Andreas Staier i Tobias Koch rzeczywi\u015bcie zagrali utw\u00f3r z repertuaru Marka i Wacka, ale tylko jako jeden z dw\u00f3ch bis\u00f3w; na drugi ju\u017c by\u0142 Schumann, jeden z bohater\u00f3w wieczornego dwufortepianowego koncertu.<\/p>\n
<\/p>\n
Kiedy\u015b Piotr Anderszewski powiedzia\u0142, \u017ce intensywne obcowanie z p\u00f3\u017an\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Schumanna tak go wym\u0119czy\u0142o, \u017ce\u00a0sam ma\u0142o nie zwariowa\u0142. Mo\u017cna rzeczywi\u015bcie to zrozumie\u0107\u00a0– ten nastr\u00f3j, kt\u00f3ry s\u0142ycha\u0107 w 7 Clavierst\u00fccke in Fughettenform<\/em><\/a> op. 126, jest nieopisywalny i niepor\u00f3wnywalny. Zw\u0142aszcza w wykonaniu Staiera. Gra\u0142 ju\u017c te utwory dwa lata temu na koncercie na Zamku Kr\u00f3lewskim, w przerwie pomi\u0119dzy wyst\u0119pami w duecie z Isabelle Faust. Dzi\u015b zagra\u0142 tylko trzy ostatnie (i to by\u0142 jedyny solowy jego moment), ale i tak by\u0142a to chyba kulminacja emocjonalna wieczoru. Zreszt\u0105 gdy Tobias Koch gra\u0142 solo\u00a0pierwsze dwie z 4\u00a0fug<\/em><\/a> op. 72, nastr\u00f3j by\u0142 podobny. Podrzucam tu nagrania na wsp\u00f3\u0142czesnym fortepianie, ale trzeba bra\u0107 poprawk\u0119 na erarda z 1838 r. – na nim w\u0142a\u015bnie obaj piani\u015bci swoje solowe numery zagrali (w duecie by\u0142 jeszcze w u\u017cyciu pleyel z 1851 r.), bo to w\u0142a\u015bnie na mniej wi\u0119cej taki instrument zosta\u0142o napisane i to s\u0142ycha\u0107.<\/p>\n Andante i Wariacje B-dur<\/em><\/a> op. 46 to ju\u017c bardziej taki Schumann, jakiego powszechnie znamy. Utw\u00f3r ten istnieje w r\u00f3\u017cnych wersjach instrumentalnych i lesio<\/strong>, kt\u00f3ry gra\u0142 go kiedy\u015b na organach, stwierdzi\u0142, \u017ce panowie nie zagrali ostatniej wariacji. Mo\u017cliwe: mo\u017ce wstyd si\u0119 przyzna\u0107, ale s\u0142ysza\u0142am ten utw\u00f3r po raz pierwszy w \u017cyciu, podobnie jak wykonane na pocz\u0105tek koncertu efektowne, a szlachetne Hommage a Haendel<\/em><\/a> Ignaza Moschelesa. Za to mi\u0142o\u015bnikom gry Piotra Anderszewskiego dobrze znany jest op. 56 Schumanna\u00a0– Sechs Studien in kanonischer Form<\/em>; tym razem us\u0142yszeli\u015bmy go w zgrabnym dwufortepianowym opracowaniu Debussy’ego (tutaj<\/a> i tutaj<\/a>). A skoro panowa\u0142a na tym koncercie polifonia, nie mog\u0142o zabrakn\u0105\u0107 Bacha – ten barwny organowy cykl<\/a> zosta\u0142 opracowany na dwa fortepiany przez obu solist\u00f3w.<\/p>\n Troch\u0119 odskoczni\u0105 na koniec w l\u017cejszym kierunku by\u0142o Rondo C-dur<\/em>, kt\u00f3re sam Chopin uwa\u017ca\u0142 za m\u0142odzie\u0144czy salonowy kawa\u0142ek niewart wydania. Jednak gdy poczucie humoru dochodzi do g\u0142osu, a obu panom go nie brak, rzecz nabiera blasku. A potem ju\u017c nikt si\u0119 nie zdziwi\u0142, \u017ce od muzyki rozrywkowej tamtych czas\u00f3w piani\u015bci przeszli do p\u00f3\u017aniejszej, zesz\u0142owiecznej. Oddaj\u0105c ho\u0142d polskiemu pami\u0119tnemu dla starszych pokole\u0144, ale ju\u017c nie dla m\u0142odszych, duetowi Marek i Wacek<\/a>, zagrali z jego repertuaru Dzieci Pireusu<\/em><\/a> – to przeb\u00f3j Meliny Mercouri z filmu Nigdy w niedziel\u0119<\/em> (1960). Ale na koniec zn\u00f3w by\u0142o powa\u017cniej<\/a>.<\/p>\n Koncert popo\u0142udniowy te\u017c by\u0142 z ducha domowego muzykowania, cho\u0107 oczywi\u015bcie wyrafinowanego. Mi\u0119dzynarodowa grupa muzyk\u00f3w gra\u0142a trzy dzie\u0142a kameralne. Po raz drugi na festiwalu (a najwi\u0119ksza fala przed nami) mo\u017cna by\u0142o pos\u0142ucha\u0107 muzyki Andrzeja Panufnika – nastrojowego sekstetu Train of Thoughs<\/em>. Wszystkich jednak zachwyci\u0142 Oktet d-moll<\/em> J\u00f3zefa Krogulskiego – c\u00f3\u017c za kontrast ze wczorajszym Koncertem fortepianowym<\/em>, ale przez cztery lata m\u0142ody kompozytor nieco dojrza\u0142 (husyci\/krasnoludki by\u0142y tam, a jak\u017ce…). Przy fortepianie pojawi\u0142 si\u0119 Nelson Goerner i by\u0142 po prostu uroczy – my\u015bl\u0119, \u017ce odbi\u00f3r tej muzyki szczeg\u00f3lnie wiele zawdzi\u0119cza\u0142 w\u0142a\u015bnie jemu, cho\u0107 wszyscy byli \u015bwietni. I w drugiej cz\u0119\u015bci bardzo rozbudowany Oktet<\/em> Schuberta – niby r\u00f3wnie\u017c salonowa muzyka rozrywkowa, ale spod niej od czasu do czasu przeziera\u0142 niepok\u00f3j na granicy grozy. Tak to ju\u017c z tym „Grzybkiem” by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Andreas Staier i Tobias Koch rzeczywi\u015bcie zagrali utw\u00f3r z repertuaru Marka i Wacka, ale tylko jako jeden z dw\u00f3ch bis\u00f3w; na drugi ju\u017c by\u0142 Schumann, jeden z bohater\u00f3w wieczornego dwufortepianowego koncertu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4395"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4395"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4395\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4401,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4395\/revisions\/4401"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4395"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4395"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4395"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}