Ostatnia przesy\u0142ka p\u0142yt z DUX-a, kt\u00f3r\u0105 otrzyma\u0142am, by\u0142a atrakcyjna, zw\u0142aszcza je\u015bli chodzi o wokalistyk\u0119. Ale i instrumentalna muzyka dawna si\u0119 pojawi\u0142a.<\/p>\n
<\/p>\n
Zaczn\u0119 od DVD, cho\u0107 o tym najkr\u00f3cej, bo w\u0142a\u015bnie napisa\u0142am o tym na papier. Ukaza\u0142 si\u0119 recital Ewy Podle\u015b i Garricka Ohlssona<\/a> w warszawskim Uniwersytecie Muzycznym, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 4 grudnia 2011 r. Zapewne nie w ca\u0142o\u015bci (nie by\u0142am na nim, wi\u0119c nie umiem stwierdzi\u0107), ale i to, co na tej p\u0142ycie jest, starczy za wiele. Ohlsson gra na pocz\u0105tek 4 Utwory<\/em> op. 4 Prokofiewa, a w \u015brodku koncertu – dwa preludia Rachmaninowa. Razem wykonuj\u0105 dwa cykle Musorgskiego: Pie\u015bni i ta\u0144ce \u015bmierci<\/em> oraz Z izby dzieci\u0119cej<\/em>. Kto raz s\u0142ysza\u0142 j\u0105 w tych utworach, do ko\u0144ca \u017cycia nie zapomni, a na DVD mo\u017cna jeszcze obserwowa\u0107 mimik\u0119, przemiany artystki z postaci w posta\u0107… Wspania\u0142e.<\/p>\n W tym samym 2011 r. nagrane zosta\u0142y dwie p\u0142yty, kt\u00f3rych inicjatorkami by\u0142y inne dwie wspania\u0142e \u015bpiewaczki: Urszula Kryger i Jadwiga Rapp\u00e9. Od lat\u00a0upodobaniem wykonuj\u0105 rozmaite duety, a tak\u017ce dopraszaj\u0105 innych \u015bpiewak\u00f3w do tercet\u00f3w. Trzeba mie\u0107 wiele klasy i prawdziwego poczucia humoru, by tak wykonywa\u0107 t\u0119 urocz\u0105 mieszcza\u0144sk\u0105, czasem przes\u0142odzon\u0105 wr\u0119cz muzyk\u0119. Ja bym przy niekt\u00f3rych utworach parskn\u0119\u0142a \u015bmiechem (np. \u015bpiewaj\u0105c „ba\u015b, ba\u015b, m\u00f3j baranku” w Duettinie<\/em> Moniuszki do kupletu Zosi z Dziad\u00f3w<\/em> Mickiewicza), panie wr\u0119cz napawa\u0142y si\u0119 s\u0142odycz\u0105 r\u00f3wnoleg\u0142ych tercji. Jedna z p\u0142yt po\u015bwi\u0119cona jest duetom niemieckim<\/a> (Mendelssohn, Schumann i Brahms), druga s\u0142owia\u0144skim<\/a> (Moniuszko, Dargomy\u017cski, Cui, Dvo\u0159\u00e1k); na pierwszej z nich towarzyszy artystkom niemiecki pianista Hartmut H\u00f6ll, na drugiej pianista s\u0142owia\u0144ski, czyli polski – Mariusz Rutkowski. I obaj \u015bwietnie rozumiej\u0105 idiomy wykonywanej muzyki – H\u00f6ll jest bardziej stateczny, Rutkowski, zw\u0142aszcza w pie\u015bniach Dvo\u0159\u00e1ka, musi bywa\u0107 zadziorny. Z du\u017c\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 si\u0119 tego s\u0142ucha.<\/p>\n I jeszcze rzecz z\u00a0zupe\u0142nie innego \u015bwiata. Ok\u0142adka tak nieefektowna i niewidoczna, \u017ce mo\u017cna w og\u00f3le nie zwr\u00f3ci\u0107 na ni\u0105 uwagi, a je\u015bli nie zna si\u0119 wykonawc\u00f3w, tym bardziej. A tymczasem bardzo warto! P\u0142yta nazywa si\u0119 Music in Dresden in the times of Augustus II the Strong<\/em>,\u00a0a graj\u0105 na niej skrzypaczka Martyna Pastuszka, gambista Krzysztof Firlej i klawesynista Marcin \u015awi\u0105tkiewicz (mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce trzon orkiestry oh!). Osiem sonat: jedna Vivaldiego, cztery (trzech z nich autorstwo nie jest stuprocentowo pwene) Johanna Friedricha Schreyvogla, po jednej Johanna Davida Heinichena, Felippo Benui i Francesca Marii Veraciniego. Muzycy s\u0105 \u015bwietnie zgrani, na pierwszym planie jest skrzypaczka – chyba dot\u0105d niedoceniana na naszym rynku, a przecie\u017c naprawd\u0119 znakomita.\u00a0Klawesynisty zachwala\u0107\u00a0nie musz\u0119, gambista zostaje w tyle, ale taka jego rola. P\u0142yty jeszcze nie znalaz\u0142am na stronie DUX-a, mo\u017ce jeszcze nie zd\u0105\u017cyli wrzuci\u0107, mog\u0119 tylko na razie pokaza\u0107, jak wygl\u0105da<\/a>.<\/p>\n