{"id":420,"date":"2009-11-18T00:51:57","date_gmt":"2009-11-17T23:51:57","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=420"},"modified":"2009-11-18T00:51:57","modified_gmt":"2009-11-17T23:51:57","slug":"polcienie-gesty-i-sploty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/11\/18\/polcienie-gesty-i-sploty\/","title":{"rendered":"P\u00f3\u0142cienie, gesty i sploty"},"content":{"rendered":"

Kolejny koncert Nowego Teatru (najbardziej efektywna forma istnienia tej enigmatycznej wci\u0105\u017c, pozbawionej swojego miejsca instytucji), kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie odby\u0142 si\u0119 w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, autor muzycznego programu i sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Krzysztofa Warlikowskiego, Pawe\u0142 Mykietyn, odda\u0142 Tadeuszowi Wieleckiemu<\/a>, znanemu powszechnie meloma\u0144stwu od muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej g\u0142\u00f3wnie jako wieloletni dyrektor Warszawskiej Jesieni, troch\u0119 mniej jako kompozytor (cho\u0107 czasem jego utwory si\u0119 pojawiaj\u0105), a jeszcze mniej jako kontrabasista, bo ju\u017c rzadko wyst\u0119puje, cho\u0107 jest naprawd\u0119 \u015bwietny. Tego wieczoru wyst\u0105pi\u0142 w tych dw\u00f3ch ostatnich rolach, ale program koncertu uk\u0142ada\u0142 sam, wi\u0119c kilka w\u0142asnych kompozycji przepl\u00f3t\u0142 dwiema; w obu wypadkach odda\u0142 g\u0142os piani\u015bcie, tw\u00f3rcy i improwizatorowi Szabolcsowi Eszt\u00e9nyi’emu<\/a>, kt\u00f3ry zagra\u0142 Widok z okna ogl\u0105dany w roztargnieniu<\/em> (Zerstreutes Hinausschauen<\/em>) Tomasza Sikorskiego<\/a> oraz dokona\u0142 prawykonania w\u0142asnego utworu Bez tytu\u0142u<\/em>. Tadeusz w s\u0142owie wst\u0119pnym do koncertu podkre\u015bli\u0142, \u017ce ci dwaj kompozytorzy mieli na niego wielki wp\u0142yw. To pokrewie\u0144stwo rzeczywi\u015bcie s\u0142ycha\u0107.<\/p>\n

Tadeusz jako tw\u00f3rca jest ekstrawertyczny i introwertyczny zarazem. W tym wywiadzie<\/a> m\u00f3wi, \u017ce muzyka abstrakcyjna, kt\u00f3r\u0105 przede wszystkim uprawia, pozwala mu powiedzie\u0107 wiele rzeczy bardzo intymnych, jednocze\u015bnie si\u0119 „nie demaskuj\u0105c”. Bo ja wiem, zale\u017cy, co kto demaskowaniem nazywa, na pewno w jaki\u015b spos\u00f3b demaskuje si\u0119 ka\u017cdy tw\u00f3rca. Tadeusz tak\u017ce pokazuje swoj\u0105 natur\u0119. Te „gesty” muzyczne, o jakich m\u00f3wi, to takie do\u015b\u0107 czasem emfatyczne zwroty i\u00a0motywy. M\u00f3wi w tym wywiadzie, \u017ce bliska jest mu awangarda lat 60. – chyba poprzez tzw. sonoryzm, czyli przywi\u0105zywanie wielkiej wagi do samego brzmienia, bardzo zmys\u0142owe podej\u015bcie do d\u017awi\u0119ku, jego faktury, barwy, g\u0142o\u015bno\u015bci, wszelkich jego cech. Ale sonoryzm lat 60. rzadko pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 „gestami” w a\u017c takim stopniu, jak Wielecki. To rzeczywi\u015bcie rodzaj teatru, i rzeczywi\u015bcie abstrakcyjnego, o czym \u015bwiadcz\u0105 tytu\u0142y: Liczne odnogi rozga\u0142\u0119zionych splot\u00f3w<\/em>, Studium gestu<\/em>, a nawet Prz\u0119dzie si\u0119 ni\u0107<\/em>.<\/p>\n

Dwa jednak utwory w tym programie oparte by\u0142y na s\u0142owach. Oba zreszt\u0105 zawiera\u0142y podobny zabieg, bo Wielecki nigdy nie zajmuje si\u0119 muzycznym ilustrowaniem tekstu. W ka\u017cdym z tych utwor\u00f3w – pierwszy to Historia bardzo prawdziwa<\/em> na ta\u015bm\u0119, drugi to Powtarzanka dla\u00a0czterech muzyk\u00f3w m\u00f3wi\u0105cych<\/em> – tekst jest stopniowo wypierany przez abstrakcyjne muzyczne d\u017awi\u0119ki. Wypadaj\u0105 pojedyncze s\u0142owa, tekst staje si\u0119 coraz bardziej „wygryziony”, by w ko\u0144cu zanikn\u0105\u0107 ca\u0142kowicie i pozostawi\u0107 pole wy\u0142\u0105cznie d\u017awi\u0119kowi. W Historii<\/em> narrator snuje zap\u0119tlon\u0105 opowie\u015b\u0107 o rannym wstawaniu i czynno\u015bciach protagonisty, o atmosferze osaczaj\u0105cej na spos\u00f3b kafkowski, ale nie pozbawionej specyficznego poczucia humoru (np. d\u017awi\u0119k lania wody skojarzony ze zwrotem „nie przelewa mu si\u0119”, a dzwonienia kluczy z „dzwonieniem z\u0119bami”). Powtarzanka<\/em> jest jednym z ca\u0142ej serii utwor\u00f3w dla dzieci, powsta\u0142ych swego czasu dla pozna\u0144skiego Centrum Sztuki Dziecka, i opiera si\u0119 na znanej wyliczance Sia\u0142a baba mak<\/em>.<\/p>\n

Tutaj<\/a> nie ma niestety \u017cadnego z utwor\u00f3w wykonanych na koncercie, ale wiecz\u00f3r by\u0142 nagrywany i pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej co\u015b w Dw\u00f3jce zostanie odtworzone. Czy to w formie retransmisji, czy te\u017c audycji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kolejny koncert Nowego Teatru (najbardziej efektywna forma istnienia tej enigmatycznej wci\u0105\u017c, pozbawionej swojego miejsca instytucji), kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie odby\u0142 si\u0119 w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, autor muzycznego programu i sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Krzysztofa Warlikowskiego, Pawe\u0142 Mykietyn, odda\u0142 Tadeuszowi Wieleckiemu, znanemu powszechnie meloma\u0144stwu od muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej g\u0142\u00f3wnie jako wieloletni dyrektor Warszawskiej Jesieni, troch\u0119 mniej jako kompozytor (cho\u0107 czasem jego […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/420"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=420"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/420\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=420"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=420"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=420"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}