\u015anie\u017cna zadymka jest bardziej naturalna w po\u0142owie lutego ni\u017c taka wiosenna pogoda jak obecnie. Dzi\u015b wi\u0119c Zadymka\u00a0by\u0142a tylko jazzowa, na scenie (i to nie w Bielsku, lecz w Czechowicach-Dziedzicach).<\/p>\n
<\/p>\n
Do Bielska-Bia\u0142ej je\u017cd\u017c\u0119 zwykle na Jazzow\u0105 Jesie\u0144 Tomasza Sta\u0144ki, na lutowej Zadymce jestem po raz pierwszy i b\u0119dzie jeszcze okazja, \u017ceby napisa\u0107 o r\u00f3\u017cnicach mi\u0119dzy tymi imprezami. Na razie tylko relacja z tego, co dzia\u0142o si\u0119 dzi\u015b.<\/p>\n
Inauguracj\u0119 w czechowickim Miejskim Domu Kultury rozpocz\u0119\u0142a dw\u00f3jka znakomitych polskich muzyk\u00f3w. Obaj swego czasu zdobyli laury w odbywaj\u0105cym si\u0119 r\u00f3wnie\u017c od lat przy tym festiwalu konkursie m\u0142odych. Wokalista Wojciech Myrczek zaskoczy\u0142 mnie zupe\u0142nie, poniewa\u017c zna\u0142am go dot\u0105d z zupe\u0142nie innego kontekstu. Jego mam\u0105 jest Anna Szostak, dyrygentka i szefowa wspania\u0142ego zespo\u0142u wokalnego Camerata Silesia; zar\u00f3wno Wojtek, jak i jego ojciec \u015bpiewali w tym zespole. Mama – kt\u00f3r\u0105 spotka\u0142am na koncercie – \u017ca\u0142uje troch\u0119, \u017ce\u00a0syn ju\u017c\u00a0nie mo\u017ce w takim stopniu wspiera\u0107 tej formacji, ale jest to r\u00f3wnie\u017c pow\u00f3d do rado\u015bci, poniewa\u017c jego solowa kariera \u015bpiewaka jazzowego rozwija si\u0119 od paru lat wr\u0119cz b\u0142yskotliwie. Wojtek wygrywa konkurs za konkursem, m.in. w K\u0142ajpedzie (2011) i Montreux (2013). Na tym ostatnim wyst\u0105pi\u0142 ze znakomitym pianist\u0105 Paw\u0142em Tomaszewskim (obaj s\u0105 wyk\u0142adowcami katowickiej Akademii Muzycznej, pianista ma ju\u017c stopie\u0144 doktorski); jesieni\u0105 nagrali materia\u0142 na p\u0142yt\u0119, co by\u0142o jednym z efekt\u00f3w wygranej. Teraz przyda\u0142by si\u0119 wydawca, najlepiej zagraniczny. Wojtek idzie za najlepszymi wzorami: od Nata Kinga Cole’a i Franka Sinatry po Kurta Ellinga. Pawe\u0142 gra subtelnie, troch\u0119 pobrzmiewa w jego stylistyce cie\u0144 Chicka Corei, ale tylko cie\u0144. Razem stworzyli \u015bwietny, znakomicie rozumiej\u0105cy si\u0119 duet. Troch\u0119 mo\u017ce by\u0142o za du\u017co komentarza, ale solist\u0119 ni\u00f3s\u0142 jak na skrzyd\u0142ach fakt, \u017ce by\u0142 to wyst\u0119p w jego rodzinnym\u00a0mie\u015bcie.<\/p>\n
Drugim punktem tego inauguracyjnego koncertu by\u0142 wyst\u0119p The Trio of Oz, z\u0142o\u017conego z du\u017cego formatu osobowo\u015bci: dwoje z nich, pianistka Rachel Z i perkusista Omar Hakim, wyst\u0119powali m.in. z Wayne’em Shorterem, ale te\u017c z muzykami l\u017cejszymi, np. Hakim – ze Stingiem czy Madonn\u0105. Perkusista jest jednym z tych, kt\u00f3rzy przyci\u0105gaj\u0105 nie tylko s\u0142uch, ale i wzrok – r\u0119ce same chodz\u0105. Jego sol\u00f3wki przy\u0107miewa\u0142y gr\u0119 Rachel Z – ciekaw\u0105, i owszem, ale ma\u0142o spontaniczn\u0105, opart\u0105 o wypisane nutki (czasem te\u017c niespecjalnie pasowa\u0142y wstawki elektroniczne). W sumie jednak porwali wszystkich swoj\u0105 energi\u0105. Mo\u017ce nie wszystko by\u0142o r\u00f3wnie atrakcyjne – wiele numer\u00f3w polega\u0142o na ujazzowianiu piosenek rockowych i popowych – ale s\u0142ucha\u0142o si\u0119 z przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n
Do Bielska wr\u00f3cili\u015bmy na pierwszy koncert w Klubie Festiwalowym, na kt\u00f3rym jeszcze nie by\u0142o zbyt wiele publiczno\u015bci – pierwsze koty za p\u0142oty. Koncerty klubowe po\u015bwi\u0119cone s\u0105 prezentacjom m\u0142odego polskiego jazzu. Dzi\u015b gra\u0142 Tubis Trio – lider, Maciej Tubis, pochodzi z \u0141odzi, ma predylekcj\u0119 do nieregularnych rytm\u00f3w i nie gra ogranymi schematami. To by\u0142o od\u015bwie\u017caj\u0105ce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u015anie\u017cna zadymka jest bardziej naturalna w po\u0142owie lutego ni\u017c taka wiosenna pogoda jak obecnie. Dzi\u015b wi\u0119c Zadymka\u00a0by\u0142a tylko jazzowa, na scenie (i to nie w Bielsku, lecz w Czechowicach-Dziedzicach).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3936"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3936"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3936\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3940,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3936\/revisions\/3940"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3936"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3936"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3936"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}