Na pocz\u0105tek Andrzej Bauer – dzi\u015b w roli dyrygenta – poprosi\u0142 publiczno\u015b\u0107, \u017ceby nie klaska\u0142a pomi\u0119dzy utworami. Zapowiedzia\u0142 te\u017c, \u017ce nie b\u0119dzie przerwy. I s\u0142usznie, bo\u00a0program zosta\u0142 starannie skomponowany.<\/p>\n
<\/p>\n
Cellonet to zesp\u00f3\u0142 o\u015bmiu wiolonczel, zosta\u0142 stworzony pi\u0119\u0107 lat temu przez Bauera troch\u0119 na wz\u00f3r istniej\u0105cych ju\u017c podobnych zespo\u0142\u00f3w (np. przy Filharmonikach Berli\u0144skich). Jednak z pewno\u015bci\u0105 wi\u0119cej gra muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, kt\u00f3ra jest pasj\u0105 Bauera. W dzisiejszym programie utwory wsp\u00f3\u0142czesne zosta\u0142y wymieszane z pie\u015bniami Wagnera i Mahlera, \u015bpiewanymi przez Agat\u0119 Zubel, kt\u00f3ra zupe\u0142nie wyj\u0105tkowo we wsp\u00f3\u0142czesnym repertuarze nie wyst\u0119powa\u0142a.<\/p>\n
Wykona\u0142a dwie z cyklu Wesendonck-Lieder<\/em>, dwie z Kindertotenlieder<\/em> i dwie z pie\u015bni Mahlera do s\u0142\u00f3w Friedricha R\u00fcckerta. To by\u0142o do\u015b\u0107 specjalne. Bez wzmocnienia elektronicznego, z jakim ta \u015bpiewaczka wyst\u0119puje w utworach wsp\u00f3\u0142czesnych, ma ona g\u0142os o wolumenie do\u015b\u0107 niewielkim, a przy tym \u015bpiewa\u0142a te wszystkie pie\u015bni jakby z odcieniem nie\u015bmia\u0142o\u015bci, bardzo delikatnie. Zwykle ich si\u0119 tak nie \u015bpiewa, lecz bardziej intensywnie; zabieraj\u0105 si\u0119 zreszt\u0105 za to g\u0142osy o ciemniejszej barwie. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Agata Zubel \u015bpiewa\u0142a troch\u0119 jak ma\u0142y anio\u0142ek. Bo barwa, zw\u0142aszcza\u00a0w wysokim rejestrze\u00a0by\u0142a pi\u0119kna. No i wiolonczele \u015bpiewa\u0142y razem z ni\u0105. Do tego koncertu zreszt\u0105 w\u0142a\u015bnie takie \u015bpiewanie bardziej pasowa\u0142o.<\/p>\n Trzy utwory wsp\u00f3\u0142czesne przynosi\u0142y ca\u0142kowity kontrast – s\u0142u\u017cy\u0142y jakby „od\u015blicznieniu” brzmienia wiolonczel, poniewa\u017c wszystkie sk\u0142ada\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie ze szmerowych brzmie\u0144. Mieli\u015bmy jedno prawykonanie – wroc\u0142awskiego kompozytora Paw\u0142a Hendricha Ertytre<\/em> na wiolonczel\u0119 solo i siedem wiolonczel (jako solista wyst\u0105pi\u0142 Miko\u0142aj Pa\u0142osz). Hendrich ma sk\u0142onno\u015b\u0107 do matematycznego konstruowania formy i to odczuwa\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w tym utworze.<\/p>\n Drugim wsp\u00f3\u0142czesnym dzie\u0142em by\u0142 cykl\u00a0pi\u0119ciu utwork\u00f3w Kaiji Saariaho pt.\u00a0Neiges<\/em>. W sam raz temat na dzi\u015b. Cz\u0119\u015bci (w wolnym t\u0142umaczeniu): Chmury \u015bniegu<\/em>, Gwiazdki \u015bniegu<\/em>, Iglice \u015bniegowe<\/em>, Kwiaty \u015bnie\u017cne<\/em>. Te d\u017awi\u0119kowe obrazki pe\u0142ne delikatno\u015bci i ch\u0142odu by\u0142y bardzo sugestywne i jako\u015b nie dziwi\u0142o przy wyj\u015bciu z koncertu, \u017ce zacz\u0105\u0142 pada\u0107 \u015bnieg.<\/p>\n Wreszcie cello_Net<\/em> Cezarego Duchnowskiego – utw\u00f3r-prowokacja poniek\u0105d. Brzmienie o\u015bmiu wiolonczel by\u0142o maksymalnie najdalsze od tego, co zwyk\u0142o nam si\u0119 z tym kojarzy\u0107. Rytmiczne, marszowe\u00a0„chrupanie” w dzisiejszej aurze kojarzy\u0142o si\u0119 z tupaniem po \u015bniegu.<\/p>\n Ale i tak wychodzi\u0142o si\u0119 z niebia\u0144skim brzmieniem Ich bin der Welt abhanden gekommen<\/em> Mahlera w uszach.<\/p>\n Wszystkich opracowa\u0144 dokonali Andrzej Bauer i Marcin Zdunik. Ciekawostka: dyrygent prowadz\u0105c te transkrypcje korzysta\u0142 z tableta, tylko utwory wsp\u00f3\u0142czesne prowadzi\u0142 z nut.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na pocz\u0105tek Andrzej Bauer – dzi\u015b w roli dyrygenta – poprosi\u0142 publiczno\u015b\u0107, \u017ceby nie klaska\u0142a pomi\u0119dzy utworami. Zapowiedzia\u0142 te\u017c, \u017ce nie b\u0119dzie przerwy. I s\u0142usznie, bo\u00a0program zosta\u0142 starannie skomponowany.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3869"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3869"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3869\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3873,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3869\/revisions\/3873"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3869"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3869"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3869"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}