Wszystkie z grubsza o tym samym: biedna opuszczona, kochanek albo odszed\u0142 (perfidny!), albo ginie, a ona umiera z rozpaczy. To\u00a0mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 banalne, ale za to\u00a0mo\u017cna odda\u0107 wiele odcieni dramatu. Tak, jak zrobi\u0142a to w\u0142a\u015bnie Olga Pasiecznik.<\/p>\n
<\/p>\n
Koncert Musicae Antique Collegium Varsoviense na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym nie zgromadzi\u0142 niestety zbyt wielkiej publiczno\u015bci. Niekt\u00f3rych zapewne zniech\u0119ci\u0142a okropna deszczowa pogoda, zapewne byli te\u017c tacy, kt\u00f3rym cena, wy\u017csza od tradycyjnych \u015br\u00f3d w UMFC, wyda\u0142a si\u0119 za wysoka – ale tym razem organizatorem by\u0142a nie uczelnia, lecz Warszawska Opera Kameralna. Ci, co przyszli, byli wygrani, jak zawsze, kiedy \u015bpiewa Pasiecznik.<\/p>\n
Program by\u0142 do\u015b\u0107 nietypowy. Na pocz\u0105tek\u00a0Haydn: Uwertura D-dur<\/em> Hob. Ia\/7 i rozbudowana Scena di Berenice<\/a><\/em> do tekstu tak popularnego w tych czasach librecisty Pietra Metastasia. Potem m\u0142odzie\u0144cza, w\u0142a\u015bciwie dzieci\u0119ca Symfonia C-dur<\/a><\/em> KV 73 Mozarta oraz zupe\u0142nie inny \u015bwiat: Ch’io mi scordi di te – Non temer, amato bene<\/a><\/em> KV 505 z solowym pianoforte (Dagmara Dudzi\u0144ska). Po przerwie s\u0142ynna aria Beethovena – Ah, perfido – Per pieta, non dirmi addio<\/a><\/em>, tego\u017c uwertura Coriolan<\/em> i wreszcie Mendelssohna Infelice!<\/a><\/em> op. 94 ze skrzypcami solo (Grzegorz Lalek) – obie arie tak\u017ce do tekst\u00f3w Metastasia.<\/p>\n Olga Pasiecznik jak zwykle przesz\u0142a sam\u0105 siebie – c\u00f3\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107. Jak to zwykle bywa, w trakcie koncertu roz\u015bpiewa\u0142a si\u0119 jeszcze bardziej, wi\u0119c gdy na bis zabrzmia\u0142a jeszcze raz aria Haydna, by\u0142a bez por\u00f3wnania lepsza. O banale tekst\u00f3w w og\u00f3le si\u0119 zapomina\u0142o – by\u0142y tylko wielkie kreacje wielkiej artystki.<\/p>\n Orkiestra dawa\u0142a rad\u0119, cho\u0107 sekcja d\u0119ta by\u0142a nieco zbyt toporna, a smyczki mia\u0142y mo\u017ce troch\u0119 zbyt nik\u0142e brzmienie w tym zestawie, co szczeg\u00f3lnie da\u0142o si\u0119 s\u0142ysze\u0107 w Coriolanie<\/em> – cho\u0107 i tak by\u0142o lepiej, ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142am. Troch\u0119 mnie zdziwi\u0142o, \u017ce dyrygowa\u0142 Przemys\u0142aw Fiugajski, a nie W\u0142adys\u0142aw K\u0142osiewicz (kt\u00f3ry zreszt\u0105 by\u0142 obecny na koncercie), o nic nie pyta\u0142am, czemu tak si\u0119 sta\u0142o – ale czepia\u0107 si\u0119 specjalnie nie ma czego. P\u0142odozmian czasem si\u0119 przydaje, ale K\u0142osiewicz jest muzykiem wybitnym i\u00a0inspiruj\u0105cym i\u00a0\u017ale by\u0142oby, gdyby zosta\u0142 odsuni\u0119ty. Tak mi si\u0119 przynajmniej wydaje.<\/p>\n 8 czerwca ten sam zestaw (z tym samym dyrygentem) da w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego swoiste preludium<\/a> do Festiwalu Mozartowskiego, kt\u00f3ry rozpocznie si\u0119 cztery dni p\u00f3\u017aniej premier\u0105 Uprowadzenia z seraju<\/em><\/a>. Re\u017cyseruje Ewelina Pietrowiak, wi\u0119c mo\u017ce by\u0107 ciekawie.<\/p>\n PS. Jad\u0119 w dzie\u0144 do Krakowa, \u017ceby wieczorem uda\u0107 si\u0119 na Opera Rara (Paride ed Elena<\/em> Glucka, Capella Cracoviensis).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wszystkie z grubsza o tym samym: biedna opuszczona, kochanek albo odszed\u0142 (perfidny!), albo ginie, a ona umiera z rozpaczy. To\u00a0mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 banalne, ale za to\u00a0mo\u017cna odda\u0107 wiele odcieni dramatu. Tak, jak zrobi\u0142a to w\u0142a\u015bnie Olga Pasiecznik.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4212"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4212"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4212\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4217,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4212\/revisions\/4217"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4212"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4212"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4212"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}