzyka filmowa. Przelecia\u0142a, szybko da\u0142a o sobie zapomnie\u0107, przyt\u0142oczona wielk\u0105 V Symfoni\u0105<\/em> Mahlera.<\/p>\n To jest taka ludzka historia na odwr\u00f3t. Zaczyna si\u0119 marszem \u017ca\u0142obnym<\/a>, ci\u0119\u017ckim, pod o\u0142owianymi chmurami, w grubej \u017ca\u0142obie, ale jednocze\u015bnie sarkastycznym. Przeciwko czemu ten sarkazm – \u015bmierci? ludzkim p\u0142onnym \u017cyciowym zabiegom? Nie wiadomo. Bernstein w pi\u0119knym filmie telewizyjnym o Mahlerze\u00a0(pokazywanym jeszcze czasem na Mezzo) zwraca uwag\u0119, \u017ce Mahler jest jedynym kompozytorem, u kt\u00f3rego\u00a0w ka\u017cdej symfonii jest marsz \u017ca\u0142obny. Czy zaklina w ten spos\u00f3b \u015bmier\u0107?\u00a0Marsz z\u00a0Pi\u0105tej<\/em> \u015bwietnie pasowa\u0142 do okazji, z jakiej go wykonano. Ale kolejne cz\u0119\u015bci coraz bardziej si\u0119 od niej oddala\u0142y. Jakby \u017cycie sz\u0142o do ty\u0142u.<\/p>\n Burzliwa cz\u0119\u015b\u0107 druga<\/a> jest obrazem \u017cyciowych dramat\u00f3w i rozdar\u0107. Po nim Scherzo<\/a><\/em>, w rytmie\u00a0wiede\u0144skiego laendlera, symbolizuje uciechy \u017cycia, kt\u00f3re momentami staj\u0119 si\u0119 gorzkie. Idziemy jeszcze bardziej do ty\u0142u – Adagietto<\/em>, romansid\u0142o<\/a> naiwne jak u nastolatka (Mahler przekroczy\u0142 ju\u017c w\u00f3wczas czterdziestk\u0119, ale w\u0142a\u015bnie zakocha\u0142 si\u0119 jak smarkacz w Almie Schinder), po filmie \u015amier\u0107 w Wenecji<\/em> juz nieodparcie sie z nim kojarz\u0105ce. I na koniec wesolutki fina\u0142<\/a> pe\u0142en melodii, kt\u00f3re brzmi\u0105 jak dzieci\u0119ce piosenki – optymizm w szcz\u0119\u015bliwym momencie \u017cycia (\u015blub z Alm\u0105). \u017bycie toczy si\u0119 dalej. Ku szcz\u0119\u015bliwej przysz\u0142o\u015bci? Przecie\u017c wiemy, \u017ce nie.<\/p>\n Gergiev pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 poprowadzi\u0142 powoli, z namaszczeniem, drug\u0105 oczywi\u015bcie szybciej, ale z umiarem, podobnie scherzo i fina\u0142. Na sali mo\u017cna by\u0142oby zapewne lepiej doceni\u0107 brzmienie orkiestry, sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z muzyk\u00f3w z orkiestr ca\u0142ego \u015bwiata. Pozosta\u0142o docenienie zasi\u0119gu, jaki ta orkiestra obj\u0119\u0142a osobowo: od Brukseli do Sao Paulo, od Dublina do Pekinu, od Tbilisi do Memphis, od Bombaju po Erywa\u0144, odTel Awiwu po Sankt Petersburg, od Aten po Cape Town. Imponuj\u0105ce! Z Polski trafi\u0142o do tego sk\u0142adu kilka os\u00f3b: w pierwszych skrzypcach Robert Kabara z Sinfonietty Cracovii, w alt\u00f3wkach Artur Rozmys\u0142owicz z Filharmonii Wroc\u0142awskiej, w wiolonczelach dwie cz\u0142onkinie Filharmonii Narodowej Karolina Jaroszewska-Rajewska\u00a0(spotka\u0142o si\u0119 wi\u0119c dwoje dawnych cz\u0142onk\u00f3w orkiestry Zimermana) i Angelica Wais, w waltorniach Krzysztof Stenzel z Warszawskiej Opery Kameralnej, a w puzonach Andrzej Sienkiewicz, te\u017c z FN.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Podnios\u0142e wydarzenie krakowskie si\u0119 odby\u0142o. Mi\u0142e zaskoczenie: w ko\u015bciele \u015bw.\u015bw. Piotra i Paw\u0142a organizatorzy ustawili specjaln\u0105 konstrukcj\u0119, kt\u00f3ra nad orkiestr\u0105 przys\u0142ania\u0142a wn\u0119trze kopu\u0142y i poprawia\u0142a akustyk\u0119. Zwykle w tym ko\u015bciele nawet z przodu kiepsko si\u0119 s\u0142yszy, tym razem i ze \u015brodka nie by\u0142o \u017ale. Cho\u0107 oczywi\u015bcie pog\u0142osu wyeliminowa\u0107 si\u0119 nie da. Ale Gergiev, cz\u0142ek do\u015bwiadczony, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=380"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=380"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=380"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=380"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}