O ile zesz\u0142oroczne oba sk\u0142adniki Projektu „P” w Operze Narodowej by\u0142y zdecydowanie wydarzeniami jednorazowymi (cho\u0107 zrobiono przedtem wok\u00f3\u0142 nich, zw\u0142aszcza wok\u00f3\u0142 Wojtka Blecharza, wiele ha\u0142asu), to tegoroczne by\u0142y muzycznie ciekawsze, ale pod innymi wzgl\u0119dami, hmm…<\/p>\n
<\/p>\n
Tym razem kolej pad\u0142a na S\u0142awomira Wojciechowskiego i Marcina Sta\u0144czyka. „Przydzielony” im przez teatr zosta\u0142 re\u017cyser Krzysztof Garbaczewski oraz libreci\u015bci.\u00a0A wok\u00f3\u0142 premier by\u0142o w prasie cicho, \u017cadnego lansu. Podobnie jak w poprzednim wypadku, zaplanowane zosta\u0142y trzy spektakle i rzecz zginie w pomroce dziej\u00f3w. Mo\u017ce troch\u0119 szkoda zawarto\u015bci muzycznej, ale dla obu pan\u00f3w by\u0142o to pierwsze zetkni\u0119cie z gatunkiem, wi\u0119c mo\u017ce nast\u0119pnym razem b\u0119d\u0105 mieli lepsze mo\u017cliwo\u015bci wyboru.<\/p>\n
Teoretycznie zapowiada\u0142o si\u0119 ciekawie. Ka\u017cda z minioper zosta\u0142a osnuta wok\u00f3\u0142 interesuj\u0105cej postaci: Zwyci\u0119stwo nad s\u0142o\u0144cem<\/em> Wojciechowskiego – rosyjskiego awangardowego malarza-suprematysty Kazimierza Malewicza, a Solarize<\/em> Sta\u0144czyka – Po\u0142udniowoafryka\u0144czyka Leona Bothy, kt\u00f3ry cierpia\u0142 na progeri\u0119, czyli chorob\u0119 sprawiaj\u0105c\u0105, \u017ce cz\u0142owiek starzeje si\u0119 wielokrotnie szybciej, i zmar\u0142 w wieku 26 lat, a wcze\u015bniej by\u0142 did\u017cejem. Niestety teksty osnute wok\u00f3\u0142 tych postaci by\u0142y \u0142agodnie m\u00f3wi\u0105c pretensjonalne – pierwszy z nich (Marcina Cecki) by\u0142 mo\u017ce nawet momentami troch\u0119 zabawny, za to drugi (Andrzeja Szpindlera) kaza\u0142 z rosn\u0105c\u0105 niecierpliwo\u015bci\u0105 i irytacj\u0105 oczekiwa\u0107 ko\u0144ca, kt\u00f3ry nast\u0105pi\u0142 o wiele za p\u00f3\u017ano… W pierwszej cz\u0119\u015bci scenografia by\u0142a jakby troch\u0119 rodem z Bajek robot\u00f3w<\/em> Lema, w drugiej patrzy\u0142o si\u0119 na jakie\u015b spotwornia\u0142e sylwetki z wodog\u0142owiem, naro\u015blami i wypustkami – dotyczy\u0142o to tak\u017ce instrumentalist\u00f3w i dyrygentki Marty Kluczy\u0144skiej; trzeba ich\u00a0w og\u00f3le\u00a0podziwia\u0107, jak sprawnie sobie ze swoimi zadaniami radzili.<\/p>\n Muzyka S\u0142awomira Wojciechowskiego by\u0142a\u00a0nieco z ducha darmstadckiego; w og\u00f3le ta cz\u0119\u015b\u0107 spektaklu nieodparcie przywodzi\u0142a na my\u015bl pod wzgl\u0119dem estetycznym lata 60. Muzyka Marcina Sta\u0144czyka by\u0142a\u00a0z pocz\u0105tku szmerowa, p\u00f3\u017aniej pod\u0105\u017ca\u0142a zr\u00f3\u017cnicowanymi torami, a nawet momentami skr\u0119ca\u0142a w stron\u0119 jazzu. W sumie – szkoda materia\u0142u, mo\u017ce panowie go jeszcze jako\u015b wykorzystaj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" O ile zesz\u0142oroczne oba sk\u0142adniki Projektu „P” w Operze Narodowej by\u0142y zdecydowanie wydarzeniami jednorazowymi (cho\u0107 zrobiono przedtem wok\u00f3\u0142 nich, zw\u0142aszcza wok\u00f3\u0142 Wojtka Blecharza, wiele ha\u0142asu), to tegoroczne by\u0142y muzycznie ciekawsze, ale pod innymi wzgl\u0119dami, hmm…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4122"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4122"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4122\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4128,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4122\/revisions\/4128"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4122"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4122"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4122"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}