{"id":43,"date":"2007-09-16T13:41:34","date_gmt":"2007-09-16T11:41:34","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=43"},"modified":"2007-09-24T14:04:54","modified_gmt":"2007-09-24T12:04:54","slug":"krzyzowanie-kultur","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2007\/09\/16\/krzyzowanie-kultur\/","title":{"rendered":"Krzy\u017cowanie kultur"},"content":{"rendered":"

Od pewnego czasu istnieje – nie wiem, czy mo\u017cna nazwa\u0107 to mod\u0105, czy „tryndem”, czy jeszcze inaczej – powiedzmy: tendencja do \u0142\u0105czenia najprzer\u00f3\u017cniejszych muzycznych \u015bwiat\u00f3w. Pami\u0119tamy projekty Hilliard Ensemble i Jana Garbarka (wymy\u015blone przez Manfreda Eichera, szefa ECM) czy te\u017c \u0142\u0105czenie \u015bpiew\u00f3w gregoria\u0144skich z rockiem. Coraz wi\u0119cej takich fuzji pojawia si\u0119 w \u015bwiecie muzyki etno (czasem tak\u017ce w\u0142\u0105czana jest w ten kr\u0105g klasyka) – to, jak wida\u0107, znami\u0119 globalnej wioski, \u017ce zn\u00f3w wspomnimy tu McLuhana.
\nTakie po\u0142\u0105czenia stanowi\u0142y istotny akcent 3. Warszawskiego Festiwalu Skrzy\u017cowanie Kultur, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie si\u0119 dzi\u015b ko\u0144czy. Ja by\u0142am na dw\u00f3ch takich koncertach; dzi\u015b na fina\u0142 w namiocie pod Pa\u0142acem Kultury jeszcze jedna krzy\u017c\u00f3wka – ostrymi i czystymi, tzw. bia\u0142ymi g\u0142osami \u015bpiewaj\u0105ce panie z bu\u0142garskiego zespo\u0142u Angelite, znany ju\u017c nie\u017ale polskiej publiczno\u015bci zesp\u00f3\u0142 Huun Huur Tu z Tuwy uprawiaj\u0105cy \u015bpiew gard\u0142owy i alikwotowy (z instrumentami) oraz multiinstrumentali\u015bci z Moscow Art Trio. Ci muzycy stworzyli ju\u017c razem par\u0119 projekt\u00f3w, a po\u0142\u0105czenie, jak s\u0142ysz\u0119 z p\u0142yty, brzmi niesamowicie<\/a>. Na ten koncert akurat zreszt\u0105 nie id\u0119, bo w tym samym czasie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego jest wspominany tu przeze mnie koncert kompozytorski Glenna Goulda \ud83d\ude42<\/p>\n


\nPrzedwczoraj z kolei zajrza\u0142am na koncert zespo\u0142u MoZuluArt<\/a> – na podanym tu linku wyst\u0119puj\u0105 z orkiestr\u0105 z okazji Roku Mozartowskiego, w Warszawie \u015bpiewali z pianist\u0105 (tym samym co na filmie) i kwartetem smyczkowym. Trzech facet\u00f3w z Zimbabwe studiowa\u0142o muzyk\u0119 w Wiedniu, daj\u0105c przy okazji koncerty tradycyjnego zuluskiego \u015bpiewu a cappella, kt\u00f3ry by\u0142 praprzodkiem gospelu. Co\u015b jak Ladysmith Black Mambazo<\/a>, ale bardziej u\u0142adzone, w mniejszym sk\u0142adzie i z akompaniamentem fortepianu. Kiedy\u015b z pianist\u0105, Austriakiem, zacz\u0119li si\u0119 wyg\u0142upia\u0107 na pr\u00f3bie i dopasowywa\u0107 sw\u00f3j \u015bpiew do Mozarta. Potem zaproszono ich na koncert z okazji dziesi\u0119ciolecia upadku apartheidu i pomy\u015bleli wtedy, \u017ce z tym Mozartem to ca\u0142kiem niez\u0142y pomys\u0142. Jeden z nich opowiada\u0142, jak zastanawiali si\u0119, w jakim Mozart by\u0142 nastroju, kiedy komponowa\u0142 dany utw\u00f3r, i dopisywali stosowne s\u0142owa, np. do pocz\u0105tku Sonaty A-dur KV 331 – o t\u0119sknocie za ojcem \ud83d\ude06 Cho\u0107 koncert nie by\u0142 jakim\u015b wielkim wydarzeniem artystycznym, by\u0142 do\u015b\u0107 sympatyczny i ni\u00f3s\u0142 du\u017co pozytywnej energii; oczywi\u015bcie tylko ze cztery utwory nawi\u0105zywa\u0142y do Mozarta (poza t\u0105 sonat\u0105 i Rondem D-dur w troch\u0119 innej aran\u017cacji ni\u017c na filmiku – jeszcze Fantazja d-moll i aria Sarastra), reszta to by\u0142y ju\u017c ich tradycyjne kawa\u0142ki. Jak opowiadaj\u0105, w ich rodzinnym kraju wszystko, ka\u017cde wydarzenie \u017cyciowe jest powi\u0105zane z muzyk\u0105, \u015bpiewem i ta\u0144cem, „my jeste\u015bmy muzyk\u0105 i muzyka jest nami”. Pozazdro\u015bci\u0107 \ud83d\ude42
\nWczorajszy koncert mia\u0142 o wiele wi\u0119ksz\u0105 rang\u0119. Wyst\u0105pi\u0142 hinduski mistrz i czarodziej perkusji Trilok Gurtu<\/a>, kt\u00f3ry w swoim \u017cyciu prze\u017cy\u0142 ju\u017c wiele krzy\u017c\u00f3wek kulturowych, nie tylko z gigantami jazzu (Don Cherry, John McLaughlin, Ralph Towner, Garbarek, no i oczywi\u015bcie Zawinul), ale np. z bu\u0142garskim wiolonczelist\u0105 czy wspomnianym zespo\u0142em Huun Huur Tu. Na warszawskim koncercie (kt\u00f3ry dedykowa\u0142 Zawinulowi) wyst\u0105pi\u0142 z w\u0142oskim kwartetem smyczkowym Arke, pr\u00f3buj\u0105cym sobie poczyna\u0107 na wz\u00f3r Kronos\u00f3w. Razem zrobili ju\u017c par\u0119 projekt\u00f3w, w tym jeden w\u0142a\u015bnie z Huun Huur Tu; ostatnio nagrali p\u0142yt\u0119 Arkeology<\/a> – kawa\u0142ki te\u017c na stronie Triloka<\/a> (zwr\u00f3\u0107cie uwag\u0119, s\u0105 tu i pr\u00f3bki z naszym Motion Trio!). Jak t\u0119 muzyk\u0119 okre\u015bli\u0107? Taki \u015brodek, czasem bli\u017cszy jazzowi, czasem Bollywood, ale w ambitniejszym wydaniu, troch\u0119 ba\u0142ka\u0144skich rytm\u00f3w, r\u00f3\u017cne r\u00f3\u017cno\u015bci. Najwa\u017cniejszy jednak by\u0142 sam Trilok, kt\u00f3ry rozgrza\u0142 publiczno\u015b\u0107 do bia\u0142o\u015bci. Ch\u0142opcy kwartetowcy te\u017c byli nie\u017ali, ale jak dla mnie to on m\u00f3g\u0142by sam gra\u0107 ca\u0142y koncert.
\nA co my\u015blicie o takich po\u0142\u0105czeniach? Bo ja uczucia mam mieszane. Je\u015bli mi\u0119dzy zespo\u0142ami i stylami jest chemia, to wyjdzie z tego trzecia jako\u015b\u0107. Ale niecz\u0119sto mo\u017cna na to liczy\u0107…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Od pewnego czasu istnieje – nie wiem, czy mo\u017cna nazwa\u0107 to mod\u0105, czy „tryndem”, czy jeszcze inaczej – powiedzmy: tendencja do \u0142\u0105czenia najprzer\u00f3\u017cniejszych muzycznych \u015bwiat\u00f3w. Pami\u0119tamy projekty Hilliard Ensemble i Jana Garbarka (wymy\u015blone przez Manfreda Eichera, szefa ECM) czy te\u017c \u0142\u0105czenie \u015bpiew\u00f3w gregoria\u0144skich z rockiem. Coraz wi\u0119cej takich fuzji pojawia si\u0119 w \u015bwiecie muzyki etno […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}