W londy\u0144skim Barbican Centre odby\u0142a si\u0119 inauguracja brytyjskiego Roku Panufnika – nieoficjalnego, ale obejmuj\u0105cego wiele wydarze\u0144, kt\u00f3rych b\u0119dzie te\u017c du\u017co w Polsce i w innych krajach.<\/p>\n
<\/p>\n
„M\u00f3j m\u0105\u017c powiedzia\u0142 mi kiedy\u015b, \u017ce jak po jego \u015bmierci b\u0119d\u0119 si\u0119 zachowywa\u0107 jak typowa wdowa po kompozytorze, to przyjdzie mnie straszy\u0107. C\u00f3\u017c, zaryzykuj\u0119” – rozpocz\u0119\u0142a swoj\u0105 przemow\u0119 przed koncertem Lady Camilla Panufnik. Oboje mieli (a ona wci\u0105\u017c ma)\u00a0wielkie poczucie humoru. Czy zachowuje si\u0119 jak typowa wdowa? Tak i nie. Dba o tw\u00f3rczo\u015b\u0107 m\u0119\u017ca, ale te\u017c jest w og\u00f3le przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 polskiej muzyki i bardzo jej pomaga. Przyje\u017cd\u017ca, kiedy mo\u017ce, na koncerty z wykonaniami muzyki jej m\u0119\u017ca (w weekend wi\u0119c b\u0119dzie w Warszawie, by uczestniczy\u0107 w ko\u0144c\u00f3wce festiwalu \u0141a\u0144cuch). O tej muzyce na szcz\u0119\u015bcie nie tylko ona nie zapomina. Bardzo intensywnie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 Instytut Adama Mickiewicza, cho\u0107 nie jest tak, \u017ce po Roku Lutos\u0142awskiego obchodzi Rok Panufnika – to s\u0105 dzia\u0142ania d\u0142ugofalowe, propaguj\u0105ce polsk\u0105 muzyk\u0119 w szerszej perspektywie.<\/p>\n
Co si\u0119 b\u0119dzie dzia\u0142o w tym roku wok\u00f3\u0142 muzyki Panufnika,\u00a0pewien obraz mo\u017cna mie\u0107 spojrzawszy tutaj<\/a> i tutaj<\/a>. Ale wielu wydarze\u0144 tu jeszcze nie ma, poniewa\u017c nie do ko\u0144ca s\u0105 ustalone. Brak na razie dok\u0142adniejszych ustale\u0144\u00a0na temat np. obchod\u00f3w w Birmingham (gdzie Panufnik przez dwa lata prowadzi\u0142 orkiestr\u0119), koncert\u00f3w Chicago Symphony\u00a0czy te\u017c festiwalu Chopin i Jego Europa, gdzie b\u0119dzie chyba najszersza prezentacja (prawdopodobnie 11 utwor\u00f3w, tyle samo, ile by\u0142o na Warszawskiej Jesieni 1990, kiedy przyjecha\u0142 po latach). No i oczywi\u015bcie b\u0119d\u0105 nagrania: poza ko\u0144cz\u0105cym si\u0119 ju\u017c cyklem utwor\u00f3w symfonicznych pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza (wyd. niemiecka firma cpo) maj\u0105 by\u0107 jeszcze nagrane m.in. kwartety i utwory fortepianowe.<\/p>\n Wr\u00f3\u0107my jednak do wieczoru w Barbican. Najpierw jako support wyst\u0105pi\u0142 z\u0142o\u017cony z czw\u00f3rki muzyk\u00f3w polskich tworz\u0105cej Archos Quartet (zawi\u0105zany w Lubece, obecnie w Guildhall School of Music) oraz dw\u00f3jki brytyjskich; w programie Song to the Virgin Mary<\/em> Panufnika i Sekstet<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka. I tym dw\u00f3m kompozytorom (w tym roku przypada 110. rocznica \u015bmierci czeskiego tw\u00f3rcy) po\u015bwi\u0119cony by\u0142 te\u017c program wyst\u0119pu London Symphony Orchestra.<\/p>\n Od razu powiem, \u017ce takie koncerty organizuje si\u0119 z du\u017cym wyprzedzeniem, wi\u0119c do prowadzenia tego wieczoru by\u0142 przewidziany legendarny Sir Colin Davis. Niestety zmar\u0142 w kwietniu (solistka koncertu, Anne-Sophie Mutter, po\u015bwi\u0119ci\u0142a sw\u00f3j bis – Saraband\u0119<\/em> z Suity d-moll<\/em> Bacha\u00a0– jego pami\u0119ci, zaczynaj\u0105c chwil\u0105 ciszy). Koncert poprowadzi\u0142 wi\u0119c m\u0142ody zdolny Michael Francis. Nie wiem swoj\u0105 drog\u0105, czyja to wina, ale dzi\u015b wiecz\u00f3r orkiestra mnie specjalnie nie porwa\u0142a, wykazuj\u0105c syndrom Filharmonii Narodowej z ko\u0144c\u00f3wki poprzedniej dyrekcji: nier\u00f3wne akordy, kiksy w d\u0119tych… Nawet s\u0142ynny fanfarowy pocz\u0105tek Sinfonia sacra<\/em> nie odby\u0142 si\u0119 bez kiksu – mo\u017ce to by\u0142a trema? LSO nigdy wcze\u015bniej nie gra\u0142a tego utworu, cho\u0107 by\u0142a zaprzyja\u017aniona z Panufnikiem i zam\u00f3wi\u0142a u niego trzy kompozycje. Mo\u017ce wsp\u00f3\u0142praca z wiadomym „cha\u0142turnikiem” tak rozchwia\u0142a t\u0119 orkiestr\u0119? Cho\u0107 przecie\u017c opr\u00f3cz niego staj\u0105 przed ni\u0105 r\u00f3\u017cni dyrygenci.<\/p>\n Program koncertu uleg\u0142 przestawieniu, jako \u017ce solistka w feralny strajkowy dzie\u0144 nie by\u0142a w stanie dotrze\u0107 do Barbican Centre w por\u0119. Zabrzmia\u0142y wi\u0119c dwie symfonie – Z Nowego \u015awiata<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka mia\u0142a by\u0107 na ko\u0144cu, a znalaz\u0142a si\u0119 bezpo\u015brednio po Sinfonia sacra<\/em>, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 nabra\u0142a wi\u0119c ci\u0119\u017cko\u015bci. Mi\u0142ym przerywnikiem by\u0142a Ko\u0142ysanka<\/em> Panufnika, pi\u0119kny bibelocik napisany, co zaskakuj\u0105ce, w latach 40., kiedy to nikt nie komponowa\u0142 takiej muzyki. Wyst\u0119p Mutter w Koncercie<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka (choc nudnym niestety, mimo \u017ce solistka bardzo si\u0119 stara\u0142a), sta\u0142 si\u0119 w tej sytuacji wisienk\u0105 na torcie.<\/p>\n Imponuj\u0105ce, \u017ce nie taka ma\u0142a przecie\u017c sala Barbican Centre mimo k\u0142opot\u00f3w komunikacyjnych by\u0142a prawie ca\u0142kowicie wype\u0142niona – oczywi\u015bcie nie tylko z powodu Panufnika, ale on skorzysta\u0142 przy tej okazji. Sala reagowa\u0142a bardzo ciep\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W londy\u0144skim Barbican Centre odby\u0142a si\u0119 inauguracja brytyjskiego Roku Panufnika – nieoficjalnego, ale obejmuj\u0105cego wiele wydarze\u0144, kt\u00f3rych b\u0119dzie te\u017c du\u017co w Polsce i w innych krajach.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3904"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3904"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3904\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3906,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3904\/revisions\/3906"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3904"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3904"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3904"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}