Misja umuzykalniania oficjeli w Pa\u0142acu Prezydenckich trwa. Tym razem jednak go\u015b\u0107mi byli przede wszystkim ludzie ze \u015bwiata kultury. My\u015bl\u0119 wi\u0119c, \u017ce nie by\u0142o im a\u017c tak trudno \u0142ykn\u0105\u0107 znakomit\u0105 muzyk\u0119 Paw\u0142a Mykietyna.<\/p>\n
<\/p>\n
Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 zosta\u0142a wybrana na ten wiecz\u00f3r, poniewa\u017c – jak powiedzia\u0142a pani prezydentowa – kompozytor zadebiutowa\u0142 akurat 25 lat temu. To jest zreszt\u0105 troch\u0119 bardziej z\u0142o\u017cone: rzeczywi\u015bcie pierwszy z utwor\u00f3w zaliczonych do oficjalnej teki powsta\u0142 w 1990 r., na Warszawskiej Jesieni wykonano go w trzy lata p\u00f3\u017aniej. Ale ja nie postrzegam go jako „dziecko nowej Polski”, poniewa\u017c pami\u0119tam Paw\u0142a-licealist\u0119, kt\u00f3ry doje\u017cd\u017ca\u0142 z rodzinnej O\u0142awy na lekcje kompozycje do Gra\u017cyny Pstroko\u0144skiej-Nawratil do Wroc\u0142awia, a jego m\u0142odzie\u0144cze kompozycje by\u0142y wykonywane na szkolnych koncertach.<\/p>\n
Jednak to w\u0142a\u015bnie wykonany na dzisiejszym koncercie jako pierwszy utw\u00f3r …cho\u0107 dolecia\u0142 Dedal<\/a><\/em>… na fortepian, klarnet i wiolonczel\u0119 jest tym pierwszym oficjalnym.\u00a0O doborze programu zadecydowa\u0142 sam kompozytor, i wybra\u0142 znakomicie. Jego pierwszy okres tw\u00f3rczo\u015bci – to dzie\u0142a indywidualne i wyraziste, przemawiaj\u0105ce j\u0119zykiem prostym, ale nie nazbyt, za to \u0142atwo zapadaj\u0105ce w pami\u0119\u0107; maj\u0105 w sobie nieco teatralny charakter (nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce gdy p\u00f3\u017aniej, w po\u0142owie lat 90. Mykietyn rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z teatrami, tak znakomicie si\u0119 w niej odnalaz\u0142).<\/p>\n Potem by\u0142a trwaj\u0105ca kilka lat faza uzale\u017cnienia od stylistyki Paw\u0142a Szyma\u0144skiego – ten czas ceni\u0119 stosunkowo najmniej, cho\u0107 to w\u00f3wczas kompozytor zdoby\u0142 cenne nagrody: za 3 for 13<\/a><\/em> i Epiphor\u0119<\/a><\/em>. Ale Kartka z albumu<\/em> na wiolonczel\u0119 i ta\u015bm\u0119, napisana w 2002 r. dla Andrzeja Bauera, ko\u0144czy ju\u017c ten okres, jest momentem wyzwalania si\u0119.<\/p>\n Wreszcie II Kwartet smyczkowy<\/em> z 2006 r., kt\u00f3ry ukazuje \u015bwiat d\u017awi\u0119kowy eksplorowany przez Mykietyna do dzi\u015b – zdumiewaj\u0105cy, oniryczny \u015bwiat brzmie\u0144 \u0107wier\u0107tonowych, czyli dla naszych europejskich uszu wci\u0105\u017c jakby fa\u0142szywych, a przecie\u017c nie fa\u0142szywych, i jakby rozsypanego, a przecie\u017c precyzyjnie wyznaczonego rytmu (to bardzo trudny utw\u00f3r r\u00f3wnie\u017c dla wykonawc\u00f3w). Dla mnie jest to jednocze\u015bnie muzyka marze\u0144 sennych i muzyka jakiej\u015b dziwnej udr\u0119ki; d\u0142ugo nie mog\u0119 o niej zapomnie\u0107, nie znam niczego podobnego. Podobny stosunek maj\u0105 do tego utworu jego dzisiejsi wykonawcy, Lutos\u0142awski String Quartet.<\/p>\n Potem by\u0142o mi\u0142o, towarzysko i smakowicie, na tarasie z pi\u0119knym widokiem na ogrody prezydenckie, ale my\u015bl\u0119, \u017ce muzyka tego wieczoru d\u0142ugo zostanie s\u0142uchaczom w pami\u0119ci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Misja umuzykalniania oficjeli w Pa\u0142acu Prezydenckich trwa. Tym razem jednak go\u015b\u0107mi byli przede wszystkim ludzie ze \u015bwiata kultury. My\u015bl\u0119 wi\u0119c, \u017ce nie by\u0142o im a\u017c tak trudno \u0142ykn\u0105\u0107 znakomit\u0105 muzyk\u0119 Paw\u0142a Mykietyna.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4209"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4209"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4209\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4211,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4209\/revisions\/4211"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4209"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4209"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4209"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}