{"id":385,"date":"2009-09-10T18:35:49","date_gmt":"2009-09-10T16:35:49","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=385"},"modified":"2009-09-10T18:35:49","modified_gmt":"2009-09-10T16:35:49","slug":"milo-bylo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/09\/10\/milo-bylo\/","title":{"rendered":"Mi\u0142o by\u0142o"},"content":{"rendered":"

Data 9.9.99 wygl\u0105da\u0142a do\u015b\u0107 upiornie, jakby zaraz wszystko mia\u0142o si\u0119 wyzerowa\u0107. No i wyzerowa\u0142o si\u0119 nazajutrz dla – mog\u0119 tak powiedzie\u0107 – mojego starszego przyjaciela, Tadeusza Kaczy\u0144skiego<\/a>. To by\u0142a najbardziej idiotyczna \u015bmier\u0107, jak\u0105 sobie mo\u017cna wyobrazi\u0107. Ot\u00f3\u017c Tadeusz wybiera\u0142 si\u0119 wyg\u0142asza\u0107 odczyty w Stanach i dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 z angielskiego na ma\u0142ym wypadzie w Tatry. Jecha\u0142 jak kto g\u0142upi (nie mog\u0119, nie mog\u0119, do dzi\u015b jestem na niego w\u015bciek\u0142a, po dziesi\u0119ciu latach) po Dolinie Chocho\u0142owskiej na rowerze, ze s\u0142uchawkami na uszach, ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 w s\u0142\u00f3wka, i nagle nadzia\u0142 si\u0119 na kolejk\u0119 turystyczn\u0105 czu-czu, kt\u00f3ra zreszt\u0105 kursowa\u0142a tam prawem kaduka, bez \u017cadnego zezwolenia. Koniec na miejscu, prawie od razu. Zaprzyja\u017aniony ksi\u0105dz, kt\u00f3ry tam akurat by\u0142, a potem \u017cegna\u0142 Tadeusza na Pow\u0105zkach Wojskowych, wspomina\u0142, \u017ce Tadeusz zd\u0105\u017cy\u0142 jeszcze tylko powiedzie\u0107: „Mi\u0142o by\u0142o”. To bardzo podobne do niego, kt\u00f3ry zawsze szuka\u0142 stron pozytywnych, czasem nawet wbrew rozs\u0105dkowi.<\/p>\n

W zalinkowanym \u017cyciorysie jest o tym, czym si\u0119 w \u017cyciu zajmowa\u0142. Ale ja my\u015bl\u0119 o nim, \u017ce najwa\u017cniejsze, \u017ce by\u0142 po prostu dobrym cz\u0142owiekiem. Przy tym by\u0142 bardzo bezpo\u015bredni,\u00a0mia\u0142 specyficzne poczucie humoru, do ko\u0144ca mia\u0142 w sobie co\u015b z ma\u0142ego ch\u0142opczyka-urwisa. Uwielbia\u0142 kalambury (to czasem m\u0119cz\u0105ca cecha), mawia\u0142 np. „Czy podj\u0119\u0142a\u015b ju\u017c diecezj\u0119?” albo „Wygl\u0105dasz dzi\u015b potwornie… chcia\u0142em powiedzie\u0107, wytwornie”. Strach by\u0142o wsi\u0105\u015b\u0107 do samochodu, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 (a zdarza\u0142o mi si\u0119 to wielokrotnie). Nie zapomn\u0119, jak w stanie wojennym chodzi\u0142 po Star\u00f3wce z opornikiem, ci z komisariatu na Jezuickiej po prostu musieli go zgarn\u0105\u0107, a mia\u0142 przy sobie bibu\u0142\u0119… Ale kiedy tylko m\u00f3g\u0142 komu\u015b pom\u00f3c, by\u0142 do tego pierwszy.<\/p>\n

Mia\u0142 te\u017c bardzo rozwini\u0119t\u0105 niemodn\u0105 cech\u0119: patriotyzm. Ale by\u0142 to nie „patryjotys”, jak to mawiaj\u0105 niekt\u00f3rzy dzisiejsi „patryjoci”, w tym imiennicy Tadzia (czasami my\u015bl\u0119: co te\u017c by on prze\u017cywa\u0142 w ostatnich trzech latach – i tak niema\u0142o miewa\u0142 „przyjemno\u015bci”, gdy go mylono z Bogus\u0142awem K.), tylko patriotyzm autentyczny, przywi\u0105zanie do warto\u015bci, do kultury, do historii. Bez fetyszyzowania. W za\u0142o\u017conej przez siebie Filharmonii im. Traugutta<\/a> zaprowadzi\u0142 taki w\u0142a\u015bnie etos. Od nacjonalizmu by\u0142 jak najdalszy. Koncerty FiT zrobi\u0142y wiele dobrego, ale z czasem, ju\u017c za wolno\u015bci,\u00a0zaczyna\u0142y przypomina\u0107 akademie ku czci i wielu si\u0119 z nich na\u015bmiewa\u0142o. On by\u0142 tego zreszt\u0105 \u015bwiadom i mawia\u0142 czasem na przyk\u0142ad do mnie: wiem, \u017ce ty si\u0119 z tego \u015bmiejesz, ale jak\u00a0b\u0119dziesz mia\u0142a czas i ochot\u0119, to przyjd\u017a.\u00a0I czasem przychodzi\u0142am, bo w programach zdarza\u0142y si\u0119 bardzo interesuj\u0105ce cymelia w rodzaju polonez\u00f3w autorstwa Ko\u015bciuszki czy pie\u015bni napisanej specjalnie dla FiT przez… Paw\u0142a Szyma\u0144skiego. Niedawno spotkali\u015bmy si\u0119 z gronem dawnej FiT, z kt\u00f3rym zreszt\u0105 by\u0142am w przyja\u017ani (spotykali\u015bmy si\u0119 zawsze na Tadeuszowych imieninach), przy okazji wydania pi\u0119knego\u00a0jubileuszowego albumu na \u0107wier\u0107wiecze. Mamy wiele wsp\u00f3lnych pi\u0119knych wspomnie\u0144 z tych nieciekawych czas\u00f3w.<\/p>\n

To by\u0142o przypominanie historii, ale nie polityka historyczna. Tadeusz zreszt\u0105 ideologicznie by\u0142 po stronie Unii Wolno\u015bci, chyba nawet do ko\u0144ca by\u0142 jej cz\u0142onkiem. Kiedy by\u0142o s\u0142ynne zebranie za\u0142o\u017cycielskie ROAD-u na Politechnice, wpisali\u015bmy si\u0119 tam razem z Tadziem i Bohdanem Pociejem, po czym \u015bmieli\u015bmy si\u0119, \u017ce pierwszy raz w \u017cyciu zapisali\u015bmy si\u0119 do partii, i m\u00f3wili\u015bmy do siebie „towarzyszko” i „towarzyszu”. Potem Pociej poszed\u0142 w prawo, ja si\u0119 wypisa\u0142am z tego, kiedy ROAD zacz\u0105\u0142 ewoluowa\u0107 w stron\u0119, kt\u00f3ra mi si\u0119 niespecjalnie podoba\u0142a, tylko Tadeusz pozosta\u0142.<\/p>\n

To, \u017ce tyle na siebie bra\u0142, nie mia\u0142o dobrego wp\u0142ywu na jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 muzykologiczn\u0105 – mia\u0142 coraz mniej czasu, \u017ceby porz\u0105dnie si\u0119 ni\u0105 zaj\u0105\u0107. Kiedy po Messiaenie i Panufniku wzi\u0105\u0142 na warsztat Lutos\u0142awskiego, nie bardzo m\u00f3g\u0142 si\u0119 wygrzeba\u0107 z tej monografii, wysz\u0142a tylko pierwsza cz\u0119\u015b\u0107, ale widoczny by\u0142 po\u015bpiech w jej pisaniu. Za to wiele mi opowiada\u0142 po swoich wizytach w Fundacji Sachera w Bazylei, gdzie le\u017c\u0105 partytury i papiery po Lutos\u0142awskim (i nie tylko po nim; powiedzia\u0142 kiedy\u015b: „Widzia\u0142em autograf \u015awi\u0119ta wiosny<\/em>. Ukl\u0105k\u0142em!”). Od niego wiem np., \u017ce koncert skrzypcowy dla Anne-Sophie Mutter by\u0142 ju\u017c bardzo zaawansowany, ale niestety kompozytor zastrzeg\u0142, \u017ceby nie ko\u0144czy\u0107 jego szkic\u00f3w. Tadeusz opowiada\u0142 te\u017c o korespondencji Lutos\u0142awskiego w kwestiach dobroczynno\u015bci – nikt nie wiedzia\u0142 (poza beneficjentami), jak bardzo by\u0142 w t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zaanga\u017cowany.<\/p>\n

Mog\u0142abym jeszcze d\u0142ugo opowiada\u0107 o Tadeuszu, o r\u00f3\u017cnych historyjkach z nim zwi\u0105zanych. Np. \u017ce zamiast podpisu rysowa\u0142 kaczuszk\u0119 i w og\u00f3le pisywa\u0142 bardzo zabawne dedykacje na swoich ksi\u0105\u017ckach. Kompozytorowi litewskiemu Osvaldasowi Balakauskausowi napisa\u0142: „Waldkowi Ba\u0142akowskiemu – Tadas Kaczinskas”. Zbiera\u0142 w og\u00f3le kaczuszki, ode mnie te\u017c troch\u0119 ich dosta\u0142, polubi\u0142am te\u017c te ptaszory i urz\u0105dzaj\u0105c si\u0119 na nowym mieszkaniu w \u0142azience da\u0142am listw\u0119 z rudozielonymi kaczuszkami. I mimo wszystko nie przesta\u0142am ich lubi\u0107.<\/p>\n

Kiedy pisz\u0119 te s\u0142owa, odbywa si\u0119 msza za Tadeusza w Duszpasterstwie \u015arodowisk Tw\u00f3rczych. Nie posz\u0142am. Wola\u0142am w ten spos\u00f3b powspomina\u0107. Tadeusz by zrozumia\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Data 9.9.99 wygl\u0105da\u0142a do\u015b\u0107 upiornie, jakby zaraz wszystko mia\u0142o si\u0119 wyzerowa\u0107. No i wyzerowa\u0142o si\u0119 nazajutrz dla – mog\u0119 tak powiedzie\u0107 – mojego starszego przyjaciela, Tadeusza Kaczy\u0144skiego. To by\u0142a najbardziej idiotyczna \u015bmier\u0107, jak\u0105 sobie mo\u017cna wyobrazi\u0107. Ot\u00f3\u017c Tadeusz wybiera\u0142 si\u0119 wyg\u0142asza\u0107 odczyty w Stanach i dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 z angielskiego na ma\u0142ym wypadzie w Tatry. Jecha\u0142 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/385"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=385"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/385\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=385"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=385"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=385"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}