Trzech, bo trudno zrozumie\u0107, \u017ce wszystkie te trzy utwory, kt\u00f3re us\u0142yszeli\u015bmy na dzisiejszym koncercie (poza koncertem Dusska), napisa\u0142 jeden cz\u0142owiek.<\/p>\n
<\/p>\n
Beethoven miewa\u0142 momenty jakiego\u015b za\u0107mienia inwencji i od czasu do czasu tworzy\u0142 dzie\u0142a prymitywne, bez sk\u0142adu i \u0142adu. Np. kantata Cisza morska i szcz\u0119\u015bliwa podr\u00f3\u017c<\/em>, Msza C-dur<\/em>, Zwyci\u0119stwo Wellingtona w bitwie pod Vittori\u0105<\/em> (to przynajmniej jest \u015bmieszne, bo strzelaj\u0105)… Rzadko si\u0119 je zatem grywa. Przyznam si\u0119 bez bicia, \u017ce uwertur\u0119 Namensfeier<\/em><\/a> op. 115 us\u0142ysza\u0142am dzi\u015b po raz pierwszy i nie dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce si\u0119 jej nie grywa, cho\u0107 Concerto K\u00f6ln pod batut\u0105 Michaela G\u00fcttlera stara\u0142o si\u0119, jak mog\u0142o, \u017ceby przyda\u0107 utworkowi odrobin\u0119 wdzi\u0119ku.<\/p>\n Idea umieszczenia go w programie by\u0142a jednak zrozumia\u0142a: chodzi\u0142o o to, \u017ce dedykowany jest ks. Antoniemu Radziwi\u0142\u0142owi, temu samemu, kt\u00f3ry w swoim pa\u0142acyku my\u015bliwskim w Antoninie dwukrotnie go\u015bci\u0142 m\u0142odego Chopina. To jedyne usprawiedliwienie. No, mo\u017ce jest i drugie: obecno\u015b\u0107 w programie postaci Jana Ladislava Dusska, czeskiego wirtuoza pianistyki i kompozytora, cz\u0142owieka o bardzo barwnym \u017cyciorysie<\/a>, kt\u00f3ry nawia\u0142 z dworu Radziwi\u0142\u0142\u00f3w w Nie\u015bwie\u017cu (gdzie by\u0142 przez rok nadwornym muzykiem) z \u017con\u0105 Hieronima Radziwi\u0142\u0142a (brata pana domu), ksi\u0119\u017cniczk\u0105 Sophi\u0105 von Thurn und Taxis. A wi\u0119kszo\u015b\u0107 dzieci ucz\u0105cych si\u0119 „na pianinie” zna to nazwisko z poczciwych sonatinek<\/a>… Jego Koncert fortepianowy g-moll<\/em> to utw\u00f3r mo\u017ce nie najwy\u017cszych lot\u00f3w, ale mi\u0142y w s\u0142uchaniu (zw\u0142aszcza gdy wykonuje go kto\u015b z tak\u0105 klas\u0105 jak Andreas Staier), zw\u0142aszcza zabawny fina\u0142. To dzie\u0142o na wskro\u015b klasyczne, ale ju\u017c zapowiadaj\u0105ce styl brillant.<\/p>\n Zagrana w drugiej cz\u0119\u015bci IV Symfonia<\/em> Beethovena (jedna z moich ulubionych, bo ja lubi\u0119 nietypowo Drug\u0105<\/em>, Czwart\u0105<\/em> i \u00d3sm\u0105<\/em>) jest te\u017c poniek\u0105d zwi\u0105zana z obecnymi ziemiami polskimi, poniewa\u017c zosta\u0142a cz\u0119\u015bciowo napisana w G\u0142og\u00f3wku (w\u00f3wczas Oberglogau), w tym samym zamku von Oppersdorf\u00f3w, kt\u00f3ry dzi\u015b stoi w cz\u0119\u015bciowej ruinie, ale pono\u0107 co\u015b maj\u0105 z t\u0105 ruin\u0105 zrobi\u0107. Niezale\u017cnie od tego, to jest tak \u015bwietnie napisany utw\u00f3r, z takim wdzi\u0119kiem, \u017ce a\u017c nie spos\u00f3b uwierzy\u0107, \u017ce ten sam autor za pewien czas napisze wy\u017cej wymienion\u0105 uwertur\u0119… A szczeg\u00f3ln\u0105 przyjemno\u015b\u0107 mo\u017cna mie\u0107 s\u0142uchaj\u0105c jej w wykonaniu takim jak Concerto K\u00f6ln, gdy wszystkie brzmienia i proporcje s\u0105 na swoim miejscu (urzek\u0142o mnie zw\u0142aszcza brzmienie klarnetu w II cz\u0119\u015bci); mo\u017ce fina\u0142 by\u0142 odrobin\u0119 za szybki, bo biedny fagocista w swojej s\u0142ynnej sol\u00f3wce nie wyrabia\u0142 si\u0119 na zakr\u0119tach, ale pojedyncze mankamenty nie przykrywa\u0142y tej przyjemno\u015bci. Muzycy byli zaskoczeni aplauzem, G\u00fcttler t\u0142umaczy\u0142 si\u0119, \u017ce niczego nie przygotowali na bis, i stan\u0119\u0142o na powt\u00f3rzonym fragmencie fina\u0142u.<\/p>\n