Taki wyczyn jest mo\u017cliwy tylko w przypadku tak szalonego (i znakomitego) artysty, jakim jest Marek Toporowski, keyboardzista wszechstronny. Wyst\u0119py opatrywa\u0142 wyczerpuj\u0105cym komentarzem (z widocznym zaci\u0119ciem pedagogicznym – w ko\u0144cu to profesor). A wierna publiczno\u015b\u0107 pod\u0105\u017ca\u0142a za nim przez ca\u0142y wiecz\u00f3r.<\/p>\n
<\/p>\n
Zacz\u0105\u0142 w ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca, gdzie gra\u0142 na ca\u0142kiem nowiutkim klawesynie o mi\u0142ym, pe\u0142nym brzmieniu, wykonanym przez polskiego budowniczego instrument\u00f3w Micha\u0142a Koszela<\/a>. Na wst\u0119pie wyt\u0142umaczy\u0142 enigmatyczny tytu\u0142 swojego maratonu: „Treffpunkt\/meeting point\/miejsce zbi\u00f3rki: Mozart”. Miejsce spotkania raczej – dok\u0142adniej, spotkania program\u00f3w poszczeg\u00f3lnych koncert\u00f3w. Wiecz\u00f3r ten bowiem mia\u0142 by\u0107 w pewnym sensie preludium do pi\u0105tkowego wykonania Don Giovanniego<\/em>. Pierwsze spotkanie z Mozartem (Rondo a-moll<\/em> KV 511) otoczy\u0142 muzyk\u0105 Claude’a Benigne’a Balbastre’a, ostatniego chyba przedstawiciela klawesynist\u00f3w francuskich, kt\u00f3ry u schy\u0142ku \u017cycia towarzyszy\u0142 Rewolucji Francuskiej; doda\u0142 jeszcze s\u0142ynne zwariowane Fandango<\/em> Antonia Solera, gdzie zapewne by\u0142o nieco improwizacji.<\/p>\n W ko\u015bciele \u015bw. J\u00f3zefa, a raczej w kaplicy, czeka\u0142 na nas klawikord (wykonany przez firm\u0119 Neupert). Ten instrument o bardzo nik\u0142ym brzmieniu wymaga\u0142 tak niewielkiego wn\u0119trza – przeznaczony jest w za\u0142o\u017ceniu do intymnej gry w zaciszu w\u0142asnego salonu.\u00a0 Toporowski rozpocz\u0105\u0142 Sonatin\u0105 Es-dur<\/em> Muzia Clementiego, racz\u0105c nas przy okazji anegdot\u0105, jak to Mozart nie znosi\u0142 Clementiego i dlaczego. Mozart pojawi\u0142 si\u0119 zaraz potem (Rondo D-dur<\/em> KV 485), a potem ma\u0142a niespodzianka z zupe\u0142nie innej epoki: Wariacje na temat pie\u015bni ukrai\u0144skiej<\/em> Dymitra Kabalewskiego, utw\u00f3r szkolny (ten kompozytor po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie literaturze pedagogicznej), ale wdzi\u0119czny i uroczy. A na koniec r\u00f3wnie\u017c urocza miniaturka Pastorale<\/em> zwi\u0105zanego z Mozartem<\/a> Jana K\u0159titela Kucha\u0159a.<\/span><\/p>\n Ostatnim miejscem koncertowym by\u0142 Dawny Ko\u015bci\u00f3\u0142 Zimowy – ta sama sala, w kt\u00f3rej odby\u0142 si\u0119 koncert wtorkowy. Tam u\u017cyte zosta\u0142y a\u017c trzy instrumenty, co w pewnym sensie by\u0142o wielk\u0105 improwizacj\u0105, poniewa\u017c muzyk dowiedzia\u0142 si\u0119 w ostatniej chwili, \u017ce stoi tam \u00f3w odratowany fortepian (ocenia go na ok. 1860 r.). Przed nim by\u0142y pokazane jeszcze dwa inne. Pi\u0119kna koncertowa fisharmonia b\u0119d\u0105ca „na stanie” miejsca jest niestety do\u015b\u0107 zaniedbana i wymaga renowacji, mo\u017cna wi\u0119c by\u0142o na niej wykona\u0107 tylko Adagio<\/em> wspomnianego Kucha\u0159a, kol\u0119d\u0119 Louisa-Claude’a Daquina i Bolero de Concert<\/em> Louisa-Jamesa-Alfreda Lef\u00e9bure-W\u00e9ly, kt\u00f3re by\u0142o przyk\u0142adem muzyki salonowej pisanej na ten instrument. Potem Toporowski przesiad\u0142 si\u0119 do organ\u00f3w, a raczej pozytywu o zaledwie paru rejestrach, i zagra\u0142 trzy miniatury Balbastre’a oraz \u015bliczny drobiazg Mozarta – Andante<\/em> f\u00fcr<\/em><\/span> eine Orgelwalze<\/em>, czyli na organy mechaniczne – taki mechanizm kurantowy.<\/span><\/span><\/p>\n Wreszcie fortepian – a na nim powt\u00f3rzone Bolero de Concert<\/em>, by lepiej wydoby\u0107 walory utworu – i tu wysz\u0142o podobie\u0144stwo z Chopinem: g\u0142\u00f3wny temat tego bolera jest niemal identyczny z chopinowskim. Toporowski te\u017c mia\u0142 to skojarzenie, cho\u0107 podaj\u0105c has\u0142o „ta\u0144c\u00f3w pisanych w Pary\u017cu” zagra\u0142 inny utw\u00f3r Chopina: Polonez A-dur<\/em>. Chopinist\u0105 to on nie jest, ale jako zaimprowizowany przyk\u0142ad by\u0142o to \u015bwietne. I na koniec r\u00f3wnie\u017c nieplanowana I Sonata Jana Ladislava Dusska, bardzo ciekawej postac<\/a>i. I na bis zn\u00f3w powr\u00f3t do organ\u00f3w i kolejna kol\u0119da Daquina.<\/p>\n Wszystko si\u0119 sko\u0144czy\u0142o o 23:20, ale mimo to ludzie rzucili si\u0119 podziwia\u0107 instrumenty – zw\u0142aszcza dzieciaki. Deszcz oczywi\u015bcie zacz\u0105\u0142 pada\u0107 podczas drugiego koncertu. A przesta\u0142 zaledwie przed chwil\u0105… Nikomu to jednak nie przeszkadza\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Taki wyczyn jest mo\u017cliwy tylko w przypadku tak szalonego (i znakomitego) artysty, jakim jest Marek Toporowski, keyboardzista wszechstronny. Wyst\u0119py opatrywa\u0142 wyczerpuj\u0105cym komentarzem (z widocznym zaci\u0119ciem pedagogicznym – w ko\u0144cu to profesor). A wierna publiczno\u015b\u0107 pod\u0105\u017ca\u0142a za nim przez ca\u0142y wiecz\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4333"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4333"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4333\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4334,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4333\/revisions\/4334"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}