Kobiety kompozytorki, kobiety wykonawczynie, a na ich czele\u00a0m\u0142oda sopranistka, o kt\u00f3rej na pewno us\u0142yszymy jeszcze wiele dobrego. Tak zacz\u0119\u0142o si\u0119 dzisiaj XII Forum Muzyki Dawnej na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym.<\/p>\n
<\/p>\n
Jak si\u0119 ma mam\u0119 pianistk\u0119, a babci\u0119 \u015bpiewaczk\u0119, to muzykalno\u015b\u0107 mo\u017cna mie\u0107 w genach. Ewa Leszczy\u0144ska jest zar\u00f3wno pianistk\u0105, jak \u015bpiewaczk\u0105. Z tym, \u017ce studia pianistyczne odby\u0142a nie u mamy (Ewy Pob\u0142ockiej), ale u prof. Jerzego Sulikowskiego; studia wokalne rozpocz\u0119\u0142a u babci (Zofii Janukowicz-Pob\u0142ockiej), ale potem pojecha\u0142a do Mediolanu. Sp\u0119dzi\u0142a tam par\u0119 lat i w sumie wi\u0119cej udziela\u0142a si\u0119 za granic\u0105 ni\u017c w kraju, a mimo tego, \u017ce \u015bpiew staje si\u0119 dla niej coraz wa\u017cniejszy (kiedy si\u0119 j\u0105 s\u0142yszy, nietrudno to zrozumie\u0107), nie zostawi\u0142a fortepianu. W 2012 r. we W\u0142oszech, w Madesimo, dokona\u0142a niecz\u0119stego wyczynu<\/a>: na tamtejszym konkursie zdoby\u0142a jako \u015bpiewaczka I nagrod\u0119 wraz z pianist\u0105 Tomaszem Paw\u0142owskim, a jednocze\u015bnie jako pianistka graj\u0105c z w\u0142oskim \u015bpiewakiem dosta\u0142a si\u0119 do p\u00f3\u0142fina\u0142u. Bo najcz\u0119\u015bciej grywa ze \u015bpiewakami.<\/p>\n Dzi\u015b jednak \u015bpiewa\u0142a z trzyosobowym zespo\u0142em austriackim Les Roses Sauvages (ciekawe, \u017ce graj\u0105ca w nim na traverso Sylvie Lacroix wykonuje r\u00f3wnie intensywnie muzyk\u0119 dawn\u0105 i wsp\u00f3\u0142czesn\u0105). Program wybra\u0142y bardzo oryginalny, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z utwor\u00f3w samych kompozytorek. Dwie z nich s\u0105 szerzej znane i cenione za jako\u015b\u0107: Francesca Caccini i Elisabeth Jacquet de la Guerre; tej pierwszej zosta\u0142y wykonane dwie canzonetty, drugiej – pi\u0119kna kantata L’Isle de Delos<\/a><\/em>. Pomi\u0119dzy canzonettami znalaz\u0142 si\u0119 najstarszy w programie utw\u00f3r, O death, rock me asleep<\/em>,\u00a0przypisywany nieszcz\u0119snej Annie Boleyn. Jeszcze zabrzmia\u0142a aria nieznanej mi dot\u0105d, i chyba nies\u0142usznie,\u00a0Camilli de Rossi<\/a> z tego oratorium<\/a>, oraz kantata dzia\u0142aj\u0105cej w zbli\u017conej czasie Rosy Giacinty Badalla (to nazwisko te\u017c us\u0142ysza\u0142am po raz pierwszy; tutaj<\/a> kawa\u0142ek w wersji instrumentalnej). Program uzupe\u0142ni\u0142y utwory instrumentalne r\u00f3wnie\u017c nieznanych mi dot\u0105d kompozytorek: Anny Bon<\/a> i Marianne Auenbrugger<\/a>; ta ostatnia reprezentuj\u0105ca ju\u017c klasycyzm, zmar\u0142a maj\u0105c zaledwie 23 lata…<\/p>\n Wracaj\u0105c jednak do sopranistki, obdarzona jest nie tylko g\u0142osem o pi\u0119knej barwie, ale ogromn\u0105 muzykalno\u015bci\u0105. S\u0142ucha\u0142o si\u0119 jej z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105. B\u0119dzie jeszcze \u015bpiewa\u0107 w ramach Forum we wtorek, wyst\u0105pi te\u017c skrzypaczka Joanna Kaniewska; obie artystki uczestniczy\u0142y w zesz\u0142ym roku w Austria Barock Akademie w Gmunden i tam zosta\u0142y wyr\u00f3\u017cnione; nagrod\u0105 by\u0142 koncert dla radia ORF.<\/p>\n Jak ju\u017c przy m\u0142odych zdolnych jeste\u015bmy, to winna jeszcze jestem kilka s\u0142\u00f3w po wczorajszym koncercie Sinfonii Iuventus, \u015bwietnie poprowadzonym przez laureatk\u0119 Konkursu im. Fitelberga Marzen\u0119 Diakun. Program ambitny: na pocz\u0105tek prawykonanie utworu zaledwie 24-letniego Ignacego Zalewskiego, studenta warszawskiej uczelni w klasie prof. Marcina B\u0142a\u017cewicza (kawa\u0142 dzie\u0142a, troch\u0119 ponad kwadrans, bardzo sprawne operowanie wielk\u0105 orkiestr\u0105; styl troch\u0119 eklektyczny, ale zdecydowanie autor ma co\u015b do powiedzenia). Koncert fortepianowy<\/em> Panufnika bardzo przyzwoicie zagra\u0142 Piotr Sa\u0142ajczyk, a w drugiej cz\u0119\u015bci zabrzmia\u0142a II Symfonia<\/em> Szymanowskiego, kt\u00f3ra zabrzmia\u0142a bardzo efektownie; wyra\u017anie s\u0142yszalne by\u0142y odniesienia do muzyki Richarda Straussa (poniek\u0105d na czasie – to jeden z tegorocznych jubilat\u00f3w, kt\u00f3rych jest w sumie zreszt\u0105 mniej ni\u017c w zesz\u0142ym roku).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kobiety kompozytorki, kobiety wykonawczynie, a na ich czele\u00a0m\u0142oda sopranistka, o kt\u00f3rej na pewno us\u0142yszymy jeszcze wiele dobrego. Tak zacz\u0119\u0142o si\u0119 dzisiaj XII Forum Muzyki Dawnej na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3890"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3890"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3890\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3892,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3890\/revisions\/3892"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3890"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3890"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3890"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}