Poprzedniego wieczoru koncerty by\u0142y ustawione w wyra\u017anym crescendo: taki sobie – niez\u0142y – wybitny. W pi\u0105tek wszystkie trzy koncerty by\u0142y dobre, a ka\u017cdy inaczej.<\/p>\n
<\/p>\n
Rozruch by\u0142 do\u015b\u0107 d\u0142ugi, poniewa\u017c\u00a0ruch\u00a0uliczny\u00a0w stron\u0119 Grochowa z powodu koncertu Metalliki na Stadionie by\u0142 nieco utrudniony. Du\u017co ludzi wi\u0119c si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0142o, a rozpoczynaj\u0105cy wiecz\u00f3r W\u0142odek Pawlik postanowi\u0142 troch\u0119 odczeka\u0107. Gra\u0142 tym razem\u00a0w triu (Pawe\u0142 Pa\u0144ta – bas, Cezary Konrad – perkusja); cz\u0119\u015b\u0107 materia\u0142u by\u0142a nowa – muzycy w\u0142a\u015bnie nagrywaj\u0105 w Alwerni now\u0105 p\u0142yt\u0119. Jak to u W\u0142odka – troch\u0119 liryki, a troch\u0119 dynamiki, szczeg\u00f3lnie entuzjastycznie przyjmowanej. Ponadto parafraza muzyki z filmu Wrony<\/em>, a po nied\u0142ugiej solowej improwizacji W\u0142odka – ciekawam, czy kto\u015b jeszcze wys\u0142ysza\u0142, \u017ce by\u0142o to na temat ni mniej, ni wi\u0119cej, tylko Helokania<\/em> (Helo, Helo, Helenko…) – na zako\u0144czenie fragment z Night in Calisia<\/em> rozgrza\u0142 dodatkowo publiczno\u015b\u0107. A na bis jeszcze Transylvanian Dance<\/em> z Anhellego<\/em>. W sumie wi\u0119c muzyka, jak\u0105 znamy i lubimy.<\/p>\n Muzyk\u0119 drugiego z wyst\u0119puj\u0105cych tego wieczoru zespo\u0142\u00f3w te\u017c poniek\u0105d znamy – by\u0142 to seans wspomnie\u0144 sprzed p\u00f3\u0142 wieku. Nie dziwi to zwa\u017cywszy posta\u0107 lidera, 72-letniego Jacka DeJohnette, dawnego wsp\u00f3\u0142pracownika Milesa, McLaughlina, Corei, Jarretta – ale tak\u017ce graj\u0105cego z nim Raviego Coltrane’a, kt\u00f3ry cho\u0107 ojcu nie dor\u00f3wnuje, to jednak stara si\u0119 przywo\u0142ywa\u0107 jego ducha. „Skleja\u0142” rzecz jeszcze basista Matt Garrison. By\u0142y wi\u0119c utwory i Raviego, i Johna Coltrane’a, a w pewnym momencie DeJohnette zasiad\u0142 do fortepianu i subtelnie razem rozsnuli klimat z Kind of Blue<\/em> – Flamenco Sketches<\/em>. Bardzo by\u0142o nostalgicznie przy tej niegdysiejszej awangardzie.<\/p>\n A na zako\u0144czenie\u00a0– muzyka bardziej dzisiejsza w charakterze, cho\u0107 liderem zespo\u0142u Prism jest artysta tylko o 4 lata m\u0142odszy od DeJohnette – basista Dave Holland. To zupe\u0142nie inny typ basisty-lidera od wczorajszego Gary’ego Peacocka, kt\u00f3remu ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a podporz\u0105dkowana – Holland by\u0142 motorem, a raczej jednym z czterech motor\u00f3w tej niezwykle sprawnie pracuj\u0105cej maszyny, z\u0142o\u017conej z bardzo interesuj\u0105cych muzyk\u00f3w. Kevin Eubanks (bardzo m\u0142odzie\u0144czy mimo swoich 57 lat; brat puzonisty Robina, kt\u00f3ry kiedy\u015b wyst\u0119powa\u0142 w Warszawie) to bardzo dynamiczny i tw\u00f3rczy gitarzysta, podobnie jak pianista Craig Taborn, ceniony szczeg\u00f3lnie przez Tomasza Sta\u0144k\u0119 (wyst\u0119powa\u0142 na Jazzowej Jesieni<\/a> w Bielsku trzy lata temu). Dobry te\u017c by\u0142 perkusista Eric Harland, cho\u0107 jak na m\u00f3j gust nadu\u017cywa\u0142 czyneli. Bardzo interesuj\u0105ce utwory, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z do\u015b\u0107 skomplikowanych obsesyjnych fraz, intensywne, w stron\u0119 postrockow\u0105 – niestety w miar\u0119 trwania koncertu r\u00f3wnie\u017c pod wzgl\u0119dem decybeli, wi\u0119c ko\u0144c\u00f3wka mnie wym\u0119czy\u0142a potwornie, tym bardziej, \u017ce miejsce mam w sz\u00f3stym rz\u0119dzie. Ale przyznaj\u0119 obiektywnie, \u017ce to by\u0142o dobre.<\/p>\n Tylko ta smutna wie\u015b\u0107 o Charliem Hadenie na koniec…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Poprzedniego wieczoru koncerty by\u0142y ustawione w wyra\u017anym crescendo: taki sobie – niez\u0142y – wybitny. W pi\u0105tek wszystkie trzy koncerty by\u0142y dobre, a ka\u017cdy inaczej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4282"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4282"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4282\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4284,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4282\/revisions\/4284"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4282"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4282"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4282"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}