{"id":418,"date":"2009-11-12T00:15:29","date_gmt":"2009-11-11T23:15:29","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=418"},"modified":"2011-07-05T23:04:59","modified_gmt":"2011-07-05T21:04:59","slug":"roger-w-amfiteatrze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/11\/12\/roger-w-amfiteatrze\/","title":{"rendered":"Roger w amfiteatrze"},"content":{"rendered":"

O tym spektaklu w realizacji brytyjskiego re\u017cysera Davida Pountneya s\u0142ysza\u0142o si\u0119 ju\u017c opinie skrajne. Autorka blogu operachic, zwykle przerysowuj\u0105ca, chyba nie by\u0142a na spektaklu, tylko widzia\u0142a zdj\u0119cia z niego, na kt\u00f3rych podstawie stwierdzi\u0142a<\/a>, \u017ce ka\u017cdemu po jego obejrzeniu grozi zostanie wegetarianinem. No owszem, by\u0142y tam takie sceny, ale tylko w ostatnim akcie. Lepiej pisa\u0142 w\u00f3wczas<\/a> Aleksander Laskowski, kt\u00f3remu rzecz si\u0119 podoba\u0142a. By\u0142 te\u017c w Liceu – tu mu si\u0119 spodoba\u0142a troch\u0119 mniej<\/a>. Ja w niekt\u00f3rych os\u0105dach by\u0142abym nieco mniej surowa, np. je\u015bli idzie o Roksan\u0119 Anne Schwanewilms – zreszt\u0105 spektakl, kt\u00f3ry ja widzia\u0142am, ju\u017c w pewnej odleg\u0142o\u015bci od premiery (na kt\u00f3rej by\u0142 kolega) mia\u0142 prawo si\u0119 ule\u017ce\u0107. Na dyrygenta te\u017c bardzo nie narzekam, cho\u0107 wiele mu brakuje do poetycko\u015bci Kazushi Ono.<\/p>\n

Ale wr\u00f3\u0107my jeszcze do recenzji, bo chcia\u0142am Wam pokaza\u0107 co\u015b kuriozalnego. Ot\u00f3\u017c ta pani <\/a>streszcza zagraniczne recenzje, chc\u0105c za wszelk\u0105 cen\u0119 udowodni\u0107 postawion\u0105 z g\u00f3ry tez\u0119: ten spektakl jest estetyzuj\u0105cy, a wi\u0119c niedobry, za to Warlikowski jest genialny. Dopiero gdzie\u015b w \u015brodku tekstu pani si\u0119 przyznaje, \u017ce spektaklu w Bregenz nie widzia\u0142a. (Obawiam si\u0119, \u017ce nie widzia\u0142a te\u017c paryskiego Warlikowskiego.) Nawet wi\u0119c nie umie powiedzie\u0107, czy recenzenta ponios\u0142a fantazja, gdy pisze o „mordzie na Roksanie”, bo tylko on jeden o tym pisze. Ot\u00f3\u017c mog\u0119 t\u0119 pani\u0105 zapewni\u0107, \u017ce recenzenta fantazja nie ponios\u0142a: Pasterz morduje rytualnie Roksan\u0119 za pomoc\u0105 sierpowatego no\u017ca. Dziwuje si\u0119 te\u017c autorka tekstu, \u017ce inny recenzent wspomina, \u017ce dla Pountneya Pasterz jest gejem. „Tylko dla Pountneya?\u00a0 Tylko pasterz?” Ot\u00f3\u017c rzeczywi\u015bcie ani Pasterz – nie do ko\u0144ca – ani Roger w tej realizacji gejem nie jest (bo by\u0107 nie musi – autorka jest wida\u0107 zwolenniczk\u0105 nadinterpretacji Warlikowskiego). Pasterz fascynuje Rogera, ale tego ostatniego najbardziej obchodzi jednak Roksana. To zreszt\u0105 wynika z tre\u015bci!<\/p>\n

A kim jest Roger u Pountneya? Ja zreszt\u0105 nie jestem zachwycona takim ustawieniem jego roli. Ot\u00f3\u017c jest on dziecinny, wylewny, nawet z lekka niezr\u00f3wnowa\u017cony, wszystkim na pocz\u0105tku rzuca si\u0119 na szyj\u0119, skacze jak kr\u00f3lik po schodach bia\u0142ego amfiteatru, kt\u00f3ry jest t\u0142em ca\u0142ego spektaklu. Owszem, wykonuje on jeden gest czu\u0142o\u015bci m\u0119sko-m\u0119skiej: kiedy w I akcie przytula r\u0119k\u0119 Pasterza, ka\u017c\u0105c mu odej\u015b\u0107 (to te\u017c mo\u017cna zreszt\u0105 zinterpretowa\u0107 jako kolejny gest niezr\u00f3wnowa\u017cenia). Du\u017co oczywi\u015bcie zale\u017cy od \u015bpiewaka-aktora. Scott Hendricks by\u0142 w\u0142a\u015bnie taki, jak opisa\u0142am. Przez II i III akt za\u0142amywa\u0142 si\u0119 non stop. Artur Ruci\u0144ski zachowywa\u0142 si\u0119\u00a0inaczej, by\u0142 bardziej stateczny (tak\u0105 ma natur\u0119 jako osobowo\u015b\u0107 sceniczna), a w ostatnim akcie naprawd\u0119 jego rola by\u0142a wzruszaj\u0105ca. Dzisiejsza Roksana, Monika Mych, tez bardziej mi si\u0119 podoba\u0142a od wczorajszej – nie z patriotyzmu, a naprawd\u0119 (pozdrawiam Pani\u0105 Monik\u0119, kt\u00f3ra mi dzi\u015b w\u0142a\u015bnie powiedzia\u0142a, \u017ce jest czytelniczk\u0105 tego blogu!). Za to Edrisi w pierwszej obsadzie (Francisco Vas) by\u0142 zdecydowanie lepszy od zmiennika (Roger Padulles), cho\u0107 obu si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce \u015bpiewaj\u0105 po polsku. Pasterz? Ha, to trudna sprawa. \u017baden mnie nie usatysfakcjonowa\u0142 w pe\u0142ni, ani Will Hartmann, ani znany mi ju\u017c z wroc\u0142awskiej realizacji Pavlo Tolstoy. Nie s\u0142ysza\u0142am jeszcze (z wyj\u0105tkiem nagrania Becza\u0142y) Pasterza, kt\u00f3ry by\u0142by taki, jakiego bym chcia\u0142a s\u0142ysze\u0107. Ma by\u0107 uwodz\u0105cy, ma mie\u0107 pi\u0119kny g\u0142os, ale i charyzm\u0119. Nie\u0142atwo o to.<\/p>\n

S\u0105 w tym spektaklu pewne niekonsekwencje. Przyk\u0142adowo, z tre\u015bci wynika\u0142oby, \u017ce kr\u00f3l „p\u0105tnikiem si\u0119 stawszy” idzie za ca\u0142\u0105 t\u0105 ha\u0142astr\u0105 Pasterza i za Roksan\u0105, ale ich nie dogania, szuka, ale nie znajduje. Tu w III akcie jest tak samo w zakrwawionych \u0142achmanach, jak pozostali, tzn. zapewne odby\u0142 ju\u017c z nimi jak\u0105\u015b orgi\u0119. Troch\u0119 to niezrozumia\u0142e. Wi\u0119cej by\u0142oby takich kwiatk\u00f3w do wymienienia. Ale przedstawienie ma w sobie jak\u0105\u015b jedno\u015b\u0107 i to jest jego zalet\u0105. Ciekawe swoj\u0105 drog\u0105, \u017ce Rogera <\/em>wystawia si\u0119 ostatnio w czerni, bieli, czerwieni, z ewentualnymi dodatkami z\u0142ota czy b\u0142\u0119kitu. Tak przecie\u017c by\u0142o i u Treli\u0144skiego we Wroc\u0142awiu, i w tegorocznej inscenizacji w Bonn<\/a>. Ale w\u0142a\u015bciwie to nie dziwi – to symboliczne kolory\u00a0i wprowadzaj\u0105 pewn\u0105 hieratyczno\u015b\u0107.<\/p>\n

Najwa\u017cniejsze, \u017ce wsz\u0119dzie, gdzie to graj\u0105, publiczno\u015b\u0107 i krytycy odkrywaj\u0105, jaki wspania\u0142y jest Szymanowski. Bo to on zwyci\u0119\u017ca, za ka\u017cdym razem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O tym spektaklu w realizacji brytyjskiego re\u017cysera Davida Pountneya s\u0142ysza\u0142o si\u0119 ju\u017c opinie skrajne. Autorka blogu operachic, zwykle przerysowuj\u0105ca, chyba nie by\u0142a na spektaklu, tylko widzia\u0142a zdj\u0119cia z niego, na kt\u00f3rych podstawie stwierdzi\u0142a, \u017ce ka\u017cdemu po jego obejrzeniu grozi zostanie wegetarianinem. No owszem, by\u0142y tam takie sceny, ale tylko w ostatnim akcie. Lepiej pisa\u0142 w\u00f3wczas […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/418"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=418"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/418\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1056,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/418\/revisions\/1056"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=418"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=418"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=418"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}