W zesz\u0142ym roku podobno (m\u00f3wi\u0119 tak, bo nie by\u0142am) widowisko plenerowe na zako\u0144czenie Festiwalu Mozartowskiego by\u0142o niezbyt udane i bazowa\u0142o na tym, co znamy z desek Warszawskiej Opery Kameralnej. W tym roku by\u0142o ca\u0142kiem inaczej.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie jest prawd\u0105 to, co pisa\u0142a tu niedawno Patrycja<\/strong>, \u017ce Czarodziejski flet<\/em> wystawiony przed Pa\u0142acem w Wilanowie by\u0142 przeniesieniem roboty Ryszarda Peryta, wi\u0119c Jerzy Lach nie powinien si\u0119 pod tym podpisywa\u0107. Wprost przeciwnie, ten spektakl nie mia\u0142 z tamtym nic wsp\u00f3lnego. Stroje by\u0142y nowe, du\u017co prostsze (autork\u0105 by\u0142a Katarzyna Nesteruk, ta sama, co przy Uprowadzeniu z seraju<\/em>, ale tu nie by\u0142o bezgu\u015bcia), a za g\u0142\u00f3wny element scenograficzny robi\u0142a pi\u0119kna fasada pa\u0142acu i wci\u0105\u017c rozkwitaj\u0105ce na niej projekcje \u015bwietlne, kt\u00f3rych autorem by\u0142 Sylwester \u0141uczak i Urszula Milanowska. Projekcje po prostu urocze: a to drzewa i fruwaj\u0105ce ptaszki, a to r\u00f3\u017cne przer\u00f3bki samej fasady ze szczeg\u00f3lnym wykorzystaniem s\u0142o\u0144ca znajduj\u0105cego si\u0119\u00a0centralnie na g\u00f3rze, a to ogie\u0144 i woda (w pr\u00f3bach), a to symbole egipsko-maso\u0144skie czy znaki zodiaku (te z kolei nawi\u0105zywa\u0142y do wilanowskiego zegara s\u0142onecznego). Siedz\u0105ca ko\u0142o mnie pani, pracuj\u0105ca w tutejszym muzeum, stwierdzi\u0142a, \u017ce Stanis\u0142aw Kostka Potocki, kt\u00f3ry owo muzeum stworzy\u0142, by\u0142by szcz\u0119\u015bliwy, gdyby to widzia\u0142, sam bowiem by\u0142 znanym masonem.<\/p>\n Widowisko wi\u0119c by\u0142o naprawd\u0119 \u0142adne, szkoda tylko, \u017ce musia\u0142o zosta\u0107 przesuni\u0119te a\u017c o 45 minut, bo zaraz przed dziewi\u0105t\u0105 lun\u0119\u0142o. U nas organizowanie imprez plenerowych zawsze jest ryzykiem. Ale ostatecznie uda\u0142o si\u0119.<\/p>\n Gorzej z d\u017awi\u0119kiem – orkiestra w nag\u0142o\u015bnieniu brzmia\u0142a przykro (co oczywi\u015bcie nie jest jej win\u0105, lecz re\u017cyserii d\u017awi\u0119ku), soli\u015bci troch\u0119 lepiej. W ka\u017cdym razie mo\u017cna by\u0142o doceni\u0107 zw\u0142aszcza Ann\u0119 Miko\u0142ajczyk jako Pamin\u0119, Aleksandra Kunacha w roli Tamina, Aleksandr\u0119 Resztik – Kr\u00f3low\u0105 Nocy oraz Papagena, czyli Tomasza Raka. Ciekawe, \u017ce Monostatos nie by\u0142 ani Maurem (jak w oryginale), ani Murzynem (jak w polskich t\u0142umaczeniach), tylko zwyk\u0142ym brodatym facetem w kapeluszu, kt\u00f3ry w \u015brodku spektaklu upija si\u0119 na pot\u0119g\u0119. Jako Sarastra pocz\u0105tkowo zapowiadano Rafa\u0142a Siwka, kt\u00f3ry \u015bpiewa t\u0119 rol\u0119 znakomicie; niestety nie by\u0142o go, zast\u0105pi\u0142 go\u00a0Dariusz G\u00f3rski.<\/p>\n W sumie, je\u015bli kto\u015b lubi widowiska i nie denerwuje si\u0119 nag\u0142o\u015bnieniem, ma jeszcze do dyspozycji spektakl sobotni. I na tym koniec tegorocznego Festiwalu Mozartowskiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W zesz\u0142ym roku podobno (m\u00f3wi\u0119 tak, bo nie by\u0142am) widowisko plenerowe na zako\u0144czenie Festiwalu Mozartowskiego by\u0142o niezbyt udane i bazowa\u0142o na tym, co znamy z desek Warszawskiej Opery Kameralnej. W tym roku by\u0142o ca\u0142kiem inaczej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4299"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4299"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4299\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4300,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4299\/revisions\/4300"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4299"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4299"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4299"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}