{"id":422,"date":"2009-11-21T00:13:47","date_gmt":"2009-11-20T23:13:47","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=422"},"modified":"2009-11-21T00:13:47","modified_gmt":"2009-11-20T23:13:47","slug":"koncert-z-akompaniamentem-tanca","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/11\/21\/koncert-z-akompaniamentem-tanca\/","title":{"rendered":"Koncert z akompaniamentem ta\u0144ca"},"content":{"rendered":"<p>Spektakl <em>Kurt Weill<\/em> w Operze Narodowej jest zaadaptowan\u0105 do tutejszych potrzeb realizacj\u0105 obecnego szefa naszego baletu, Krzysztofa Pastora, sprzed o\u015bmiu lat z amsterdamskiego Het Nationale Ballet. W programie cytowane s\u0105 niezwykle entuzjastyczne recenzje. Jak si\u0119 je przejrza\u0142o, mo\u017cna by\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107 przede wszystkim wspania\u0142ego ta\u0144ca. Ale to by\u0142o co\u015b zupe\u0142nie innego.<\/p>\n<p>Spektakl jest bardzo estetyczny. Nad scen\u0105 wisi du\u017cy ekran, kilka mniejszych zje\u017cd\u017ca i wje\u017cd\u017ca, przemieszcza si\u0119 po scenie; na nich wy\u015bwietlane\u00a0s\u0105 filmy dokumentalne, pokazywane akwarele Georga Grosza, r\u00f3wnie\u017c\u00a0fragmenty film\u00f3w fabularnych, np. z <em>Dyktatora<\/em> Chaplina,\u00a0a nawet, w jednym z numer\u00f3w&#8230; Zbyszek Cybulski w <em>Popiele i diamencie<\/em>. W tle bardzo ciekawy zestaw przedstawiaj\u0105cy wszechstronnie sylwetk\u0119 tw\u00f3rcz\u0105 Weilla; niby chronologicznie, ale z powrotami i zakr\u0119tami. Zar\u00f3wno powszechnie znane songi z <em>Mackie Majchrem<\/em> czy <em>Alabam\u0105<\/em> na czele, jak fragmenty muzyki powa\u017cnej (taka typowa <em>entartete Musik<\/em>), m.in. dw\u00f3ch symfonii i sonaty na wiolonczel\u0119 i fortepian,\u00a0i jeszcze\u00a0kawa\u0142ki z Hollywood. Tu niestety operowe \u015bpiewanie, kt\u00f3re w tej muzyce zupe\u0142nie si\u0119 nie sprawdza (Lada Biriucov, Katarzyna Trylnik, Ma\u0142gorzata Walewska, Angelo Antonio Poli, Robert Gierlach). Ale wszystko razem tworzy interesuj\u0105cy kola\u017c. No i do tego taniec, kt\u00f3ry doprawdy w tym kontek\u015bcie staje si\u0119 ju\u017c tylko t\u0142em. Zbyt wiele bod\u017ac\u00f3w atakuje nasz zmys\u0142 wzroku, a jednocze\u015bnie przecie\u017c s\u0142uchu.<\/p>\n<p>Ale to si\u0119 zmienia w pewnym momencie drugiej cz\u0119\u015bci, kiedy na scen\u0119 wychodzi holenderski tancerz, kt\u00f3ry ta\u0144czy\u0142 ten spektakl u Pastora w Amsterdamie: Rubi Pronk (niestety wyst\u0105pi jeszcze tylko dwa razy, w sobot\u0119 i niedziel\u0119), ta\u0144cz\u0105cy obecnie w nowojorskiej grupie Morphoses\/The Wheeldon Company. I dopiero zobaczyli\u015bmy, co to jest prawdziwy taniec. Wszyscy nasi, nawet ci czo\u0142owi, a tak\u017ce nowi zdolni tancerze przybyli do nas z Teatru Maryjskiego w Petersburgu, r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od niego w d\u00f3\u0142 o kilkana\u015bcie klas. Ka\u017cdy gest ma tak\u0105 ekspresj\u0119, \u017ce zaczynamy rozumie\u0107, dlaczego tym spektaklem w Amsterdamie tak si\u0119 zachwycano &#8211; je\u015bli wszyscy tak ta\u0144czyli&#8230; Ech, ile jeszcze nasi musz\u0105 si\u0119 uczy\u0107. Ale wszystko przed nimi, mo\u017ce Pastorowi uda si\u0119\u00a0tego dokona\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Spektakl Kurt Weill w Operze Narodowej jest zaadaptowan\u0105 do tutejszych potrzeb realizacj\u0105 obecnego szefa naszego baletu, Krzysztofa Pastora, sprzed o\u015bmiu lat z amsterdamskiego Het Nationale Ballet. W programie cytowane s\u0105 niezwykle entuzjastyczne recenzje. Jak si\u0119 je przejrza\u0142o, mo\u017cna by\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107 przede wszystkim wspania\u0142ego ta\u0144ca. Ale to by\u0142o co\u015b zupe\u0142nie innego. Spektakl jest bardzo estetyczny. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/422"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=422"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/422\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=422"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=422"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=422"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}